ஐந்தாவது அலாரம்

அது ஓர் ஆட்டமாக இருக்கவில்லை. அடுத்தடுத்த இரவுகளில் அறைத்தோழன் தூங்கியபின் விளையாட்டைத் திறக்கத் தொடங்கினான். எப்போது மூடுவாய் என்று யாரும் கேட்கவில்லை. ஓர் ஆட்டத்துக்குப் பின் இன்னொன்று. சன்னல் வழியாக வெளிச்சம் வருவதைப் பார்க்கும் வரை. மனதில் தோன்றியதை உடனுக்குடன் எழுதவும் தொடங்கினான். ஒரு வீரன் ஒரு நகர்வில் தவறினான். அவனைக் காயப்படுத்தும் ஒரு வாக்கியத்தை எழுதி அனுப்பினான். அவன் பெயர் தெரியாது. அதைப் படிக்கும்போது அவன் முகம் எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்தும் பார்க்கவில்லை.

அடுத்த இரவில் அவன் உண்மையான பெயரை அறிந்த சிலர் இருந்த ஓர் அணியில் சேர்ந்தான். முதல் ஆட்டத்தைப் போன்ற ஓர் ஆட்டத்தில் அணி தோற்றது. அதே வாக்கியத்தை எழுதினான். பிறகு பாதியை அழித்தான். அணித்தோழனிடமிருந்து செய்தி வந்தது: “என்ன எழுதினாய்?” தட்டச்சிக் குறியை மினுக்கவிட்டபடி இருந்தான்.

இப்படியே மூன்று வாரங்கள் சென்றன. கரீம் விடியும்வரை விளையாடுவான். சில மணி நேரத்துக்குப் பிறகு கைப்பேசியில் இரண்டு அலாரங்கள் ஒலிக்கும். முதலாவது “எட்டு மணிப் பாடவேளை”. அதற்கு உடனே எழுந்துவிடுவான். படிப்பு தொடங்கியதிலிருந்து ஒரு முறைகூட அதற்குச் செல்லாமல் இருந்ததில்லை. பேராசிரியர் பெயர் சொல்லி வருகையைப் பதிவு செய்வார். கரீம் அவருக்கு பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்பே வந்துவிடுவான். இரண்டாவது “ஓட்டம்”. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அமைத்தான். இரண்டு வாரங்கள் மட்டுமே அதற்கு எழுந்தான். ஒவ்வொரு காலையும் கண்களைத் திறக்காமல் கட்டைவிரலால் அதை நிறுத்துவான். அறைத்தோழன் அதைக் கேட்பான். எதுவும் சொல்ல மாட்டான்.

பாடவேளைக்குச் செல்லும் வழியில் கைப்பேசியில் “இந்த ஆண்டு” பட்டியலைத் திறந்தான்: ஓட்டம். மாதம் ஒரு புத்தகம். ஆங்கிலம். கீழே “தேர்வுகளுக்குப் பிறகு” என்று எழுதினான். கைப்பேசி இரண்டு நேரங்களையும் காப்பாற்றுகிறது. கரீம் ஒன்றைத்தான் காப்பாற்றுகிறான்.

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் கட்டைவிரலால் நிறுத்தும் ஓர் அலாரம் உண்டு.

மணி நான்கே முக்கால். அலாரம் ஒலிக்கிறது.

கண்களைத் திறக்காமல் கையை நீட்டிப் பொத்தானை அழுத்துகிறாய்: “அலாரம் ஒத்திவைப்பு”.

ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டும்தான்.

மீண்டும் ஒலிக்கிறது. அலாரம் ஒத்திவைப்பு. மூன்றாவது முறை. நான்காவது முறை.

ஐந்தாவது முறை எழுகிறாய். எதற்காக அலாரத்தை வைத்தாயோ அதற்கான நேரம் கடந்துவிட்டது. நெரிசலுக்கு முன் ஓடுவது. ஒரு மணி நேரம் படிப்பது. அல்லது நேற்று உனக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதி.

