Îstifakirina ji xwe
Vê beşê wekî ku pirtûkek tê xwendin bixwîne: rûpelên ku tên zivirandin, û cihê te tê hilanîn.Vê beşê di nav pirtûkê de veke

Para yekem

Peymanên li ser avê

Me hemûyan peyman li ser avê nivîsandine: Ez ê zû razêm, ez ê dest ji telefonê berdim, ez ê ji serê mehê ve dest pê bikim. Paşê rojeke qerebalix tê û ew dihelin. Di vê parê de em şahidek, cihek û demekê didin peymanê, adeteke piçûk ava dikin, û wê ji “Tenê carekê” diparêzin. Paşê em tomarê vedikin, da ku bibînin ka me bi rastî çi kiriye.

Beşa yekem

Zengila pêncem

Çima tu soza xwe ji xelkê re bi cih tînî, lê bi xwe re xira dikî?

Nêzîkî 8 deqeyên xwendinê

Karim hejdeh salî ye, kurê mezin ê ku hê daxwaz neqediyaye dibêje “ser çavan”. Ji bavê xwe du santîmetreyan dirêjtir bûye, lê hê jî gava pê re diaxive dengê xwe nizm dike.

Û Karim ji ya ku dixuye bêtir xwedî armanc e. Dixwaze bibe guhertoyeke baştir a xwe: ji aliyê laşî ve bihêztir, di xwendinê de berfirehtir, û di axaftina bi îngilîzî de wêrektir. Di destpêka her salê de lîsteya xwe dinivîse, û bi kelecaniyeke dilpak dest pê dike. Paşê hewldanên lîsteyê piştî çend rojan, an jî di rewşa herî baş de piştî çend hefteyan, hêdîka ditemirin. Vê yekê ji kesî re nabêje. Lê her car ku çavê wî li lîsteya par dikeve, şermekî piçûk û dilşikestinekê ku êdî bûye tiştekî nas hîs dike. Ji ber vê yekê tevahiya havînê li benda beşa xwendekaran ma: cihekî nû, ku kes tê de nizane çend caran wî dest pê kiriye.

Di dawiya havînê de, li ber derî, diya wî qutiya xwarinê bi sê tûrikên plastîk pêçabû da ku tiştek jê nerije. Bavê wî qeyşa çenteyê li ser milê wî rast kir û got: “Wextê xwe badilhewa neke.” Paşê ji berîka xwe zerfeke spî ya girtî derxist, zerfeke sivik ku naşibiya ya xerckirinê, û tiliyên kurê xwe lê pêça: “Gava hewcedariya te pê çêbû veke.”

Karim xwest bipirse: Çi tê de heye? Lê bihîst ku bi xwe dibêje: “Ser çavan.”

Şeş peyv bavê wî gotibûn. Karim di otobusê de du caran ew hejmartin.

Di şeva xwe ya yekem a li beşa xwendekaran de, di berîka çenteyê de nexşeyek dît ku xwişka wî ya piçûk xistibûyê; keça ku ji bilî wî sebra kesî ji çîrokên wê re nedihat: xaniyek, rojek, û kurekî şîn ku destê xwe dihejîne, û li jêr bi nivîseke xwarûmêr: “Zû vegere.” Ew da ber lampayê li cihê ku bibîne, û zerf avêt nav berkêşkê li cihê ku nebîne.

Paşê ew lîstika ku li malê di derengiya şevê de nîv saet ji bo wê didizî vekir: tîmeke piçûk a li ser înternetê, lîstikvanên wê ji bajarên cuda bûn, rûyê wî nedizanîn, lê tewr bêyî wî dest pê nedikir. Û soza lîstikek tenê da xwe.

Ew ne lîstikek tenê bû. Di şevên paşerojê de, piştî ku hevalê wî yê odeyê radiket, dest pê kir lîstikê vebike. Kes jê nedipirsî kengî dê bigire. Lîstikek li pey ya din, heta ku didît ronahî ji pencereyê dikeve hundur. Û dest pê kir tiştê ku dihat serê wî di cih de binivîse. Lîstikvanekî di tevgerekê de şaşî kir, wî jî hevokek birîndarker jê re nivîsand û şand. Navê wî nedizanî, û dema ku wî dixwend rûyê wî nedianî ber çavên xwe.

