உன் தலைக்குள் குடியிருக்கும் வழக்கறிஞர்

பயிற்சியில் பதிவு செய்து ஒரு மாதம் ஆனபோது லீனா தன் முழு வாரத்தையும் ஒரே சொல்லில் சுருக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். ஒரு நாள் தோழி கேட்ட கேள்விக்கு அந்தச் சொல் உதவவில்லை.

இருவரும் ஒரு சிறு மேசையில் அமர்ந்தனர். தோழி கோப்பையை மீண்டும் தட்டில் வைத்து “இரண்டு நாட்களாக உன்னை அழைத்தேன்” என்றாள். லீனா “என் சூழ்நிலைகள்” என்றாள். வியாழக்கிழமை வேலையையும் தவறவிட்ட புதன்கிழமை வகுப்பையும் காட்ட நாள்காட்டியைத் திறந்தாள். சனிக்கிழமைப் பெட்டியின் மீது விரல் சென்றது. அதைத் திறக்கவில்லை. அங்கே அப்பாவுக்கான ஒரு மணி நேரம் எந்தக் குறியும் இல்லாமல் இருந்தது.

“நான் இதே காரணத்தைச் சொன்னால் நம்புவாயா?” என்று தோழி கேட்டாள். லீனா கைப்பேசியைக் கவிழ்த்து வைத்தாள். தோழியின் வேலையைப் பற்றிக் கேட்டாள். தோழி பதில் சொன்னாள். அந்தக் கேள்விக்குத் திரும்பவில்லை.

வீட்டுக்குத் திரும்பினாள். மேசை அருகே பையை வைத்தாள். பயிற்சியைத் தொடங்கியபோது பயன்படுத்திய பதிவுத் தாளை எடுத்தாள். நாள்காட்டியில் புதன்கிழமை காலை இரண்டு மணி நேரம் காலியாக இருந்தது. அப்போது வியாழக்கிழமை வேலையை முடித்திருக்கலாம். ஆனால் முழு வாரத்தையும் ஒரே பார்வையில் காட்டும்போது அந்த நேரம் தெரிவதில்லை. நாளைப் பெரிதாக்கிப் பார்த்தாள். பெயர் இல்லாத இரண்டு மணி நேரம் தெரிந்தது. கதவில் சாவியின் ஓசை கேட்டது. “வகுப்பு தொடங்கிவிட்டதா?” என்று கணவன் கேட்டான். “இந்த வாரம் மிகவும் களைப்பாக இருந்தது” என்றாள். மீண்டும் முழு வாரத்தையும் காட்டினாள். இரண்டு மணி நேரமும் மறைந்துவிட்டது.

“என் சூழ்நிலைகள்” என்பது லீனாவின் சொல் மட்டுமல்ல.

முன்னே திறந்திருந்த புத்தகத்தை மூடுகிறாய். இன்றிரவு படிக்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுக்கிறாய். இரண்டு வினாடிகள்கூட ஆகவில்லை. காரணம் தயாராகிவிட்டது: வெப்பம் அதிகம். இந்த வாரம் கடினமாக இருந்தது. நாளை நிறைய நேரம் இருக்கிறது. யாரோ முன்பே தயாரித்துவைத்ததுபோல தயாராக வந்தது.

இவ்வளவு வேகமாக இந்தக் காரணத்தைத் தயாரித்தது யார்?

உன் தலைக்குள் குடியிருக்கும் திறமையான வழக்கறிஞர்தான். உன் முன்னே உன்னைக் குற்றமற்றவனாகக் காட்டுவது அவரது வேலை. நீ செய்ததை மாற்றுவதில்லை. அதை ஏன் செய்தாய் என்று உனக்குச் சொல்லிக்கொள்ளும் காரணத்தை மாற்றுகிறார். உன் குரலிலேயே பேசுகிறார். அதனால் நீ கேட்பது ஒரு வாதமாகத் தெரிவதில்லை. உண்மையாகத் தெரிகிறது.

கரோல் டாவ்ரிஸும் எலியட் அரான்சனும் இந்த வழக்கறிஞரை “Mistakes Were Made (but Not by Me)” நூலில் விவரிக்கின்றனர்: உண்மையைத் தெளிவாகப் பார்க்கிறோம் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் நமக்கு ஆறுதல் தரும் கோணத்திலிருந்து பார்க்கிறோம்¹.