இப்போது அதே காட்சியை மீண்டும் நடத்து. ஒரே ஒரு மாற்றத்துடன்: இந்த முறை உனக்காக ஒருவர் காத்திருக்கிறார். எட்டு மணிக்குத் தேர்வு. அல்லது வாசலில் காருடன் நிற்கும் நண்பன்.

“அலாரம் ஒத்திவைப்பு” என்பதை எத்தனை முறை அழுத்துவாய்?

ஒரு முறைகூட இல்லை.

அதே அலாரம். அதே படுக்கை. அதே சோர்வு. அப்படியானால் மாறியது என்ன?

பதில் சொல்லுமுன் நேற்று இரவை நினைத்துப் பார். விழிப்புடன் இருந்தபோது உன் நாளைத் திட்டமிட்டாய். படிக்க ஒரு மணி நேரம். நடக்க அரை மணி நேரம். பிறகு ஒப்படைக்கத் தாமதமான வேலை. தீவிரமாகத்தான் சொன்னாய். காலையில் முதல் நேரத்தைத் தவறவிட்டாய். மீதமுள்ளவற்றை மாலைவரை முன்னால் தள்ளிக்கொண்டே சென்றாய். இப்போது தாமதமாகக் கோப்பைத் திறக்கிறாய். கவனம் தேவைப்பட்டவற்றைச் சுருக்குகிறாய். காத்திருப்பவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறாய். தள்ளிப்போட்டபோது சோர்வு மறையவில்லை. அவசரமும் சங்கடமும் உன்னால் செய்ய முடிந்ததைவிடக் குறைவான வேலையும் அதனுடன் சேர்ந்தன. இன்றிரவு இன்னும் அதிக உற்சாகமான வாக்குறுதியுடன் நிறுத்திக்கொண்டு காலையை அதேபடி விட்டுவிட்டால் நாளையும் இந்தக் காட்சி திரும்பலாம்.

நீ மீறும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் அடுத்த வாக்குறுதியை எளிதாக நம்ப வேண்டாம் என்று உனக்குக் கற்றுத்தருகிறது. இந்த முறை வேறு என்கிறாய். ஆனால் வேறாக எதையும் தயார் செய்வதில்லை. கைப்பேசி உனக்குப் பக்கத்திலேயே இருக்கிறது. காலணி அலமாரியில் இருக்கிறது. ஒதுக்கிய நேரத்துக்குக் குறிப்பிட்ட மணி இல்லை. பிறகு நண்பனுக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றிவிட்டு உன்னையே காத்திருக்க விடுவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்படுகிறாய். உன்னை நிம்மதிப்படுத்தும் விளக்கத்தைத் தேடுமுன் இதைத் தெளிவாகப் பார்: வராமல் இருந்தவன் நீதான். அந்த நேரத்தை இழந்ததும் நீதான். ஒப்புக்கொள்வது மட்டுமே அதைச் சரிசெய்யாது. ஆனால் அதன் விலையை அழித்துவிடாமல் தடுக்கும். இப்போது இரண்டு நேர ஒதுக்கீடுகளையும் அருகருகே வை. நண்பனுடன் வைத்த நேரத்தில் இருந்த எதை உனக்கான நேரத்தில் வைக்கவில்லை?

மாறியது உன் மனவலிமை அல்ல. மாறியது நிபந்தனைகள்.

உன்னிடம் பொறுப்புணர்வு இருக்கிறது. வெளியிலிருந்து சில விஷயங்கள் அதற்கு உதவுகின்றன: உன் வாக்குறுதியை அறிந்த ஒருவர். அதற்குத் தயார் செய்யும் இடம். குறிப்பிட்ட நேரம்.

முதல் நிபந்தனை: உன்னை ஒருவர் பார்க்க வேண்டும்

உனக்குச் சங்கடமாக இருக்கக்கூடிய ஒரு சிறு ஒப்புதல்: நம் ஒழுக்கத்தில் பெரும்பகுதி நமக்குச் சொந்தமானதல்ல. அதை இரவலாக வாங்குகிறோம்.