Di şeva din de beşdarî tîmekê bû ku hin endamên wê navê wî yê rastîn dizanîn. Tîmê di lîstikeke wekî ya yekem de winda kir. Wî heman hevok nivîsand, paşê nîvê wê jê bir. Peyamek ji hevalê wî yê tîmê xuya bû: “Te çi nivîsî?”. Kursor hişt ku bibiriqe.

Sê hefte di vî halî de derbas bûn: Karim heta berbangê li ber lîstikê şiyar dima, û piştî çend saetên kêm du zengil di telefona wî de lêdidan. Ya yekem navê wê “Dersa saet heştan” bû, û ji bo wê tavilê radibû; ji roja ku dersan dest pê kiriye carekê jî jê nemabû, ji ber ku mamoste navan dinivîsand, û Karim deh deqe berî wî digihîşt wir. Ya duyem navê wê “Bez” bû, berî du salan ew eyar kiribû, lê tenê du hefteyan pê ve pabend mabû. Her sibeh bêyî ku çavên xwe vebike bi tiliya mezin ew bêdeng dikir. Hevalê wî yê odeyê dengê wê dibihîst û tiştek nedigot.

Di riya çûyîna dersê de di telefona xwe de lîsteya “Îsal” vekir: bez, her meh pirtûkek, û îngilîzî. Paşê li binê wê nivîsand: “Piştî ezmûnan”. Telefon her du deman bi hev re diparêze, lê Karim tenê yekî diparêze.

Û ji bo her yek ji me zengilek heye ku bi tiliya xwe ya mezin bêdeng dike.

Saet pênc kêm çaryek e. Zengil lêdixe.

Destê xwe dirêj dikî bêyî ku çavên xwe vekî, û pê li bişkokê dikî: “Xewok”.

Tenê pênc deqeyan.

Dîsa lêdixe. Xewok. Cara sêyem. Cara çarem.

Cara pêncem radibî, lê tiştê ku te ji bo wê zengil eyar kiribû ji dest çûye: bez berî qelebalixiyê, an saetek xwendin, an sozek ku te duh dabû xwe.

Niha jî heman dîmenî dubare bike, bi guherînekê tenê: vê carê kesek li benda te ye. Ezmûnek di saet heştan de, an hevalek ku bi tirimbêla xwe li ber derî radiweste.

Çend caran tu yê pê li “Xewok” bikî?

Qet carekê jî na.

Zengil yek e. Cihê razanê yek e. Westandin yek e. Nexwe çi guherî?

Berî ku bersivê bidî, şeva xwe ya duh bi bîr bîne. Dema ku tu hişyar bûyî te roja xwe saz kiribû. Saetek ji bo xwendinê, nîv saet ji bo meşê, paşê jî karê ku radestkirina wî dereng mabû. Te bi cidiyekî got. Di sibehê de te dema yekem xira kir, û ya mayî li ber xwe daf da heta êvarê. Niha pelê dereng vedikî, tiştê ku hewcedarî lênerînê bû kurt dikî, û lêborînê ji yê li bendê dixwazî. Dema ku te paşve xist westandin winda nebû. Lezgînî, tengijîn û karekî kêmtir ji şiyana te lê zêde bûn. Û heke tu îşev tenê bi sozeke bi coştir razî bibî û sibeha xwe wekî xwe bihêlî, dibe ku heman dîmen sibe dubare bibe.

Û her soza ku tu dişikînî fêrî te dike ku tu bi hêsanî bawerî bi soza din neynî. Dibêjî: vê carê cuda ye. Lê tu tiştekî cuda amade nakî. Telefon li kêleka te dimîne, pêlav di dolabê de, û soz jî bê saet. Paşê ecêbmayî dimînî ku çima tu soza xwe ji hevalê xwe re bi cih tînî û xwe li bendê dihêlî. Berî ku li ravekirineke dilrehetker bigerî, bi zelalî li vê yekê binihêre: tu yê ku nehatî, û windakirina vê demê li ser pişta te ma. Mukirhatin têr nake ku wê çareser bike, lê nahêle tu bihayê wê tune bihesibînî. Niha her du deman deyne kêleka hev. Te çi di dema hevalê xwe de dît ku te nexistibû nav dema xwe?

Tiştê ku guherî ne vîna te ye. Tiştê ku guherî merc in.

