எத்தனை முறை மீண்டும் தொடங்கியிருக்கிறாய்?

உன் நாளில் ஒரு சிறு சந்திப்பு இருக்கிறது. சுமார் கால் மணி நேரம்.

நீ பணியாளனாக இருந்தால் மேலாளர் நாளைத் தொடங்கிவைக்கும் காலைச் சந்திப்பு அது. மாணவனாக இருந்தால் எட்டு மணிப் பாடவேளை. பெயர் சொல்லி வருகையைப் பதிவு செய்யும் அந்தப் பாடவேளை.

நீ அதைத் தவறவிடுவதில்லை. சில நிமிடங்களுக்கு முன்பே வந்துவிடுகிறாய். தாமதமாகத் தூங்கியிருந்தாலும். குளிராக இருந்தாலும். வருகை தருவதற்குத் தகுந்த எதுவுமே அங்கு இல்லாவிட்டாலும்.

இப்போது நீ வரவில்லை என்று நினைத்துப் பார். ஒரு முறை. பிறகு இன்னொரு முறை. பிறகு வராமல் இருப்பதே பழக்கமாகிவிடுகிறது.

என்ன நடக்கும்? சம்பளத்தில் பிடித்தம். பிறகு மேலாளருக்கு ஒரு சந்தேகம்: இவனை நம்பலாமா? மாணவனுக்கு முடிவு தெரியும்: தேர்வு எழுத அனுமதி இல்லை.

அந்தக் கால் மணி நேரத்துக்கு மட்டுமல்ல இந்தக் கணக்கு. அது உன்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது என்பதற்கும் சேர்த்துத்தான். ஒரு நாளில் கால் மணி நேரத்தைக் காப்பாற்ற முடியாவிட்டால் மீதமுள்ள எட்டு மணி நேரப் பொறுப்பை ஏற்க முடியும் என்று யாரை நம்ப வைப்பாய்? இதுதான் மேலாளரின் நியாயம். அது வெளியிலிருந்து வரும்போது நமக்கு நன்றாகவே புரிகிறது.

இப்போது கண்ணாடியைச் சற்றுத் திருப்பு.

உன் நாளில் வேறு சில சிறு நேர ஒதுக்கீடுகளும் இருக்கின்றன. கால் மணி நேரம். அல்லது அதைவிடக் குறைவு. உன் மேலாளருக்கல்ல. உனக்கே கொடுத்த வாக்குறுதிகள்: வேலைக்கு முன் ஒரு சிறு நடை. தூங்குமுன் பத்துப் பக்கங்கள். அல்லது ஒவ்வொரு மாலையும் அம்மாவுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு.

இந்த வாரம் எத்தனை முறை அவற்றைத் தவறவிட்டாய்?

“மாதத்தின் முதல் நாளிலிருந்து தொடங்குவேன்” என்று எத்தனை முறை சொல்லி மாதம் பாதியாவதற்குள் சேமிக்க நினைத்த பணத்தைச் செலவழித்தாய்? தலையணையருகே புத்தகத்தை வைத்துவிட்டுக் கைப்பேசியை எத்தனை முறை எடுத்தாய்? குடும்பத்துடன் மாலையைக் கழிப்பதாக எத்தனை முறை சொல்லிவிட்டு மாலை வந்ததும் உடலால் மட்டும் அங்கு இருந்தாய்? அதே வாக்குறுதியை அதே சொற்களால் எத்தனை முறை திரும்பச் சொன்னாய்? கேட்பவருக்குச் சென்ற முறை நினைவில்லை என்பதுபோல. உனக்கு நினைவிருக்கிறது. நீ கடந்து போகவிட்ட நேரம் உனக்குத் தெரியும். மீண்டும் “நாளை” என்று சொன்னபோது உனக்காகக் காத்திருந்தவரின் முகமும் தெரியும்.

மீறிய இந்த வாக்குறுதிகள் உன் நேரத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. உன் தூக்கத்திடமிருந்து தெளிவான ஒரு காலையை எடுத்தன. நிதானமாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கக்கூடிய ஒரு பாடத்தை உன் படிப்பிடமிருந்து எடுத்தன. மீண்டும் வாய்க்காத ஒரு கூடுகையை உன் வீட்டிடமிருந்து எடுத்தன. பிறகு ஆரவாரமில்லாத ஒன்றையும் எடுத்தன: உன் சொல்லில் உனக்கிருந்த நம்பிக்கை. “செய்வேன்” என்று நீ சொல்வதைக் கேட்டு அதன்பின் வரும் சாக்கை எதிர்பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டாய். புதிய திட்டத்தை எழுதும்போதே தொடங்குவதற்கு முன் அதைச் சந்தேகிக்கும் குரல் உனக்குள் இருக்கிறது. யாரும் உன்னைக் குறை சொல்லாதபோதும் இந்த விலையை நீ கொடுக்கிறாய். உன் சொல் உனக்கே வெறும் யோசனையாக மாறுவதற்கு முன் எத்தனை வாக்குறுதிகளை மீற முடியும்?

