என் நண்பன் “நாளை”

லீனாவின் கைப்பேசியில் ஐந்து ஆண்டுகளாக ஒரு வாக்கியம் இருந்தது. ஒரு கைப்பேசியிலிருந்து அடுத்ததற்கு அவளுடன் பயணித்தது: “எல்லாம் சீரானதும் வடிவமைப்புப் பயிற்சியைத் தொடங்குவேன்”. ஒரு மாலை அதைத் திறந்தாள். பல ஆண்டுகளில் முதன்முறையாக அதை மூடாமல் வைத்திருந்தாள். அதற்குக் கீழே பல் மருத்துவரைச் சந்திக்கும் நேரமும் சகோதரிக்கான பரிசும் இருந்தன. மேலே வியாழக்கிழமை வேலைப் பட்டியல்.

சமையலறையிலிருந்து அவள் கணவன் அழைத்தான்: “நிதி அமைச்சருக்குத் தேநீர் வேண்டுமா?” “வேலை இல்லாத ஒரு வாரம் வேண்டும்” என்றாள். கோப்பையைக் கொண்டுவந்து ஒரு சிறு தட்டில் வைத்தான். பிறகு மேசையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தான். பயிற்சி பற்றிய வாக்கியத்தை நோக்கி விரலை நகர்த்தினாள். அதை எழுதிய நாளில் “திருமணத்துக்குப் பிறகு” என்று தனக்குச் சொல்லியிருந்தாள். திருமணமானதும் வீட்டில் எல்லாம் சீரான பிறகு தொடங்கலாம் என்றாள். பிறகு பதவி உயர்வுக்குப் பிறகு என்றானது. பதவி உயர்வு வந்தது. வாக்கியம் அதே இடத்தில் இருந்தது.

மேசை இழுப்பறையிலிருந்து பழைய குறிப்பேட்டை எடுத்தாள். கோப்பைக்கு அருகே வைத்தாள். திறக்கவில்லை. பயிற்சியின் இணையதளத்தைத் திறந்தாள்: மூன்று வெள்ளைப் பெட்டிகள். பணம் செலுத்த ஒரு பொத்தான். பெட்டிகளை உற்றுப் பார்த்தாள். பிறகு தளத்தை மூடிவிட்டுக் கணவனிடம் “நாளை” என்றாள்.

உன் கைப்பேசிக் குறிப்புகளில் பல ஆண்டுகளாக ஒரு வாக்கியம் குடியிருக்கிறது: “நாளை தொடங்குவேன்”. பழைய கைப்பேசியிலிருந்து புதிய கைப்பேசிக்கு அதை மாற்றினாய். அதில் ஓர் எழுத்துகூட மாறவில்லை.

நாம் ஒருபோதும் பார்த்திராத அந்த “நாளைய” மனிதனை ஏன் நம்புகிறோம்?

தள்ளிப்போடுவது இப்போது உன்னை வருத்தும் உணர்விலிருந்து தப்பிப்பதாக இருக்கலாம். வெறும் சோம்பலாக மட்டுமே இருக்க வேண்டியதில்லை. “நாளைய நான்” என்று அழைக்கும் ஒருவரிடம் வேலையைத் தூக்கிப் போடுகிறோம். அவர் நம்மைவிட வலிமையானவர். அவருக்கு வேலைகளும் குறைவு என்பதுபோல நடத்துகிறோம். அவர் வரும்போது அவரும் நீதான். கிட்டத்தட்ட அதே சோர்வுடன். பட்டியலில் ஒரே ஒரு வேலை மட்டும் அதிகமாக இருக்கும்.

பியர்ஸ் ஸ்டீல் தனது “The Procrastination Equation” நூலில் நாம் தள்ளிப்போடுவதற்குப் பின்னால் உள்ளவற்றை ஆராயும் பல பத்துக் கணக்கான ஆய்வுகளை விவரிக்கிறார்¹.

ஐந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு தணியும் வலி நிவாரணி

தள்ளிப்போடுவது நேர நிர்வாகத்தில் உள்ள குறைபாடு என்பதே பொதுவான கருத்து. ஆனால் ஆராய்ச்சியாளர்கள் சிலர் முற்றிலும் வேறு கோணத்திலிருந்து பார்த்தனர்: இப்போதைய மனநிலையைச் சீராக்க ஒரு வழி. பிற்காலத்தில் நேரத்தை நிர்வகிக்க ஒரு வழியல்ல².

