சாலட்டுக்குப் பிறகு இனிப்பு

லீனாவைத்தான் அவள் நிறுவனத்தின் கணக்குத் துறை முழுவதும் நம்பியிருந்தது. மாதக் கணக்குகளை ஒரு நாள் முன்பே முடித்த அதே வாரத்தில் அப்பாவுடன் சனிக்கிழமை செலவிட வேண்டிய ஒரு மணி நேரத்தை மூன்றாவது முறையாகத் தள்ளிப்போட்டாள்.

திங்கட்கிழமை கணக்கில் இரண்டு எண்களுக்கிடையே ஒரு காபிக் கோப்பையின் விலைக்கு மிகாத வேறுபாட்டைக் கண்டாள். வேறு யாரும் கவனிக்கவில்லை. காலையில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று விடவும் அவள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. இரவு பதினொரு மணி வரை நிறுவனத்தில் இருந்தாள். செவ்வாய்க்கிழமை துறையில் ஒரு சக ஊழியர் வரவில்லை. அந்தப் பெண்ணின் கோப்புகளை லீனா தன் மேசைக்குக் கொண்டுவந்தாள். வியாழக்கிழமை மேலாளர் துறை முழுவதும் கேட்கும்படி “லீனா இல்லையென்றால் இந்த மாதக் கணக்குகளை முடித்திருக்க முடியாது” என்றார். கணினியை அணைக்கும் முன் வேலை நேரத்துக்கும் மேலாக நிறுவனத்துக்குத் தந்த நேரத்தைக் கூட்டினாள்: பதினான்கு மணி நேரம்.

வியாழக்கிழமை மாலை கைப்பேசி நாள்காட்டியைத் திறந்தாள். சனிக்கிழமை “அப்பா” என்ற தலைப்பில் ஒரு மணி நேரம் இருந்தது. ஏற்கெனவே இரண்டு முறை மாற்றியிருந்தாள். இரண்டாவது முறை மாற்றிய காரணமே இனி நினைவில்லை. அதை விரலால் அழுத்தி அடுத்த சனிக்கிழமைக்கு இழுத்தாள். “இந்த வாரம் நிறைய உழைத்தேன். எனக்கென்று ஒரு சனிக்கிழமை இருக்கத் தகுதி உண்டு” என்று தனக்குச் சொன்னாள். அப்பாவுக்கு இன்னும் எதுவும் எழுதவில்லை.

அதே கணக்கு உன் உணவு மேசையிலும் நடக்கிறது.

இன்று இனிப்பு சாப்பிட வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தாய். ரொட்டி இல்லாமல் ஒரு பெரிய சாலட் கேட்டாய். உன்னைப் பற்றி ஒரு சிறு திருப்தி. பிறகு ஒருவர் இனிப்பு வேண்டுமா என்று கேட்கிறார். இரண்டாம் யோசனை இல்லாமல் ஒப்புக்கொள்கிறாய். குற்றவுணர்வு இல்லை. மாறாக அதற்கு நீ தகுதியானவன் என்று நினைக்கிறாய். பிறகு விரும்பியதைச் சாப்பிடச் சாலட் உனக்கு அனுமதி வாங்கிக் கொடுத்ததுபோல.

நல்லது ஒன்றைச் செய்த பிறகு பின்னால் வரும் தவறுக்குச் செலவிட ஒரு இருப்பு சேர்ந்துவிட்டதாக உணர்கிறோம். நல்லதைக் காரணமாக மாற்றுகிறோம். முதல் செயல் இரண்டாவதை ஈடுசெய்துவிடுவதுபோல. உளவியலாளர்கள் இந்த முறையை “தார்மீகச் சலுகை” என்கிறார்கள்¹.

எந்த முரண்பாட்டையும் உணராமல் இது எப்படி நடக்கிறது?

ராபர்ட் கர்ஸ்பான் தனது “Why Everyone (Else) Is a Hypocrite” நூலில் மனதை ஒன்றின் செயல்பாட்டை மற்றொன்று தொடர்ந்து சரிபார்க்காத துணை அமைப்புகளாக விவரிக்கிறார்². உறுப்பினர்கள் கூடிப் பேசாத ஒரு நிர்வாகக் குழுபோல.

நாம் கற்பனை செய்யும் இருப்பு

ஓர் ஆய்வில் பங்கேற்பாளர்கள் வெளிப்படையான பாகுபாட்டுக் கூற்றுகளை மறுத்தனர். பிறகு பொதுவாக ஆண்களுக்குரியதாகக் கருதப்படும் ஒரு வேலை பற்றிய சூழ்நிலை விளக்கத்தைப் படித்தனர். முதலில் தங்கள் “குற்றமின்மையை” நிரூபித்த ஆண்கள் மற்ற ஆண் பங்கேற்பாளர்களைவிட அந்த வேலைக்கு ஆணை விரும்பும் போக்கைக் காட்டினர். பெண்களிடம் இந்த வேறுபாடு தெரியவில்லை³.

பின்னர் பல பத்துக் கணக்கான ஆய்வுகளைத் தொகுத்த பகுப்பாய்வு சிறிய, மாறுபடும் விளைவைக் கண்டது⁴. நம்மில் சிலருக்கு சில சூழ்நிலைகளில் நல்ல செயல் ஒரு காரணமாக மாறலாம்.

ஓய்வு சொல்கிறது: “வேலையை முடித்தேன். எனவே ஓய்வெடுப்பேன்”. சலுகை சொல்கிறது: “அங்கே முடித்தேன். எனவே இங்கே தவற எனக்கு உரிமை உண்டு”. உன் சாதனை ஒரு வாக்குறுதியை மீறவோ ஒருவரின் உரிமையைப் புறக்கணிக்கவோ அனுமதியாகும்போதுதான் பிரச்சினை.