“எண்ண முடியாத அளவு” என்பது உன் பதிலாக இருந்தால் நீ தனியாக இல்லை. நீ சோம்பேறியாகவோ மனவலிமை குறைந்தவனாகவோ இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமும் இல்லை.

இரண்டு நேர ஒதுக்கீடுகளின் வேறுபாட்டைப் பார். நீ தவறவிடாததற்குக் கண்ணுக்குத் தெரியும் வடிவம் உண்டு: நிலையான நேரம். நாட்காட்டியில் ஒரு அழைப்பு. வருகையைப் பதிவு செய்ய ஒருவர். நீ தவறவிடுவதற்கு இதைத் தவிர எல்லாம் இருக்கிறது. பிடித்தம் இல்லை. யாருடைய பார்வையும் இல்லை. பட்டியலில் பெயரும் இல்லை.

புகழ்பெற்ற ஓர் ஆய்வில் இரண்டு பொருளாதார வல்லுநர்கள் அமெரிக்க உடற்பயிற்சிக் கூடங்களில் உறுப்பினர்களாக இருந்த ஆயிரக்கணக்கானவர்களைத் தொடர்ந்து கவனித்தார்கள்¹. மாதாந்திர உறுப்பினர் கட்டணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் மாதம் 70 டாலருக்கு மேல் செலுத்தினார்கள். சராசரியாக மாதம் சுமார் 4.3 முறை சென்றார்கள். அதாவது ஒவ்வொரு வருகைக்கும் 17 டாலருக்கு மேல் செலவானது. வருகை எண்ணிக்கைக்கான அட்டை வாங்கியிருந்தால் ஒவ்வொரு வருகைக்கும் 10 டாலர் செலுத்தியிருப்பார்கள்.

அவர்கள் உடற்பயிற்சிக்குப் பணம் கொடுக்கவில்லை. தாங்கள் மாறப்போவதாக நினைத்த மனிதனுக்குப் பணம் கொடுத்தார்கள்.

ஆக பிரச்சினை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உனக்குத் தெரியாதது அல்ல. உனக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

ஆனால் நூற்றுக்கணக்கான ஆய்வு முடிவுகளைச் சேர்த்துப் பார்த்த ஒரு மீளாய்வில் மக்களின் நடத்தையில் உள்ள வேறுபாடுகளில் சராசரியாகச் சுமார் 28% மட்டுமே அவர்களுடைய நோக்கங்களால் விளக்க முடிந்தது². நோக்கம் முக்கியமானது. ஆனால் வாக்குறுதிக்கும் செயலுக்கும் இடையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அது மட்டுமே காட்டுவதில்லை. அங்கே பழக்கம் இருக்கிறது. இடம் இருக்கிறது. சோர்வு இருக்கிறது. நாம் பெயரிடாத உணர்வு இருக்கிறது.

ஊக்கமூட்டும் சொற்பொழிவுகள் மாற்றத்துக்கான உன் விருப்பத்தை எழுப்பலாம். ஆனால் விழித்துக்கொள்வது வேறு. தொடர்ந்து செல்வது வேறு. அதற்கு உன் நாளுக்குப் பொருந்தும் படிகள் தேவை. ஓர் இரவின் உற்சாகம் போதாது. உன்னை நீயே வதைப்பது கொஞ்சம் தள்ளிச் செல்ல வைத்துப் பிறகு சோர்வடையச் செய்யலாம்.

அதைவிடக் கடினமானது: நம் எண்ணங்களுடன் தனியே இருப்பது எப்போதும் சுகமாக இருப்பதில்லை.

