Barin Kanka
Karanta wannan babin kamar yadda ake karanta littafi: shafuka masu juyawa, kuma wurin da ka tsaya yana ajiye.Buɗe wannan babi a cikin littafin

Sashe Na Ɗaya

Alkawura a Kan Ruwa

Dukanmu mun rubuta alkawura a kan ruwa: Zan kwanta da wuri. Zan ajiye waya. Zan fara daga farkon wata. Sai wata rana mai cike da ayyuka ta zo, su narke. A wannan sashen za mu ba alkawari shaida, wuri, da lokaci. Mu gina ƙaramar ɗabi'a, mu kare ta daga ‘sau ɗaya kawai.’ Sannan mu buɗe rikodin, mu ga abin da muka yi da gaske.

Babi Na Ɗaya

Ƙararrawa Ta Biyar

Me ya sa kake cika wa mutane alkawari amma ka karya wa kanka?

Kimanin minti 8 na karatu

Karim yana da shekara goma sha takwas. Shi ne babban ɗa wanda yake cewa “To” tun kafin a gama faɗa masa abin da ake so ya yi. Ya fi mahaifinsa tsayi da santimita biyu, amma har yanzu yana rage muryarsa idan yana magana da shi.

Karim yana da buri fiye da yadda ake gani. Yana son inganta kansa: ya ƙara ƙarfin jiki, ya faɗaɗa karatunsa, ya kuma yi magana da Turanci ba tare da tsoro ba. A farkon kowace shekara yana rubuta jerin burinsa, ya fara da himma ta gaske. Bayan 'yan kwanaki, ko 'yan makonni a mafi kyawun hali, ƙoƙarinsa kan waɗannan buruka ya kan lafa a hankali. Ba ya gaya wa kowa. Amma duk lokacin da ya ga jerin burin shekarar da ta wuce, yana jin ɗan kunya da takaicin da ya riga ya saba da shi. Shi ya sa ya yi ta jiran komawa gidan ɗalibai duk lokacin rani. Sabon wuri, inda babu wanda ya san sau nawa ya fara.

A ƙarshen rani, suna bakin ƙofa, mahaifiyarsa ta naɗe kwalin abinci cikin leda uku don kada kome ya zube. Mahaifinsa ya gyara igiyar jaka a kafaɗarsa, ya ce: “Kada ka ɓata lokacinka.” Sai ya ciro farin ambulan da aka rufe daga aljihunsa. Yana da sauƙi, bai yi kama da ambulan ɗin kuɗin kashewa ba. Ya sa shi a hannun ɗansa ya rufe yatsunsa a kansa: “Ka buɗe shi idan ka buƙace shi.”

Karim ya so ya tambaya: Me ke ciki? Sai ya ji bakinsa yana cewa: “To.”

Kalmomi shida mahaifinsa ya faɗa. Karim ya ƙirga su sau biyu a bas.

A darensa na farko a gidan ɗalibai, ya sami zane a aljihun jaka. Ƙanwarsa ce ta ɓoye shi a ciki. Babu mai haƙurin sauraron labaranta sai shi. Gida ne da rana da yaron shuɗi yana ɗaga hannu, a ƙasa kuma rubutu mai karkacewa: “Dawo da wuri.” Ya jingina zanen a jikin fitila inda zai gan shi. Ya jefa ambulan a aljihun tebur inda ba zai gan shi ba.

Sai ya buɗe wasan da yake sace rabin sa'a a ƙarshen dare dominsa a gida. Ƙaramar ƙungiya ce a intanet. 'Yan wasanta suna birane dabam-dabam. Ba su san fuskarsa ba, amma zagaye ba ya farawa ba tare da shi ba. Ya yi wa kansa alkawarin zagaye ɗaya.

Bai tsaya ga zagaye ɗaya ba. A dararen da suka biyo baya, yana buɗe wasan bayan abokin ɗakinsa ya yi barci. Babu mai tambayarsa lokacin da zai rufe shi. Zagaye yana bin zagaye, har ya ga haske yana shigowa ta taga. Ya kuma fara rubuta duk abin da ya zo masa nan take. Wani ɗan wasa ya yi kuskure a wani motsi, sai ya rubuta masa magana mai raɗaɗi ya aika. Bai san sunansa ba. Bai yi tunanin fuskarsa yayin da yake karanta saƙon ba.