Pabendbûna te heye, û tiştên ji derveyî te alîkariya wê dikin: kesek ku soza te dizane, cihek ku te ji bo wê amade dike, û demek diyarkirî.

Şertê yekem: kesek te bibîne

Mukirhatineke piçûk dibe ku te aciz bike: gelek ji disîplîna me ne ya me ye. Em wê deyn dikin.

Ji mamosteyê ku navan dinivîse, ji hevalê ku di tirimbêlê de li bendê ye, û ji nêrîna xelkê dema ku em dereng dikevin hundur.

Ev çavdêrekî derveyî ye, û hêza wî di sê taybetmendiyan de ye:

Lê soza te ya ji bo xwe, bihayê wê paşdemayî ye, kes wê nabîne, û her gav ji bo muzakereyê vekirî ye: “Ji sibê ve”.

Ji ber vê yekê sozên me yên ji bo me bi bêdengî dimirin. Ne ji ber ku em derewker in, lê ji ber ku bê şahid ji dayik bûne. An jî em wisa difikirin.

Ji zarokatiya xwe ve Karim li gorî rêzikên bavê xwe û wextên diya xwe bê nîqaş dimeşiya; digot “ser çavan” û dikir. Li zanîngehê jî ji dersekê ku navê wî tê de were xwendin qut nabe. Lê tiştê ku soza wê dide xwe, kes jê napirse.

Û Karim rewşeke kêmpeyda nîne. Nivîskar Gretchen Rubin, di pirtûka xwe ya bi navê The Four Tendencies de, kesên wekî wî wek “pabendbûyên ji bo kesên din” bi nav dike: tiştê ku xelk ji wan hêvî dike bi hêsanî bi cih tînin, lê di tiştê ku ji xwe hêvî dikin de dişemitin1.

Di rapirsiyekê de ku li ser nimûneyeke ji amerîkiyan pêk anî, ew koma herî mezin bûn: 41%. Dabeşkirina wê modelek gelerî ya hêsankirî ye, ne teoriyeke pejirandî. Lê kî ji me xwe di vê pênaseyê de nedîtiye?

Zanyarên derûnnasiyê ji vê disîplîna deynkirî re dibêjin “rêkxistina derveyî”: em pabend dibin ji ber ku kesek çavdêriyê dike. Û ji tiştê ku kêmasiya me tê de heye re dibêjin “rêkxistina navxweyî”: em pabend dibin ji ber ku ev yek bûye parçeyek ji me, ji ber baweriya bi nirxa kiryarê, ne ji ber tirsa navxweyî ya ji şermezarkirinê2. Û çawa rêzik dibe rêzika te bi xwe? Em ê di para duyem de, di beşa 8 de vegerin ser vê yekê.

Û nebûna şahid ne tenê sozên me qels dike; dibe ku gotinên me jî biguhere. John Suler nîqaş kir ku çawa parastina sînoran li ser înternetê kêm dibe dema ku nasname winda dibe an rû nayê dîtin. Ev yek dikare deriyekî ji bo vekirina dil û alîkariyê vebike, an jî ji bo gotinên birîndarker; ne her tiştê ku em li wir dibêjin nîşandana xweyeke rastir e3. Di ceribandinên diyarkirî de, di bin ronahiya kêm de fêlbazî zêde bû, û reftara xweperest bi li xwe kirina berçavkên tavê re zêde bû, û ev ya dawî bi hesta beşdaran ve hat girêdan ku ew veşartî ne4. Û pir berî vê, Glaucon di diyaloga Platon de gustîlka Gyges, ku xwediyê xwe nediyar dike, kir pirsyarek li ser reftarê gava kes te nebîne; ceribandineke ramanî, ne lêkolînek5.

Di dema lîstikê ya piştî pirsa “Te çi nivîsî?” de, lîstikvanekî di tevgerekê de şaşî kir, Karim bersiveke birîndarker nivîsand û paşê sekinî. Hevalê wî yê tîmê berî wî ket û ji lîstikvan re nivîsand: “Tevgerê dubare bike, em careke din biceribînin.” Karim bersiva xwe jê bir, û rêzikeke kurt ji bo xwe danî: Ji kesê xerîb re wisa binivîse wekî ku tu ji kesê navê te dizane re dinivîsî.