தாங்க முடியாத பதற்றம்

உன் செயல் உன்னைப் பற்றி நீ வைத்திருக்கும் பிம்பத்துடன் முரண்படும்போது உள்ளே ஒரு பதற்றம் ஏற்படுகிறது. அதனுடன் நீண்ட நேரம் வாழ முடியாது. உளவியலாளர்கள் இதை “அறிவுசார் முரண்பாடு” என்கிறார்கள்².

செயலை மாற்றுவதைவிட வேகமாக இருப்பதால் பிம்பத்தைத் திருத்தியோ செயலுக்கான விளக்கத்தை மாற்றியோ மனம் அந்தப் பதற்றத்தைத் தீர்க்கலாம். ஒரு மாதம் உடற்பயிற்சியை விட்டுவிட்டு “இந்த மாதம் விதிவிலக்கு. அடுத்த வாரம் ஈடுசெய்வேன்” என்கிறாய். பிம்பம் சேதமடையாமல் இருக்கும்.

லியான் ஃபெஸ்டிங்கரும் ஜேம்ஸ் கார்ல்ஸ்மித்தும் பங்கேற்பாளர்களை ஒரு மணி நேரம் ஒரே மாதிரியான சலிப்பூட்டும் கையால் செய்யும் வேலையைச் செய்யச் சொன்னார்கள். பிறகு அடுத்த பங்கேற்பாளரிடம் அது சுவாரசியமாக இருந்ததாகச் சொல்லச் சிலருக்கு ஒரு டாலர் கொடுத்தனர். அதே பொய்யைச் சொல்ல மற்றவர்களுக்கு இருபது டாலர் கொடுத்தனர்³.

ஆச்சரியம் என்னவென்றால் இருபது டாலர் பெற்றவர்களைவிட ஒரு டாலர் பெற்றவர்கள்தான் அந்த வேலை சுவாரசியமாக இருந்ததாக உண்மையில் நம்பத் தொடங்கினர்.

இருபது டாலர் பெற்றவருக்குத் தன் பொய்க்கு வெளியிலிருந்து ஒரு நியாயம் கிடைத்தது: பணம். ஒரு டாலர் பெற்றவருக்கு அது போதவில்லை. எனவே உள்ளிருந்தே விளக்கத்தை மாற்றினார்: வேலை சுவாரசியமாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் ஏன் அப்படிச் சொன்னேன்?

தன்னையே தேடும் ஆதாரம்

உன் மனம் முன்பே ஒரு முடிவை விரும்பும்போது அதற்கு ஆறுதல் தரும் ஆதாரத்தைத் தேடுகிறது. தொந்தரவு தருவதைப் புறக்கணிக்கிறது. நம்ப விரும்பாததற்கு வலுவான நிரூபணம் கேட்கிறது. விரும்புவதை எளிதாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. இதுவே “விருப்பத்தால் இயக்கப்படும் சிந்தனை”⁴.

ஜூலியா கேலெஃப் இந்த மனதை “படைவீரரின் மனப்பாங்கு” என்கிறார்: என்ன விலை கொடுத்தாவது தன் நிலையைப் பாதுகாக்கும். அதற்கு எதிராக “வழித்தேடுபவரின் மனப்பாங்கை” வைக்கிறார். அதற்கு ஒரே நோக்கம்: வரைபடத்தை உள்ளபடியே பார்ப்பது. விரும்பியபடி அல்ல. முடிவு வருத்தம் தந்தாலும் சரி⁵.

காரணம் முழுமை பெறுவதற்கு முன்

நபி ﷺ தபூக்குக்குப் புறப்பட்டார். கஅப் இப்னு மாலிக் தங்கிவிட்டார். அன்று தான் பலவீனமாகவோ பணவசதி குறைந்தவராகவோ இல்லை என்று கஅப் சொல்கிறார். அவரிடம் இரண்டு பயண ஒட்டகங்கள் இருந்தன. தயாராகப் புறப்படுவார். எதுவும் செய்யாமல் திரும்பிவிடுவார். “என்னால் முடியும்” என்று தனக்குச் சொல்லிக்கொள்வார். படை புறப்பட்டதும் ஒரு நாள் அல்லது இரண்டு நாட்களில் தயாராகி அவர்களைச் சேர்ந்துவிடுவதாகச் சொன்னார். அதே தள்ளிப்போடுதல் திரும்பத் திரும்ப வந்தது. இறுதியில் புறப்படும் வாய்ப்பைத் தவறவிட்டார்.