A dare na gaba ya shiga ƙungiyar da wasu 'yan cikinta suka san sunansa na gaskiya. Ƙungiyar ta sha kashi a zagaye irin na farko. Ya rubuta maganar nan, sai ya goge rabinta. Saƙo ya bayyana daga abokin ƙungiyarsa: “Me ka rubuta?” Ya bar alamar rubutu tana walƙiya.

Makonni uku suka wuce a haka. Karim yana wasan har gari ya waye. Bayan 'yan sa'o'i, ƙararrawa biyu suna tashi a wayarsa. Ta farko tana da suna “Lacca ta ƙarfe takwas.” Da zarar ta tashi, ya kan miƙe. Bai taɓa fashin laccar ba tun da aka fara karatu. Malamin yana rubuta sunayen waɗanda suka halarta, kuma Karim yana isa minti goma kafin shi. Ta biyun kuma sunanta “Gudu.” Ya saita ta shekaru biyu da suka wuce, amma makonni biyu kawai ya amsa mata. Kowace safiya yana kashe ta da babban yatsansa ba tare da ya buɗe ido ba. Abokin ɗakinsa yana jin ta, amma ba ya cewa kome.

A hanyar zuwa lacca, ya buɗe jerin “Wannan shekara” a wayarsa: gudu, littafi ɗaya kowane wata, da Turanci. Sai ya rubuta a ƙasa: “Bayan jarabawa.” Wayar tana riƙe da lokutan biyun. Karim kuwa ɗaya kawai yake kiyayewa.

Kowannenmu yana da ƙararrawar da yake kashewa da babban yatsansa.

Ƙarfe biyar saura kwata. Ƙararrawa ta tashi.

Ka miƙa hannu ba tare da ka buɗe ido ba, ka danna maɓallin: “Ɗan ƙara barci.”

Minti biyar kawai.

Ta sake tashi. Ɗan ƙara barci. Sau na uku. Na huɗu.

A karo na biyar ka tashi, amma abin da ka saita ƙararrawar dominsa ya riga ya wuce: gudu kafin cunkoso, ko sa'ar karatu, ko alkawarin da ka yi wa kanka jiya.

Yanzu ka sake tunanin abin da ya faru, amma ka sauya abu ɗaya. Wannan karon akwai mai jiranka. Jarabawa ce da ƙarfe takwas, ko aboki yana tsaye da motarsa a bakin ƙofa.

Sau nawa za ka danna “Ɗan ƙara barci”?

Ko sau ɗaya ba za ka yi ba.

Ƙararrawa ɗaya ce. Gado ɗaya ne. Gajiya ɗaya ce. To me ya sauya?

Kafin ka amsa, ka tuna darenka na jiya. Ka tsara ranarka kana cikin hayyacinka. Sa'a ɗaya don karatu, rabin sa'a don tafiya, sannan aikin da ka makara miƙawa. Ka faɗa da gaske. Da safe ka karya lokacin farko, sai ka riƙa tura sauran gabanka har zuwa yamma. Yanzu ka buɗe fayil a makare, ka yi gajeren aiki a inda ake buƙatar kulawa, ka ba mai jiranka haƙuri. Gajiyar ba ta ɓace da ka jinkirta ba. Ta haɗu da gaggawa da kunya da aikin da bai kai abin da za ka iya ba. Hakan zai iya maimaituwa gobe idan a daren nan ka tsaya ga alkawari mai ƙarin himma, ka bar safiyarka yadda take.

Kowane alkawarin da ka karya yana koya maka kada ka yarda da na gaba cikin sauƙi. Kana cewa: Wannan karon ya bambanta. Amma ba ka shirya wani abu dabam ba. Wayar tana nan a gefenka, takalmi a cikin kabad, lokacin kuma ba shi da takamaiman sa'a. Sai ka yi mamakin yadda kake cika wa abokinka alkawari amma ka bar kanka kana jira. Ka kalli wannan a sarari kafin ka nemi bayanin da zai kwantar maka da hankali. Kai ne ba ka halarta ba, kuma kai ne ka yi asarar lokacin. Amincewa da haka bai isa ya gyara ba, amma yana hana ka share farashinsa. Yanzu ka sa lokutan biyu gefe da gefe. Me ka samu a lokacin da ka ɗauka wa abokinka wanda ba ka sa a naka ba?