Şertê duyem: li cihê xwe bî

Li mala malbata Karim telefon di mitbaxê de dihat barkirin, û diya wî di saet dehan de dipirsî: “Ma tu ranakevî?”. Li beşa xwendekaran saet deh hat dema ku ew bi xortên wir re li qehwexaneyê bû. Kes ranebû.

Ji xwe re dibêje: “Nîv saeteke din”. Û di saet yekê de vedigere, westiyayî, û serê sibê pênc caran pê li “Xewok” dike.

Adet ne tenê di hundurê me de dijî. Di cih de jî dijî: di odeyê de, di ronahiya ku tê vemirandin de, di telefona dûrî cihê razanê de, û di pirsa dayikê de. Di lêkolîneke ku şopandina xwendekarên çûne zanîngeheke nû kir de, adetên wan ên kevin dom kirin dema ku derdora wan wek ya berê ma, û dema ku ew derdor guherî ew adet jî hilweşiyan6.

Û li derveyî malê tiştekî din çavdêriya me dike: çavên xelkê. Lê çend kes ji wan bi rastî bala xwe didin me?

Di ceribandineke balkêş de, xwendekaran kirasekî şerimdar li xwe kir, û ketin holekê ku hevalên wan tê de bûn7. Li bendê bûn ku nêzîkî nîvê amadebûyan bala xwe dabin kiras. Lê rastî ew bû ku yên bala xwe dabûn tenê nêzîkî çaryekê bûn.

Em di texmînkirina hejmara kesên ku çavdêriya me dikin de zêdegaviyê dikin. Û tirsa ji nêrînekê ku dibe ku qet neyê, bes e ku me bixe nav paşxistinê. Şahidê ku tu hildibijêrî alîkariya te dike; lê çavên ku tu xeyal dikî te paşve dixin.

Lê yê ku di saet dehan de ji qehwexaneyê radibe, berî ku derkeve biryara xwe daye: kengî rabe, û çi bibêje. Ji ber vê yekê li ber her maseyê ji nû ve muzakereyê nake.

Şertê sêyem: nêzîkbûna dema dawî

Karim peywira dersê deqeyek berî nîvê şevê radest kir. Paşê di lîsteya “Îsal” de rêzika bezê dît ku bê roj û bê saet bû, û ew girt.

Nexwe pirsgirêk çi ye, madem her tişt di dawiyê de pêk tê?

Pêşî bala xwe bidê ka çi bû sedem ku ew biqedîne: dema dawî. Heke nîvê şevê nebûya, dê peywir vekirî bima. Dema dawî şahidekî ji cûreyekî din e: rûyê wî nîne, lê muzakereyê nake. Ji ber vê yekê tu tiştê ku ji bo kesên din biqedînî, ji bo xwe naqedînî. Soza te ya ji bo xwe nîvê şevê jê re nîne.

Di lêkolîneke ku şopandina xwendekarên zanîngehê li seranserê nîvsale de kir de, yên ku kar paşve dixistin di destpêkê de kêmtir di bin stresê de bûn. Lê di dawiyê de bûn yên herî zêde di bin stres û nexweşiyê de, û pileyên wan jî nizmtir bûn8.

Û erka paşxistî winda nabe. Di serê te de vekirî dimîne, û tevahiya rojê li deriyê hişê te dixe. Lêkolîneran dît ku armancên hilawêstî dema ku tu bi tiştekî din ve mijûl î dikevin nava ramana te, û planeke diyarkirî, kengî û li ku derê, bes e ku wan bêdeng bike9.

Gava êdî tu bawerî bi xwe nakî

Soza şikestî bi tenê serê xwe winda nabe. Tiştekî piçûk ji baweriya te ya bi peyva te jî bi xwe re dibe.

Cara dehem dibêjî: “Ji şemiyê ve ez ê dest pê bikim”. Û di hundurê te de dengek heye ku encamê berî roja şemiyê dizane, ji ber ku berê neh caran bihîstiye ku te wisa gotiye.

Zanyarê derûnnasiyê Albert Bandura ji vê baweriyê re got “şiyanbariya xweyî”: baweriya te bi wê yekê ku tu dikarî tiştê ku mebesta te pê heye bikî10. Û dît ku çavkaniya wê ya herî bihêz ne gotinên teşwîqkeran e, ne jî çîrokên serkeftiyan e, lê ezmûnên te bi xwe ne: ew carên ku te got “ez ê bikim”, û paşê te kir.