கடைசியாகத் தள்ளிப்போட்ட வேலை உனக்கு என்ன உணர்வைத் தந்தது? சலிப்பா? தோல்வி பயமா? அது பயனுள்ளதா என்ற சந்தேகமா? அதை மூடிவிட்டு வேறொன்றைத் திறந்தவுடன் நிம்மதி வந்துவிடுகிறது.

அதிலிருந்து தப்பித்ததற்குப் பரிசு கிடைக்கிறது.

தினமும் மனம் கனமாக இருந்தால் தொடர்ந்து தள்ளிப்போடும் பழக்கம் தாழ்ந்த மனநிலை அல்லது மனச்சோர்வுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். கவனம் செலுத்துவதில் உள்ள சிரமத்துடனும் தொடர்பிருக்கலாம். இங்கே இந்த அத்தியாயத்தைவிட ஒரு நிபுணர் உனக்கு அதிகம் உதவுவார்.

நாளையில் இருக்கும் அந்நியன்

செயல்பாட்டு காந்த அதிர்வுப் படமெடுப்பைப் பயன்படுத்திய ஓர் ஆய்வில் பங்கேற்பாளர்கள் தங்களை இப்போதும் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் விவரிக்கும் பண்புகளை மதிப்பிட்டனர். அதே இரு காலங்களிலும் ஒரு பிரபலத்தை விவரிக்கும் பண்புகளையும் மதிப்பிட்டனர். இப்போதைய தங்களைப் பற்றி நினைத்தபோது இருந்ததைவிட வருங்காலத் தங்களைப் பற்றி நினைத்தபோது சுயத்தைப் பற்றிய சிந்தனையுடன் தொடர்புடைய மூளைப் பகுதியின் செயல்பாடு குறைவாக இருந்தது³.

உனக்கும் வருங்கால உனக்கும் இடையே ஒரு தூரத்தை உணரலாம். வேறொருவரைப் பற்றி நினைப்பதுபோல⁴. அதனால் இன்று சுமக்க விரும்பாததை அவர்மீது சுமத்துவது எளிதாகிறது.

பிறகு வரப்போவதைவிட இப்போது கையில் இருப்பதற்கு உன் மனம் அதிக மதிப்பு தருகிறது. இதுதான் “நிகழ்காலச் சார்பு”⁵.

இதனால் ஒவ்வொரு தள்ளிப்போடுதலும் தப்பித்தலா? இல்லை.

சில நேரங்களில் தள்ளிப்போடுவது உண்மையிலேயே அறிவான முடிவு: தேவையானதை வாங்கச் சம்பளம் வரும் வரை காத்திருப்பது. அல்லது மீண்டும் ஓடுவதற்கு ஜலதோஷம் குணமாகும் வரை காத்திருப்பது.

அறிவான தள்ளிப்போடுதலுக்குத் துல்லியமாகச் சொல்லக்கூடிய ஒரு நிபந்தனை உண்டு. தப்பித்தலின் நிபந்தனையோ தெளிவற்றது: “நிலைமை அமைதியானதும்”. அல்லது “என் வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்தியதும்”.

“பலர் சரியாகப் பயன்படுத்தாமல் இழப்புக்குள்ளாகும் இரண்டு அருட்கொடைகள் உண்டு: உடல்நலமும் ஓய்வு நேரமும்.” (புகாரி 6412)⁶.

நாளையுடன் உண்மையான நட்பு

“நாளைய நான்” மீது எல்லாவற்றையும் தூக்கிப் போடுவதற்குப் பதிலாக அவரது சுமையைக் குறைக்கும்போது அவருடன் உன் நட்பு தொடங்குகிறது.

தாமஸ் கார்லைல் எழுதினார்: “உனக்கு மிக அருகிலுள்ள கடமையைச் செய். அது உன் கடமை என்று உனக்குத் தெரியும்! உன் இரண்டாவது கடமை அதற்குள் இன்னும் தெளிவாகியிருக்கும்”⁷.