Abin da ya sauya ba ƙarfin zuciyarka ba ne. Sharuɗɗan ne suka sauya.

Kana da niyyar cika alkawari. Abubuwa daga wajenka suna taimaka mata: mutum da ya san alkawarinka, wuri da yake shirya ka dominsa, da takamaiman lokaci.

Sharaɗi na farko: Wani ya gan ka

Ɗan furucin gaskiya da zai iya damunka: Yawancin ladabinmu ba namu ba ne. Aro muke yi.

Daga malamin da yake rubuta sunayen masu halarta, da abokin da yake jira a mota, da kallon mutane idan muka shiga a makare.

Wannan mai sa ido ne daga waje. Ƙarfinsa yana cikin siffofi uku:

Alkawarin da ka yi wa kanka kuwa, farashinsa sai daga baya. Babu mai gani. Kuma ko yaushe ana iya sake tattauna shi: “Daga gobe.”

Shi ya sa alkawuran da muke yi wa kanmu suke mutuwa a hankali. Ba don mu maƙaryata ba ne. An haife su ne ba tare da shaida ba. Ko haka muke zato.

Tun yana ƙarami Karim yake bin ƙa'idodin mahaifinsa da lokutan mahaifiyarsa ba tare da gardama ba. Ya ce “To,” sai ya aikata. A jami'a ba ya fashin laccar da ake kiran sunansa. Amma babu wanda yake tambayarsa game da alkawarin da ya yi wa kansa.

Karim ba shi kaɗai yake haka ba. Marubuciya Gretchen Rubin, a littafinta The Four Tendencies, tana kiran irin sa “masu cika wa wasu alkawari.” Suna cika abin da mutane suke tsammani daga gare su cikin sauƙi, amma suna kasa cika abin da suke tsammani daga kansu1.

A binciken ra'ayi da ta yi a kan wasu Amurkawa, su ne rukuni mafi girma: 41%. Rabe-raben nata tsari ne mai sauƙi da ya shahara, ba ka'idar da aka tabbatar ba. Amma wane ne a cikinmu bai ga kansa a wannan bayanin ba?

Masana halayyar ɗan Adam suna kiran wannan ladabin da aka aro “tsarin sarrafa hali daga waje.” Muna cika alkawari saboda wani yana sa ido. Abin da muke rasa kuma suna kiransa “tsarin sarrafa hali daga ciki.” Muna cika alkawari saboda abin ya zama wani ɓangare na mu, domin mun yarda da darajar aikinsa, ba don tsoron zargi da muke ji a ciki ba2. Ta yaya ƙa'ida za ta zama taka? Za mu koma ga wannan a sashe na biyu, a babi na 8.

Rashin shaida ba ya raunana alkawuranmu kaɗai. Yana iya sauya maganganunmu ma. John Suler ya tattauna yadda mutum zai iya rage taka tsantsan a intanet idan ba a san shi ba ko ba a ganin fuskarsa. Hakan zai iya ba da damar bayyana sirri da taimako, ko kuma maganganu masu raɗaɗi. Ba duk abin da muke faɗa a wurin ne yake bayyana ainihinmu da gaskiya fiye da sauran ba3. A wasu takamaiman gwaje-gwaje, yaudara ta ƙaru a cikin haske marar ƙarfi, kuma halin son kai ya ƙaru yayin sanya tabarau na rana. Na biyun yana da alaƙa da jin da mahalarta suka yi cewa ba a ganin su4. Tun da daɗewa kafin wannan, Glaucon, a tattaunawar Plato, ya yi amfani da zoben Gyges wanda yake ɓoye mai shi, ya tayar da tambayar yadda za ka aikata idan babu mai ganinka. Gwajin tunani ne, ba bincike ba5.

A wasan da ya biyo bayan tambayar “Me ka rubuta?”, wani ɗan wasa ya yi kuskure a wani motsi. Karim ya rubuta martani mai raɗaɗi, sai ya tsaya. Abokin ƙungiyarsa ya riga shi, ya rubuta wa ɗan wasan: “Ka sake motsin. Mu sake gwadawa.” Karim ya goge martaninsa, ya kafa wa kansa gajeriyar ƙa'ida: Zan rubuta wa wanda ban sani ba kamar yadda nake rubuta wa wanda ya san sunana.