Ji ber vê yekê em bi sozeke piçûk a tenê dest pê dikin. Bi cih anîna wê baweriya te bi xwe ji nû ve vedigerîne.

Peymanek bi xwe re

Piraniya sozên me niyêtên vekirî ne: “ez ê bibezim”, “ez ê bixwînim”, “ez ê zû rakevim”. Û niyêta vekirî her roj, li her derê, li hember her fişarê ji nû ve tê biryardan.

Nexwe alternatîfa niyêta vekirî çi ye? Ew e ku tu biryarê carekê bi dawî bikî, berî ku hewcedariya te pê hebe. Zanyarên derûnnasiyê ji vê re dibêjin “niyêta cîbicîkirinê”: hevokek bi şêwaza “heke… hingê…” ku kiryarê bi dem û cihekî ve girêdide11.

Di ceribandinekê de, ji xwendekaran hat xwestin ku di dema betlaneyê de di nav du rojan de raporekê binivîsin. Yên ku ji berê de diyar kiribûn ka kengî û li ku derê dê binivîsin, nêzîkî sê çaryekên wan ew qedandin, li hemberî nêzîkî sêyeka wan kesên ku diyar nekiribûn12.

Karim careke din têbînî vekir, û sibeha yekşemê ji bo bez, xwendin û îngilîzî veqetand. Nîv saet derbas kir ku bernameyê rengîn bike. Li ber derî hevalê wî yê odeyê jê pirsî: “Tu yê vana hemûyan berî dersê bikî?”. Got: “Ez ê biceribînim.” Li pêlavên xwe yên li binê dolabê nêrî, û ew dernexistin. Navê yekşemê li ser ekranê bû, lê saet nehatibû danîn, û li ser tiştekî li hev nekiribûn ku hevalê wî jê bipirse. Dema ku serê sibehê zengila dersê lêxist, Karim tavilê rabû. Dema ku telefon digirt çavê wî bi têbîniya rengîn ket, lê ew venekir.

Kengî tu bi kar tînî: Gava tu soza xwe ji kesên din re bi cih tînî lê soza xwe ya ji bo xwe vekirî dihêlî. Dem: Pênc deqe ji bo amadekirina sozeke tenê, paşê hefteyek ji bo ceribandina wê.

  1. Wê bike dema hevdîtinê: Rojek, saetek, û cihek. “Yekşem, saet şeşê sibehê, park”, an jî heke derketina derve li gorî te nebe, deh deqe werziş li kêleka cihê razanê. Û heke dema te ne ya te be, ji ber zarokekî piçûk an dewriyeya kar, kurttirîn firsenda ku dubare dibe hilbijêre: pênc deqe piştî razana zarok, an di bîhnvedana dewriyeyê de.
  2. Li derveyî malê planekê amade bike: “Heke hevalên min piştî saet dehan li qehwexaneyê man, ez ê rabim û bibêjim: sibehê dema min heye.”
  3. Şahidekî bidiyê: Hevalek ku vê demê dizane û jê dipirse. Û heke te kesek nedît, kaxezeke xuyayî ku her roj nîşanekê lê bidî.
  4. Bi piçûkî dest pê bike, û di deqeyên pêşîn ên wê demê de: Tiştê ku tu zû biqedînî, her çend di du deqeyan de be jî, di serê te de vekirî namîne.

Û heke gav ji bo te zêde xuya bikin, niha bi yekê dest pê bike. Ji hevalekî xwe re bişîne: “Ji roja yekşemê ve, ez ê di saet şeşan de bibezim. Her yekşem ji min bipirse: te bezî?”

Heke tu ketî: Hefteyê wekî windabûyî nehesibîne; nebûna xwe wekî ku qewimî tomar bike, û li şertê kêm bigere: şahid, cih, an dem? Wê rast bike, û di dema din de vegere.

Karim ji hevalê xwe yê odeyê re peyamek şand: “Yekşem, saet şeş, park. Ji min bipirse: te bezî?”. Şeva şemiyê pêlavên xwe li ber derî danîn, û zengil li gorî dema hevdîtinê bi nav kir. Yekşema yekem derket derve, û berî ku hevalê wî şiyar bibe vegeriya. Li ser kaxezeke ku ji bo bezê veqetandibû nîşaneke piçûk hişt.