நபி ﷺ திரும்பி வருவது தெரிந்ததும் ஒரு காரணத்தை யோசிக்கத் தொடங்கினார். தன் குடும்பத்தில் ஆலோசனை சொல்லக்கூடியவர்களின் உதவியை நாடினார். பிறகு உண்மை சொல்ல முடிவெடுத்தார். வந்து பேசும்போது வாதத்தைத் திறமையாக அமைக்கும் தன் ஆற்றலைக் குறிப்பிட்டார்: “எனக்கு வாதிடும் திறன் வழங்கப்பட்டுள்ளது”. ஆனால் தான் பின்தங்கியதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்று ஒப்புக்கொண்டார்⁶.

கவனிக்க வேண்டியது: காரணம் தோன்றும் முன்பே கதை தொடங்குகிறது. “என்னால் முடியும்” என்ற வாக்கியம் வருகிறது. அதைத் தொடர்ந்து தயாரிப்பு வருவதில்லை. கஅபின் சொந்த விவரிப்பில் ஒரு வாதத்தை அமைக்க இயலாமல் போனதும் பிரச்சினையல்ல. அவரால் அதை அமைக்க முடியும். ஆனால் தான் செய்ததை விவரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

இங்கே கதையும் கருவியின் படியும் சந்திக்கின்றன: முதலில் நிகழ்ந்தவை. பிறகு விளக்கம். இந்தக் கதையின் தொடர்ச்சியை மீண்டும் திரும்பி வருவதைப் பற்றிப் பேசும்போது பார்ப்போம்.

﴿بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ ۝ وَلَوْ أَلْقَى مَعَاذِيرَهُ﴾ எனினும் மனிதன் தனக்கு எதிராகவே சாட்சி கூறுபவனாக இருக்கிறான். அவன் தன்(பிழைகளை மறைக்க) புகல்களை எடுத்துப் போட்ட போதிலும்! (அல் கியாமா: 14–15)⁷.

முழு வாக்கியம்

சில சமயம் பேச்சிலிருந்தும் தனக்கு ஆறுதல் தருவதை வழக்கறிஞர் தேர்ந்தெடுக்கிறார். “உன் இறைவன் இதயங்களைப் பார்ப்பவன்” என்ற சொல்லைக் கேட்டிருக்கலாம். அந்தச் சொற்களில் அது ஹதீஸ் அல்ல. ஆதாரபூர்வமான ஹதீஸில்: “அல்லாஹ் உங்கள் உருவங்களையும் செல்வங்களையும் பார்ப்பதில்லை. உங்கள் இதயங்களையும் செயல்களையும் பார்க்கிறான்.” (முஸ்லிம் 2564)⁸.

இதயங்களும் செயல்களும் சேர்ந்து. இந்த முறையைக் கவனிக்க அந்தப் பொதுவான சொல்லைக் கேட்டிருக்க வேண்டியதில்லை: நம் பிம்பத்துக்கு ஏற்ற பகுதியை நினைவில் வைக்கிறோம். செயலுக்கு அழைக்கும் பகுதியை மறக்கிறோம். வழக்கறிஞரை விசாரித்தல் முழு வாக்கியத்தையும் மீண்டும் கொண்டுவருவதில் தொடங்குகிறது.

வழக்கறிஞரை விசாரித்தல்

வழக்கறிஞரை வெளியேற்ற முடியாது. அவர் நம் அனைவரது சிந்தனை முறையிலும் ஒரு பகுதி. ஆனால் சில நேரங்களில் நிகழ்ந்தவற்றை விவரிக்கும் சாட்சியாக அழைக்கலாம். அவற்றை மறைக்கப் போர்வை உருவாக்கும் வாதாடியாக அல்ல.