Sharaɗi na biyu: Ka kasance a wurin da ya dace

A gidan Karim, ana cajin waya a kicin. Da ƙarfe goma mahaifiyarsa tana tambaya: “Ba za ka yi barci ba?” A gidan ɗalibai kuwa, ƙarfe goma ta yi yana wurin shan kofi tare da samarin gidan. Babu wanda ya tashi.

Yana gaya wa kansa: “Rabin sa'a kuma.” Yana dawowa da ƙarfe ɗaya, a gajiye. Da safe sai ya danna “Ɗan ƙara barci” sau biyar.

Ɗabi'a ba ta zama a cikinmu kaɗai. Tana zama a wuri ma: a ɗaki, a hasken da ake kashewa, a wayar da take nesa da gado, da tambayar uwa. A binciken da ya bi ɗaliban da suka koma wata sabuwar jami'a, tsoffin ɗabi'unsu sun tsaya idan muhallinsu ya ci gaba da kama da wanda suka saba da shi. Sun watse idan muhallin ya sauya6.

A wajen gida, wani abu kuma yana sa mana ido: idanun mutane. Amma nawa ne daga cikinsu suke lura da mu da gaske?

A wani gwaji mai ban sha'awa, ɗalibai sun sa wata riga mai sa kunya, suka shiga ɗakin da abokansu suke7. Sun yi tsammanin kusan rabin waɗanda suke wurin sun lura da rigar. A gaskiya, kusan kashi ɗaya cikin huɗu ne kawai suka lura.

Muna ƙara adadin mutanen da suke sa mana ido a hasashenmu. Tsoron kallon da wataƙila ba zai taɓa zuwa ba ya isa ya sa mu jinkirta. Shaidar da ka zaɓa tana taimaka maka. Idanun da kake hasashe kuwa suna sa ka jinkirta.

Wanda yake tashi daga wurin shan kofi da ƙarfe goma kuwa, ya riga ya yanke shawara kafin ya fita: lokacin tashi, da abin da zai ce. Ba zai sake tattaunawa a gaban kowane tebur ba.

Sharaɗi na uku: Ƙarshen lokacin ya kusanto

Karim ya miƙa aikin lacca minti ɗaya kafin tsakar dare. Sai ya ga layin gudu a jerin “Wannan shekara,” babu rana, babu sa'a. Ya rufe shi.

To ina matsalar, idan a ƙarshe ana gama komai?

Ka fara lura da abin da ya sa ya gama: ƙarshen lokacin. Ba don tsakar dare ba, da aikin zai ci gaba da kasancewa a buɗe. Ƙarshen lokaci shaida ne na wani irin. Ba shi da fuska, amma ba ya tattaunawa. Shi ya sa kake yi wa mutane abin da ba ka yi wa kanka. Alkawarin da ka yi wa kanka ba shi da tsakar dare.

A binciken da ya bi ɗaliban jami'a na tsawon zangon karatu, masu jinkirtawa sun fi rashin damuwa a farkonsa. Amma a ƙarshensa su ne suka fi damuwa da rashin lafiya. Sakamakon jarabawarsu ma ya fi ƙasa8.

Aikin da aka jinkirta ba ya ɓacewa. Yana nan a buɗe a cikin kanka, yana ta ƙwanƙwasawa duk yini. Masu bincike sun gano cewa burin da ba a cika ba yana kutsa tunaninka yayin da kake wani abu dabam. Tsara takamaiman lokacin da wurin aikatawa ya isa ya sa shi ya yi shiru9.

Lokacin da Ka Daina Yarda da Kanka

Alkawarin da aka karya ba shi kaɗai yake ɓacewa ba. Yana tafiya da ɗan abin da kake da shi na yarda da maganarka.

A karo na goma kana cewa: “Zan fara daga Asabar.” A cikinka akwai wata murya da ta san sakamakon tun kafin Asabar, domin ta ji ka faɗa sau tara a baya.

Masanin halayyar ɗan Adam Albert Bandura ya kira wannan yarda “yarda da ikon kai”: amincewarka cewa za ka iya aikata abin da ka yi niyyar yi10. Ya ga cewa mafi ƙarfi daga tushenta ba maganar masu ƙarfafa gwiwa ba ce, ko labaran masu nasara. Abubuwan da kai ka yi ne: lokutan da ka ce “Zan yi,” sannan ka yi.