Yekşema duyem heta saet sêyan di lîstikê de şiyar ma. Dema ku zengil lêxist, pê li xewokê kir û di nav cihan de ma. Êvarê hevalê wî dema ku qedehek av tije dikir jê pirsî: “Te bezî?”. Karim got: “Na.” Hevalê wî tiştek negot. Guhên wî germ bûn, destê xwe dirêjî kaxezê kir da ku nîşanekê deyne, paşê sifirek nivîsand. Vegeriya ser rêzika “Heke tu ketî”. Ne dem kêm bû, ne jî yê ku bipirse; pêlavên wî di bin tûrikê cilşûştinê de winda bûbûn. Ew derxistin, telefon li ser maseyê dûrî cihê razanê danî, û biryar da ku şeva berî bezê lîstikê zû bigire.

Yekşema sêyem rabû da ku zengilê vemirîne, lingê wî yekser çû ser pêlavê. Dema ku vegeriya ji hevalê xwe re got: “Pêdiviya min bi sozeke nû çênebû. Min dema xwe amade kir.” Kaxez bi dîwarê li ser maseyê ve daleqand; li ser nîşanek, paşê sifir, paşê jî nîşaneke duyem hebû.

Du neynik

Tenê du pirs, ne lîsteyek:

  1. Ew çi soz e ku tu qet bi xelkê re xira nakî, û çi soz e ku te ji bo xwe bêtir ji hemûyan xira kiriye? Wan deyne kêleka hev: kîjan şert di ya yekem de heye û di ya duyem de nîne?
  2. Û piştî hefteyekê ji dayîna dem û şahidekî ji ya duyem re: ma ew mayînde ma? Û heke ket, vê carê kîjan şert kêm bû?

Û di şeva berî destpêka mehê de, Lina di telefona xwe de peldanka “Pêşbirk” vekir, û sernavekî nû nivîsand: “Pêşbirka sî rojan”. Dîrok veguhast xaneya yekem, wekî ku di mehên berê de kiribû.

Çavkanî (12)
  1. 1Rubin, G. (2017). The Four Tendencies. Harmony Books.
  2. 2Ryan, R. M., & Connell, J. P. (1989). Perceived locus of causality and internalization: Examining reasons for acting in two domains. Journal of Personality and Social Psychology, 57(5), 749–761.
  3. 3Suler, J. (2004). The online disinhibition effect. CyberPsychology & Behavior, 7(3), 321–326. https://doi.org/10.1089/1094931041291295
  4. 4Zhong, C.-B., Bohns, V. K., & Gino, F. (2010). Good lamps are the best police: Darkness increases dishonesty and self-interested behavior. Psychological Science, 21(3), 311–314. https://doi.org/10.1177/0956797609360754
  5. 5Plato. Republic, Book II, 359c–360d. Translated by Benjamin Jowett. https://classics.mit.edu/Plato/republic.3.ii.html
  6. 6Wood, W., Tam, L., & Guerrero Witt, M. (2005). Changing circumstances, disrupting habits. Journal of Personality and Social Psychology, 88(6), 918–933.
  7. 7Gilovich, T., Medvec, V. H., & Savitsky, K. (2000). The spotlight effect in social judgment: An egocentric bias in estimates of the salience of one's own actions and appearance. Journal of Personality and Social Psychology, 78(2), 211–222.
  8. 8Tice, D. M., & Baumeister, R. F. (1997). Longitudinal study of procrastination, performance, stress, and health: The costs and benefits of dawdling. Psychological Science, 8(6), 454–458.
  9. 9Masicampo, E. J., & Baumeister, R. F. (2011). Consider it done! Plan making can eliminate the cognitive effects of unfulfilled goals. Journal of Personality and Social Psychology, 101(4), 667–683.
  10. 10Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review, 84(2), 191–215.
  11. 11Gollwitzer, P. M. (1999). Implementation intentions: Strong effects of simple plans. American Psychologist, 54(7), 493–503.
  12. 12Gollwitzer, P. M., & Brandstätter, V. (1997). Implementation intentions and effective goal pursuit. Journal of Personality and Social Psychology, 73(1), 186–199.