மூன்று நிகழ்வுகளுக்கு மேலே ஒரு சொல்

ஒரு தாளில் லீனா “என் சூழ்நிலைகள்” என்று எழுதினாள். கீழே மூன்று சொற்கள்: “வேலை. சோர்வு. வெளியே செல்லும் வேலைகள்”. பிறகு “என் சூழ்நிலைகள்” என்பதன் கீழே கோடிட்டாள். அந்தக் கோடு சொல்லை ஆதாரமாக மாற்றிவிடுவதுபோல. புதன்கிழமை நாள்காட்டிக்குத் திரும்பினாள். இரவு உணவுக்குப் பிறகு வகுப்பு நேரத்தில்தான் வியாழக்கிழமை வேலையைத் தொடங்கியிருந்தாள். தோழியின் கேள்வி நினைவுக்கு வந்தது. தன் வாரம் வேறுபட்டது என்று பதில் சொல்ல விரும்பினாள். பேச அழைத்திருந்த தோழியின் பழைய செய்தியைத் திறந்தாள். அதில் ஐந்து சொற்கள்தான். நீண்ட நேரச் சந்திப்பும் இல்லை. மற்றொரு தாளை எடுத்தாள். “நடந்தது” என்று தலைப்பு எழுதினாள். கீழே ஒரு வரிகூட இன்னும் எழுதவில்லை. கைப்பேசியில் அப்பாவின் பெயருக்கு அருகே பதிவு செய்த இரவில் வந்த தவறவிட்ட அழைப்பு இருந்தது. இன்னும் திரும்ப அழைக்கவில்லை.

லீனா எழுதினாள்: “புதன்கிழமை வகுப்பைத் தவறவிட்டேன். வியாழக்கிழமை வேலையைத் தாமதமாகத் தொடங்கினேன்”. கீழே: “சனிக்கிழமை அப்பாவுடன் ஒரு மணி நேரம் அமரவில்லை. அதற்கான இடத்தை ஒதுக்கவில்லை”. நின்றாள். பிறகு சேர்த்தாள்: “பதிவு செய்ததை அப்பாவிடம் சொல்லவில்லை”.

வேலைச் செய்தி வந்ததால் கைப்பேசி ஒலித்தது. தாளை மீண்டும் இழுப்பறையில் வைத்தாள். அடுத்த புதன்கிழமை வகுப்பு பாதி முடிந்த பிறகுதான் நினைவுக்கு வந்தது. இந்த முறை “என் சூழ்நிலைகள்” என்று எழுதவில்லை. தவறவிட்டதை உள்ளபடியே விவரித்தாள்: பாதி வகுப்பு. முழுப் பயிற்சியும் அல்ல. வேலை செய்துகொண்டிருந்த கோப்பை மூடினாள். மீதிப் பாதியைத் திறந்தாள். வியாழக்கிழமை காலை வகுப்பின் பதிவுக்குத் திரும்பினாள். குறிப்பேட்டின் ஓரத்தில் தன் கேள்வியை எழுதினாள்.

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு தோழியை அழைத்தாள். ஏழு நிமிடங்கள். “என்னை மறந்துவிட்டாயோ என்று நினைத்தேன்” என்றாள் தோழி. “நான் செய்ததைச் சொல்வதற்குப் பதிலாக என் சூழ்நிலைகள் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்” என்றாள் லீனா. ஒரு கணம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர். பிறகு தோழியின் நாள் எப்படி இருந்தது என்று கேட்டாள்.

கைப்பேசியை வைத்தாள். நிகழ்ந்தவற்றுக்கு அருகே அழைத்த நேரத்தை எழுதினாள். அப்பாவின் வரிக்கு இன்னும் எதுவும் செய்யவில்லை.

உண்மையான சாட்சியம்

லீனாவுக்கு “என் சூழ்நிலைகள்” என்பதுபோல உன் காரணங்கள் அனைத்தையும் சுருக்கும் அந்த ஒரே சொல் என்ன?

காரணங்கள் உன்னை எங்கேயும் கொண்டுசெல்வதில்லை.

திங்கட்கிழமை காலை லீனாவின் நிறுவனத்தில் மாதக் கணக்குகளை முடிக்கும் வாரம் தொடங்கியது. துறையிலேயே உயரமான கோப்புக் குவியல் தன் மேசையில் இருந்தது. பையைத் தரையில் வைத்தாள். நின்றபடியே முதல் கோப்பைத் திறந்தாள்.