Shi ya sa muke farawa da ƙaramin alkawari ɗaya. Cika shi yana mayar maka da yarda da kanka.

Yarjejeniyar da Kanka

Yawancin alkawuranmu niyya ce marar takamaiman lokaci ko sharaɗi: “Zan yi gudu,” “Zan yi karatu,” “Zan yi barci da wuri.” Ana sake yanke wannan niyyar kowace rana, a kowane wuri, a gaban kowane matsin lamba.

To me za a yi maimakon niyya marar takamaiman lokaci ko sharaɗi? Ka yanke shawara sau ɗaya, kafin ka buƙace ta. Masana halayyar ɗan Adam suna kiran haka “niyyar aiwatarwa”: jimla mai tsarin “Idan… to…” wadda take haɗa aiki da lokaci da wuri11.

A wani gwaji, an nemi ɗalibai su rubuta rahoto cikin kwana biyu a lokacin hutu. Kusan kashi uku cikin huɗu na waɗanda suka tsara lokacin da wurin rubutawa tun da farko sun gama. A cikin waɗanda ba su tsara ba kuwa, kusan kashi ɗaya cikin uku ne suka gama12.

Karim ya sake buɗe bayanin. Ya ware safiyar Lahadi don gudu da karatu da Turanci. Ya shafe rabin sa'a yana sa wa jadawalin launuka. A bakin ƙofa abokin ɗakinsa ya tambaya: “Za ka yi duk wannan kafin lacca?” Ya ce: “Zan gwada.” Ya kalli takalmansa a ƙasan kabad, bai fito da shi ba. Sunan Lahadi yana kan fuskar waya, amma babu sa'a. Kuma ba su amince da wani abu da zai tambaye shi a kai ba. Da ƙararrawar lacca ta tashi da safe washegari, Karim ya miƙe nan take. Ya wuce bayanin mai launuka yayin da yake rufe wayar, bai buɗe shi ba.

Lokacin da za ka yi amfani da ita: Idan kana cika wa wasu alkawari amma ka bar alkawarin da ka yi wa kanka babu takamaiman lokaci ko sharaɗi. Tsawon lokaci: Minti biyar don shirya alkawari ɗaya kawai, sai mako ɗaya don gwada shi.

  1. Ka mayar da shi takamaiman lokaci: Rana, sa'a, da wuri. “Lahadi, ƙarfe shida na safe, lambu.” Ko minti goma na motsa jiki kusa da gado idan fita ba ta dace da kai ba. Idan kuma ba kai kake da ikon lokacinka ba, saboda ƙaramin yaro ko zangon aiki, ka zaɓi mafi gajeren lokacin da yake maimaituwa: minti biyar bayan yaron ya yi barci, ko lokacin hutun zangon aiki.
  2. Ka shirya yadda za ka yi a wajen gida: “Idan abokaina suka zauna a wurin shan kofi bayan ƙarfe goma, zan tashi in ce: Ina da abin yi da safe.”
  3. Ka ba shi shaida: Aboki da ya san lokacin, yana tambayarka game da shi. Idan ba ka samu ba, ka sa takarda a fili, ka riƙa sa alama a kanta kowace rana.
  4. Ka fara da kaɗan, a farkon mintunan lokacin: Abin da ka gama da wuri, ko cikin minti biyu ne, ba zai ci gaba da kasancewa a buɗe a cikin kanka ba.

Idan matakan sun yi maka yawa, ka fara da ɗaya yanzu. Ka aika wa aboki: “Daga Lahadi, zan yi gudu da ƙarfe shida. Ka tambaye ni kowace Lahadi: Ka yi gudu?”

Idan ka faɗi: Kada ka ɗauka makon ya ɓaci. Ka rubuta rashin halartar kamar yadda ya faru, ka nemi sharaɗin da bai kasance ba: shaida ce, ko wuri, ko lokaci? Ka gyara shi, ka dawo a lokaci na gaba.

Karim ya aika wa abokin ɗakinsa: “Lahadi. Ƙarfe shida. Lambu. Ka tambaye ni: Ka yi gudu?” Ya sa takalmi a bakin ƙofa a daren Asabar, ya ba ƙararrawar sunan lokacin. A Lahadi ta farko ya fita, ya dawo kafin abokin ɗakinsa ya farka. Ya sa ƙaramar alama a takardar da ya ware don gudu.