ஒரு பரிசோதனை Science இதழில் வெளியானது. அதில் பங்கேற்பாளர்கள் கால் மணி நேரம் தனியாக அமர்ந்தார்கள்³. கைப்பேசி இல்லை. புத்தகம் இல்லை. தங்கள் எண்ணங்களைத் தவிர எதுவுமில்லை. சிந்திப்பதன் மூலம் தங்களை மகிழ்வித்துக்கொள்ளும்படி அவர்களிடம் சொல்லப்பட்டது. அவர்களுக்கு அருகில் லேசான மின்அதிர்ச்சி கொடுக்கும் ஒரு பொத்தான் இருந்தது. அந்த அதிர்ச்சியை ஏற்கெனவே அனுபவித்திருந்தார்கள்.

மீண்டும் அந்த அதிர்ச்சியைப் பெறாமல் இருக்கப் பணம் கொடுக்கவும் தயார் என்று சொன்னவர்களில் ஆண்களில் மூன்றில் இருவரும் பெண்களில் நான்கில் ஒருவரும் அந்தப் பொத்தானை அழுத்தினார்கள். ஓர் ஆண் 190 முறை அழுத்தினார்.

தங்கள் எண்ணங்களுடன் அமர்ந்திருக்கும்போது சிலர் மின்அதிர்ச்சியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். மேலாளருக்காக நாம் காப்பாற்றும் கால் மணி நேரத்தை ஓர் அறையில் தனியாகக் கழிப்பதே நம்மில் சிலருக்குக் கடினம்.

அந்த அறைக்கு வெளியிலும் நாம் தள்ளிப்போடும் கேள்விகள் இருக்கின்றன. மீண்டும் மீண்டும் புதிதாகத் தொடங்குகிறோம். ஆனால் “சென்ற முறை ஏன் நிறுத்தினேன்?” என்று கேட்க ஒரு முறைகூட அமர்வதில்லை.

நாம் தப்பியோடும் அந்தக் கால் மணி நேரம்தான் இந்தப் புத்தகம்: உளவியலின் மொழியில் உன்னுடன் ஒரு நேர்மையான உரையாடல். அதனுடன் அத்தியாயங்களுக்கு இடையில் உளவியலைவிட மிகவும் பழமையான சொற்களும் வரும். அதே கருத்தை இன்னொரு கோணத்திலிருந்து அவை ஒளிரச் செய்கின்றன.

இந்த அத்தியாயங்களில் நீ சந்திக்கும் மனிதர்கள் ஒரு மருத்துவமனையிலோ ஆய்விலோ பதிவு செய்யப்பட்டவர்கள் அல்ல. பலர் வாழ்ந்த சூழ்நிலைகளைச் சேர்த்து உருவாக்கப்பட்ட பாத்திரங்கள். கருத்தை நெருக்கமாக்குகிறார்கள். நீ விரும்புவதைவிட அதிகமாக உன்னை ஒத்திருக்கவும் கூடும்.

புத்தகம் முழுவதையும் செயல்படுத்த முயலாதே. நாம் பார்க்கப்போகும் பொறிகளில் அதுவும் ஒன்று. நிதானமாகப் படி. பிறகு மற்றவற்றைவிட உன்னை அதிகமாக ஒத்திருக்கும் ஓர் அத்தியாயத்தையும் அதிலிருந்து ஒரு கருவியையும் தேர்ந்தெடு. அதிலிருந்து தொடங்கு. மீதமுள்ளவை காத்திருக்கும்.

ஆயிரமாவது முறையாக மீண்டும் தொடங்கும்படி உன்னிடம் கேட்கப்போவதில்லை. சற்றுக் கடினமான ஒன்றைக் கேட்கிறேன்: அத்தியாயம் 1 முடியும் வரை உன்னுடனேயே இரு.

உன் வாழ்க்கையில் நீ இல்லாமல் இருப்பது எப்போது இயல்பானது?

நீ தனியாகப் படிக்கப்போவதுமில்லை. இரண்டு மனிதர்களுடன் ஒரு முழு ஆண்டை நாம் கடக்கப்போகிறோம். கோடையின் முடிவிலிருந்து அடுத்த கோடையின் முடிவுவரை: முதல் முறையாகத் தன் குடும்ப வீட்டை விட்டுச் செல்லும் கரீம். அவனுடன் திறக்க விரும்பாத ஒரு கடித உறை இருக்கிறது. கணக்காளரான லீனா. தனக்குப் பிடித்த ஒன்றைப் பல ஆண்டுகளாகத் தள்ளிப்போடுகிறாள். யாரும் பார்க்கக்கூடாதென அவள் நினைக்கும் ஒரு குறிப்பேடு இருக்கிறது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறிய மாட்டார்கள். இருவருக்குமே இந்த ஆண்டு திட்டமிட்டபடி செல்லப்போவதில்லை.