மூன்று வெள்ளைப் பெட்டிகள்

வியாழக்கிழமை வேலையை முடிக்கும் முன் லீனா மீண்டும் பதிவுப் பக்கத்தைத் திறந்தாள். ஒரு தாளில் “இன்றிரவு பதிவு செய்து எல்லாவற்றையும் ஒழுங்குபடுத்துவேன்” என்று எழுதினாள். “இந்த முறை தள்ளிப்போட மாட்டேன்” என்று கணவனிடம் சொன்னாள். “முதலில் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான். நீண்ட பட்டியலைப் பார்த்தாள்: பயிற்சிக்கான பணம். வகுப்பு நேரம். வடிவமைப்பு மென்பொருள். மேசையில் ஓர் இடம். தாளைத் திருப்பினாள். பின்னால் எதுவும் இல்லை. குறைந்த கட்டணத்தில் வேறொரு பயிற்சியைத் தேடக் கைப்பேசியை நோக்கிக் கையை நீட்டினாள். பிறகு மீண்டும் கோப்பைக்கு அருகே வைத்தாள். அவள் முன்னிருந்த பக்கத்தில் பெயருக்கான பெட்டி வெள்ளையாகவே இருந்தது. ஆனால் இன்றிரவுக்கான வாக்குறுதி தாளின் முன்பக்கம் முழுவதையும் நிரப்பியிருந்தது.

இரண்டு நிமிடங்களில் லீனா பெயரையும் மின்னஞ்சலையும் நிரப்பினாள். பணம் செலுத்தும் இடத்தில் நின்றுவிட்டாள். செலவுப் பட்டியலைத் திறந்தாள். பயிற்சிப் பக்கத்தை மூடினாள். திரை அணைவதை அவள் கணவன் பார்த்தான். “எதுவரை வந்தாய்?” என்றான். “பணம் செலுத்திவிட்டு நான் வராமல் போய்விடுவேனோ என்ற பயம் வரை” என்றாள்.

“நீ விழுந்தால்” என்ற வரிக்குத் திரும்பினாள். தாளின் பின்புறத்தில் அந்த உணர்வை எழுதினாள். பிறகு இன்னும் சிறிய செயல் ஒன்றை: நாளை தேநீருக்குப் பிறகு தவணைத் தொகையை உறுதிப்படுத்துவது. அன்றிரவு மாற்றுப் பயிற்சியைத் தேடவில்லை. பெயரையும் மின்னஞ்சலையும் சேமித்து வைத்தாள்.

மறுநாள் கணவன் கோப்பையைத் தட்டில் வைத்தபோது பணம் செலுத்தும் பக்கத்தைத் திறந்தாள். முடித்தாள். மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு புதன்கிழமை மாலை முதல் வகுப்பு என்று காட்டியது. அந்த நேரத்தை வியாழக்கிழமை வேலை ஒப்படைப்புக்கு அருகே எழுதினாள். கற்பனையில் இருக்கும் வேலை இல்லாத நாளில் எழுதவில்லை. “ஒரு பெட்டியை நிரப்ப அமைதியான ஒரு வாரம் எனக்குத் தேவையில்லை” என்றாள்.

“அப்பா? அவரிடம் எப்போது சொல்வாய்?” என்று கணவன் கேட்டான். நாள்காட்டியின் மேலே விரலை நிறுத்தி “முதல் வகுப்புக்குப் பிறகு” என்றாள்.

அந்நியனுடன் ஒரு சந்திப்பு

குறிப்புகள் செயலியைத் திற. அதிலுள்ள மிகப் பழைய “நாளை” வாக்கியத்தைத் தேடு. பிறகு ஒரே ஒரு கேள்வி: அதைத் தள்ளிப்போடும்போது எந்த உணர்விலிருந்து தப்பிக்கிறாய்? சலிப்பா? தோல்வி பயமா? அதற்கு நீ தகுதியானவனா என்ற சந்தேகமா?

இந்தப் பக்கத்தை மூடும் முன் அதன் ஒரு சிறு பகுதியை இப்போது முடித்திருந்தால் நாளைய உனக்குக் கீழே ஒரு வாக்கியம் எழுது: “உனக்காகத் தொடங்கிவிட்டேன். நீ முடி”.

ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு அதே வாக்கியத்துக்குத் திரும்பு: வேலையைச் சிறிதாக்கியபோது உணர்வும் குறைந்ததா? அல்லது இன்னும் பெயர் சொல்ல முடியாத ஒரு நிபந்தனைக்காகக் காத்திருக்கிறாயா?

அன்றிரவே லீனாவின் கைப்பேசித் திரையில் “அப்பா” என்ற பெயர் ஒளிர்ந்தது. அவள் முன்னே கல்லூரிக் குறிப்பேடு இலச்சினைகள் இருந்த பக்கத்தில் திறந்திருந்தது. பெயரைப் பார்த்தாள். கைப்பேசியை நோக்கிக் கையை நீட்டவில்லை. அணையும் வரை பெயர் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.