A Lahadi ta biyu ya yi wasan har ƙarfe uku. Da ƙararrawa ta tashi, ya danna ɗan ƙara barci, ya ci gaba da kwance a gado. Da yamma, abokin ɗakinsa yana cika kofin ruwa, sai ya tambaya: “Ka yi gudu?” Karim ya ce: “A'a.” Abokin ɗakinsa bai ce kome ba. Kunnuwansa suka yi zafi. Ya miƙa hannu zuwa takardar don ya sa alama, sai ya rubuta sifili. Ya koma ga layin “Idan ka faɗi.” Lokaci yana nan, mai tambayarsa ma yana nan. Takalmansa ne ya ɓace ƙarƙashin jakar kayan wanki. Ya fito da shi, ya sa waya a kan tebur nesa da gado. Ya yanke shawarar rufe wasan da wuri a daren da zai yi gudu washegari.

A Lahadi ta uku ya tashi don kashe ƙararrawa. Takalmi ne abu na farko da ƙafarsa ta taka. Da ya dawo, ya ce wa abokin ɗakinsa: “Ban buƙaci sabon alkawari ba. Na shirya lokacina.” Ya rataya takardar a bango bisa tebur. Alama ce a kanta, sai sifili, sai alama ta biyu.

Madubai Biyu

Tambayoyi biyu kawai, babu jerin abubuwa:

  1. Wane alkawari ne ba ka taɓa karya wa mutane, kuma wane alkawari ne ka fi karya wa kanka? Ka sa su gefe da gefe. Wane sharaɗi na farkon yake da shi amma na biyun ba shi da shi?
  2. Bayan mako ɗaya da ka ba na biyun lokaci da shaida: Ya tsaya? Idan ya faɗi, wane sharaɗi ne bai kasance ba a wannan karon?

A daren da ya gabaci farkon wata, Lina ta buɗe babban fayil ɗin “Ƙalubale” a wayarta. Ta rubuta sabon take: “Ƙalubalen kwanaki talatin.” Ta sa kwanan wata a akwatin farko, kamar yadda ta yi a watannin da suka wuce.

Manazarta (12)
  1. 1Rubin, G. (2017). The Four Tendencies. Harmony Books.
  2. 2Ryan, R. M., & Connell, J. P. (1989). Perceived locus of causality and internalization: Examining reasons for acting in two domains. Journal of Personality and Social Psychology, 57(5), 749–761.
  3. 3Suler, J. (2004). The online disinhibition effect. CyberPsychology & Behavior, 7(3), 321–326. https://doi.org/10.1089/1094931041291295
  4. 4Zhong, C.-B., Bohns, V. K., & Gino, F. (2010). Good lamps are the best police: Darkness increases dishonesty and self-interested behavior. Psychological Science, 21(3), 311–314. https://doi.org/10.1177/0956797609360754
  5. 5Plato. Republic, Book II, 359c–360d. Translated by Benjamin Jowett. https://classics.mit.edu/Plato/republic.3.ii.html
  6. 6Wood, W., Tam, L., & Guerrero Witt, M. (2005). Changing circumstances, disrupting habits. Journal of Personality and Social Psychology, 88(6), 918–933.
  7. 7Gilovich, T., Medvec, V. H., & Savitsky, K. (2000). The spotlight effect in social judgment: An egocentric bias in estimates of the salience of one's own actions and appearance. Journal of Personality and Social Psychology, 78(2), 211–222.
  8. 8Tice, D. M., & Baumeister, R. F. (1997). Longitudinal study of procrastination, performance, stress, and health: The costs and benefits of dawdling. Psychological Science, 8(6), 454–458.
  9. 9Masicampo, E. J., & Baumeister, R. F. (2011). Consider it done! Plan making can eliminate the cognitive effects of unfulfilled goals. Journal of Personality and Social Psychology, 101(4), 667–683.
  10. 10Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review, 84(2), 191–215.
  11. 11Gollwitzer, P. M. (1999). Implementation intentions: Strong effects of simple plans. American Psychologist, 54(7), 493–503.
  12. 12Gollwitzer, P. M., & Brandstätter, V. (1997). Implementation intentions and effective goal pursuit. Journal of Personality and Social Psychology, 73(1), 186–199.