வருகையைப் பதிவு செய்யும் பேராசிரியரிடமிருந்து. காரில் காத்திருக்கும் நண்பனிடமிருந்து. தாமதமாக நுழையும்போது மக்கள் பார்க்கும் பார்வையிலிருந்து.

இது வெளியிலிருந்து கண்காணிக்கும் ஒன்று. அதன் வலிமை மூன்று பண்புகளில் இருக்கிறது:

• உடனடியானது: இன்று தாமதித்தால் இன்றே விலை கொடுக்கிறாய்.
• கண்ணுக்குத் தெரிவது: உன் தாமதத்தைப் பார்த்துப் பதிவு செய்ய ஒருவர் இருக்கிறார்.
• முடிவு செய்யப்பட்டது: பேரம் பேச இடமில்லை. நீ இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் தேர்வு தொடங்கும். நீ இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் விமானம் புறப்படும்.

ஆனால் உனக்கே கொடுத்த வாக்குறுதியின் விலை பின்னால் வரும். அதை யாரும் பார்ப்பதில்லை. எப்போதும் பேரம் பேசலாம்: “நாளையிலிருந்து”.

அதனால்தான் நமக்கே கொடுக்கும் வாக்குறுதிகள் அமைதியாகச் செத்துவிடுகின்றன. நாம் பொய்யர்கள் என்பதால் அல்ல. சாட்சியின்றிப் பிறந்ததால். அல்லது அப்படித்தான் நினைக்கிறோம்.

சிறுவயதிலிருந்தே கரீம் அப்பாவின் விதிகளையும் அம்மாவின் நேரங்களையும் விவாதமின்றிப் பின்பற்றுகிறான். “சரி” என்று சொல்லிவிட்டுச் செய்கிறான். பல்கலைக்கழகத்தில் தன் பெயர் அழைக்கப்படும் பாடவேளைக்குத் தவறாமல் செல்கிறான். ஆனால் தனக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளைப் பற்றி யாரும் கேட்பதில்லை.

கரீம் அபூர்வமானவன் அல்ல. எழுத்தாளர் கிரெட்சன் ரூபின் தன் The Four Tendencies புத்தகத்தில் அவனைப் போன்றவர்களை “மற்றவர்களுக்குக் கட்டுப்படுபவர்கள்” என்று அழைக்கிறார். மக்கள் தங்களிடம் எதிர்பார்ப்பதை எளிதாகச் செய்கிறார்கள். தாங்களே தங்களிடம் எதிர்பார்ப்பதில் தடுமாறுகிறார்கள்¹.

அமெரிக்கர்களின் ஒரு மாதிரிக் குழுவில் அவர் நடத்திய கருத்துக்கணிப்பில் இவர்கள்தான் மிகப்பெரிய பிரிவினர்: 41%. அவர் வகைப்படுத்துவது எளிமையான பொதுமக்களுக்கான மாதிரி. நிரூபிக்கப்பட்ட கோட்பாடு அல்ல. ஆனால் இந்த விளக்கத்தில் தன்னைப் பார்க்காதவர் நம்மில் யார்?

இந்த இரவல் ஒழுக்கத்தை உளவியலாளர்கள் “வெளிப்புற ஒழுங்குபடுத்தல்” என்கிறார்கள். ஒருவர் கவனிப்பதால் நாம் கட்டுப்படுகிறோம். நம்மிடம் இல்லாததை “உள்புற ஒழுங்குபடுத்தல்” என்கிறார்கள். அது நம்மில் ஒரு பகுதியாக மாறியதால் கட்டுப்படுகிறோம். அந்தச் செயலின் மதிப்பை நம்புவதால். உள்ளுக்குள் பழிச்சொல்லுக்குப் பயப்படுவதால் அல்ல². ஒரு விதி உன் சொந்த விதியாக எப்படி மாறுகிறது? இரண்டாவது பகுதியில் அத்தியாயம் 8 இல் இதற்குத் திரும்புவோம்.

சாட்சி இல்லாதது நம் வாக்குறுதிகளை மட்டும் பலவீனப்படுத்துவதில்லை. நம் பேச்சையும் மாற்றலாம். அடையாளம் மறையும்போதோ முகம் தெரியாதபோதோ இணையத்தில் தயக்கம் எப்படிக் குறையலாம் என்பதை ஜான் சூலர் விவாதித்தார். அது மனதைத் திறந்து பேசவும் உதவவும் வழிவகுக்கலாம். அல்லது காயப்படுத்தும் பேச்சுக்கும் வழிவகுக்கலாம். அங்கே நாம் சொல்லும் எல்லாமே மேலும் உண்மையான நம்மை வெளிப்படுத்துவதல்ல³. குறிப்பிட்ட பரிசோதனைகளில் மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஏமாற்றுதல் அதிகரித்தது. குளிர்கண்ணாடி அணிந்தபோது சுயநல நடத்தை அதிகரித்தது. பிந்தையது தாங்கள் மறைந்திருப்பதாகப் பங்கேற்பாளர்கள் உணர்ந்ததுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது⁴. இதற்குப் பல காலம் முன்பே பிளேட்டோவின் உரையாடலில் கிளாக்கான் அணிந்தவரை மறையச் செய்யும் கைஜீஸின் மோதிரத்தைக் கொண்டு உன்னை யாரும் பார்க்காதபோது எப்படி நடந்துகொள்வாய் என்ற கேள்வியை எழுப்பினார். இது ஒரு சிந்தனைப் பரிசோதனை. ஆய்வு அல்ல⁵.

“என்ன எழுதினாய்?” என்ற கேள்விக்குப் பின் நடந்த விளையாட்டில் ஒரு வீரன் ஒரு நகர்வில் தவறினான். கரீம் காயப்படுத்தும் பதிலை எழுதிவிட்டு நின்றான். அவனுக்கு முன்பே அணித்தோழன் அந்த வீரனுக்கு எழுதினான்: “அந்த நகர்வை மீண்டும் செய். இன்னொரு முறை முயல்வோம்.” கரீம் தன் பதிலை அழித்தான். தனக்கென ஒரு சிறு விதியை வைத்துக்கொண்டான்: என் பெயரை அறிந்தவருக்கு எழுதுவதுபோலவே தெரியாதவருக்கும் எழுதுவேன்.

இரண்டாவது நிபந்தனை: உனக்கான இடத்தில் இருக்க வேண்டும்

கரீமின் வீட்டில் கைப்பேசி சமையலறையில் மின்னேற்றப்படும். பத்து மணிக்கு அம்மா கேட்பாள்: “தூங்கவில்லையா?” விடுதியில் பத்து மணி வந்தபோது விடுதி நண்பர்களுடன் கஃபேவில் இருந்தான். யாரும் எழவில்லை.

“இன்னும் அரை மணி நேரம்” என்று தனக்குச் சொல்கிறான். ஒரு மணிக்குச் சோர்வுடன் திரும்புகிறான். காலையில் “அலாரம் ஒத்திவைப்பு” பொத்தானை ஐந்து முறை அழுத்துகிறான்.

பழக்கம் நமக்குள் மட்டும் வசிப்பதில்லை. இடத்திலும் வசிக்கிறது: அறையில். அணைக்கப்படும் விளக்கில். படுக்கைக்கு அப்பால் இருக்கும் கைப்பேசியில். அம்மாவின் கேள்வியில். புதிய பல்கலைக்கழகத்துக்குச் சென்ற மாணவர்களைத் தொடர்ந்து கவனித்த ஓர் ஆய்வில் சுற்றுப்புறம் பழகியதைப் போலவே இருந்தபோது பழைய பழக்கங்கள் நீடித்தன. அது மாறியபோது பழக்கங்கள் கலைந்தன⁶.

வீட்டுக்கு வெளியே வேறொன்றும் நம்மைக் கவனிக்கிறது: மக்களின் கண்கள். ஆனால் உண்மையில் எத்தனை பேர் நம்மைக் கவனிக்கிறார்கள்?

ஒரு சுவாரசியமான பரிசோதனையில் மாணவர்கள் சங்கடப்படுத்தும் ஒரு சட்டையை அணிந்து சக மாணவர்கள் இருந்த அரங்கில் நுழைந்தார்கள்⁷. அங்கிருந்தவர்களில் சுமார் பாதிப்பேர் அந்தச் சட்டையைக் கவனித்ததாக எதிர்பார்த்தார்கள். உண்மையில் கவனித்தவர்கள் சுமார் நான்கில் ஒரு பங்கினர்தான்.

நம்மைக் கவனிப்பவர்களின் எண்ணிக்கையை மிகைப்படுத்துகிறோம். வராமலேயே போகக்கூடிய ஒரு பார்வைக்குப் பயப்படுவதுகூட நம்மைத் தள்ளிப்போட வைக்கும். நீ தேர்ந்தெடுக்கும் சாட்சி உனக்கு உதவுகிறார். நீ கற்பனை செய்யும் கண்கள் உன்னைத் தாமதிக்கச் செய்கின்றன.

பத்து மணிக்கு கஃபேவிலிருந்து எழுபவன் வெளியே செல்லுமுன்பே முடிவு செய்திருக்கிறான்: எப்போது எழுவது. என்ன சொல்வது. ஒவ்வொரு மேசைக்கும் முன்னால் மீண்டும் பேரம் பேசுவதில்லை.

மூன்றாவது நிபந்தனை: இறுதிக்கெடு நெருங்க வேண்டும்

நள்ளிரவுக்கு ஒரு நிமிடம் முன் கரீம் பாடவேளைக்கான வேலையை ஒப்படைத்தான். பிறகு “இந்த ஆண்டு” பட்டியலில் ஓட்டம் என்ற வரிக்கு நாளோ குறிப்பிட்ட மணியோ இல்லாததைப் பார்த்துவிட்டு மூடினான்.

இறுதியில் எல்லாமே முடிந்துவிடும்போது என்ன பிரச்சினை?

முதலில் அவனை முடிக்க வைத்தது எது என்பதைக் கவனி: இறுதிக்கெடு. நள்ளிரவு இல்லாவிட்டால் வேலை இன்னும் முடிக்கப்படாமல் இருந்திருக்கும். இறுதிக்கெடு வேறொரு வகைச் சாட்சி. அதற்கு முகம் இல்லை. ஆனால் பேரம் பேசாது. அதனால்தான் உனக்காகச் செய்யாததை மற்றவர்களுக்குச் செய்கிறாய். உனக்கே கொடுத்த வாக்குறுதிக்கு நள்ளிரவு இல்லை.

பல்கலைக்கழக மாணவர்களை ஒரு பருவம் முழுவதும் தொடர்ந்து கவனித்த ஓர் ஆய்வில் தள்ளிப்போடுபவர்கள் தொடக்கத்தில் குறைந்த மனஅழுத்தத்துடன் இருந்தார்கள். பிறகு முடிவில் அதிக மனஅழுத்தத்துடனும் அதிக உடல்நலக் குறைவுடனும் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய மதிப்பெண்களும் குறைவாக வந்தன⁸.

தள்ளிப்போட்ட வேலை மறைவதில்லை. உன் தலைக்குள் முடிக்கப்படாமல் இருக்கிறது. நாள் முழுவதும் உன்னைத் தட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. வேறொன்றில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது முடிக்காத இலக்குகள் சிந்தனைக்குள் புகுந்துவிடுவதாக ஆய்வாளர்கள் கண்டார்கள். எப்போது. எங்கே என்பதைக் குறிப்பிடும் திட்டம் அவற்றை அமைதிப்படுத்தப் போதும் என்றும் கண்டார்கள்⁹.

உன்னை நீயே நம்புவதை நிறுத்தும்போது

மீறிய வாக்குறுதி தனியாகத் தொலைவதில்லை. உன் சொல்லில் உனக்கிருக்கும் நம்பிக்கையில் சிறு பகுதியையும் எடுத்துச் செல்கிறது.

பத்தாவது முறை சொல்கிறாய்: “சனிக்கிழமையிலிருந்து தொடங்குவேன்.” உனக்குள் இருக்கும் ஒரு குரலுக்கு சனிக்கிழமைக்கு முன்பே முடிவு தெரியும். ஏற்கெனவே ஒன்பது முறை நீ அதைச் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறது.

உளவியலாளர் ஆல்பர்ட் பண்டூரா இந்த நம்பிக்கையை “சுயச் செயல்திறன் நம்பிக்கை” என்று அழைத்தார். செய்ய நினைப்பதை உன்னால் செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை¹⁰. அதன் மிக வலிமையான மூலம் ஊக்கமளிப்பவர்களின் சொற்களோ வெற்றிபெற்றவர்களின் கதைகளோ அல்ல. உன் சொந்த அனுபவங்கள்தான் என்று கருதினார். “செய்வேன்” என்று சொல்லிவிட்டுச் செய்த நேரங்கள்.

அதனால்தான் ஒரு சிறு வாக்குறுதியிலிருந்து தொடங்குகிறோம். அதைக் காப்பாற்றுவது உன்னை நீயே மீண்டும் நம்ப வைக்கிறது.

உன்னுடன் ஓர் ஒப்பந்தம்

நம் வாக்குறுதிகளில் பெரும்பாலானவை வரையறையற்ற நோக்கங்கள்: “ஓடுவேன்”. “படிப்பேன்”. “சீக்கிரம் தூங்குவேன்”. வரையறையற்ற நோக்கத்தை ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒவ்வொரு அழுத்தத்தின் முன்னாலும் புதிதாக முடிவு செய்ய வேண்டும்.

வரையறையற்ற நோக்கத்துக்கு மாற்று என்ன? தேவைப்படுவதற்கு முன்பே முடிவை ஒரே முறை எடுத்துவிடுவது. உளவியலாளர்கள் இதை “செயலாக்க நோக்கம்” என்கிறார்கள். “இப்படி நடந்தால்… அப்போது…” என்ற வடிவத்தில் செயலை நேரத்துடனும் இடத்துடனும் இணைக்கும் வாக்கியம்¹¹.

ஒரு பரிசோதனையில் விடுமுறையின்போது இரண்டு நாட்களுக்குள் ஓர் அறிக்கை எழுதும்படி மாணவர்களிடம் சொல்லப்பட்டது. எப்போது. எங்கே எழுதுவது என்று முன்பே குறிப்பிட்டவர்களில் சுமார் நான்கில் மூவர் எழுதிமுடித்தார்கள். குறிப்பிடாதவர்களில் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கினர்தான் முடித்தார்கள்¹².

இரண்டு கண்ணாடிகள்

இரண்டு கேள்விகள் மட்டுமே. பட்டியல் இல்லை:

1. மற்றவர்களுக்கு நீ ஒருபோதும் மீறாத வாக்குறுதி எது? உனக்கே கொடுத்த வாக்குறுதிகளில் அதிகமாக மீறியது எது? அருகருகே வை. முதலாவதில் இருந்து இரண்டாவதில் இல்லாத நிபந்தனை எது?
2. இரண்டாவதற்கு நேரமும் சாட்சியும் கொடுத்து ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு: அது நீடித்ததா? விழுந்தால் இந்த முறை இல்லாமற்போன நிபந்தனை எது?

மாதத்தின் முதல் நாளுக்கு முந்தைய இரவில் லீனா கைப்பேசியில் “சவால்கள்” கோப்புறையைத் திறந்தாள். புதிய தலைப்பை எழுதினாள்: “முப்பது நாள் சவால்”. கடந்த மாதங்களில் செய்ததைப் போலவே தேதியை முதல் கட்டத்துக்கு மாற்றினாள்.