வாக்கைக் காப்பாற்றுவதை இரண்டு கணக்குகளாகப் பிரிக்க முடியாது. வாக்கைக் காப்பாற்றும் கட்டளையில்: ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ أَوْفُواْ بِٱلْعُقُودِ﴾ முஃமின்களே! (நீங்கள் செய்து கொண்ட) உடன்படிக்கைகளை (முழுமையாக) நிறைவேற்றுங்கள்; (அல் மாயிதா: 1)⁵. நீ செய்த நல்லதை நீ காப்பாற்றாத மற்றொரு வாக்குறுதிக்குப் பதிலாக்காதே.

“இன்னும் தவறுகள் செய்கிற நான் எப்படித் தொழுவது?”

இந்த நூலைத் தொடங்கியபோது சொன்ன நேரம் நினைவிருக்கிறதா? வேலை அல்லது கல்லூரியில் தினமும் கால் மணி நேரம். அதை நீ தவறவிடுவதில்லை. அதற்கு இணையானதை இப்போது பெயரிட்டு அழைக்கிறோம்: நாளில் தொழுகைக்கான ஐந்து நேரங்கள். அந்தக் கால் மணி நேரத்துக்கு எழுதப்பட்ட நேரம் உண்டு. உனக்காகக் காத்திருக்கும் முகங்கள் உண்டு. வருகையைப் பதிவு செய்ய ஒருவர் உண்டு. தொழுகை நேரங்களில் உன் வராமையைப் பதிவு செய்யும் மேலாளர் காத்திருப்பதில்லை. இது பின்தொடர்ந்து கவனிப்பதில் உள்ள வேறுபாடு. ஒவ்வொரு வராமைக்குமான விளக்கமல்ல. தெளிவான நேரம்கூட உனக்குள் நிகழ்வதால் தடைப்படலாம்.

வேலையில் செய்த நல்லதைக் கொண்டு அப்பாவிடம் தவறுவதற்குத் தனக்குச் சலுகை கொடுத்தாள் லீனா. சிலர் இதற்கு நேர்மாறாகச் செய்கிறார்கள்: மற்றொரு தவறை இன்னும் சரிசெய்யாததால் செய்ய விரும்பும் நல்லதை விட்டுவிடுகிறார்கள். “இன்னும் இப்படிச் செய்கிற நான் எப்படித் தொழுவது?” என்கிறார்கள்.

முழுமையாக இருப்பதே தொடங்குவதற்கான நிபந்தனை என்றால் யாரும் எதையும் தொடங்கியிருக்க மாட்டார்கள். தொழுகை நேரத்தைக் காப்பாற்றவும் முடியும். செய்த தவறைத் திருத்தவும் முடியும். முதல் செயல் இரண்டாவதை ஈடுசெய்வதில்லை. இரண்டாவதற்காக முதலாவது மறுக்கப்பட வேண்டியதில்லை. இது இரண்டு கணக்குகளைச் சரிபார்ப்பது. உனக்கு நீயே சான்றிதழ் வழங்குவதல்ல.

குர்ஆனில்: ﴿إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ﴾ நிச்சயமாக நற்செயல்கள், தீச்செயல்களைப் போக்கிவிடும் (ஹூத்: 114)⁶. இந்த வசனம் தொழுகையை நிலைநாட்டும் கட்டளையுடன் வருகிறது. நல்லது நீ செய்யும் ஒரு படி. முழுமையானவனாக மாறிய பிறகு கிடைக்கக் காத்திருக்கும் பரிசல்ல.

மூன்றாவது ஒரு கதவும் இருக்கிறது. இந்த நூலின் கருவிகள் அதைத் திறப்பதில்லை. சிலர் தொழுவதை நிறுத்தியது பின்தொடர்ந்து கவனிப்பவர் இல்லாததால் அல்ல. பாசாங்கு பற்றிய பயத்தாலும் அல்ல. இனி உறுதியாக நம்ப முடியாததால். இது உண்மையான காரணம். வழக்கறிஞரின் சாக்குகளில் ஒன்றல்ல. சாக்காக நடத்துவதும் சரியல்ல. “நான் நம்புவதை ஏன் தள்ளிப்போடுகிறேன்?” என்ற கேள்விக்குத்தான் இந்த நூலின் கருவிகள் பதில் தருகின்றன. ஆனால் இந்தக் கதவில் இருப்பவர் அதற்கு முந்தைய கேள்வியைக் கேட்கிறார்: நான் உண்மையில் நம்புகிறேனா? அவரது கேள்விக்கு வேறுவகையான நேர்மையான வாசிப்பும் பதற்றமோ அவசரமோ இல்லாமல் கேள்வியைத் தாங்கக்கூடியவருடன் உரையாடலும் தேவை. இந்த அத்தியாயத்தால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் அவரையும் சாக்குச் சொல்பவரையும் குழப்பாமல் இருப்பதுதான். முதலாமவருக்கு ஒரு பதில் தேவை. இரண்டாமவருக்கு ஒரு கண்ணாடி தேவை.

வேலைக்கும் வீட்டுக்கும் ஒரே அளவுகோல்

சனிக்கிழமை லீனா பத்து மணி வரை தூங்கினாள். மூன்று மணிக்கு அப்பாவுடனான உரையாடலைத் திறந்து எழுதினாள்: “அப்பா. மாதக் கணக்குகளை முடித்த வாரம் என்னைக் களைப்பாக்கிவிட்டது. அடுத்த சனிக்கிழமை இறைவன் நாடினால்”. “அனுப்பு” என்பதை அழுத்தும் முன் மேலே தன் இரண்டு பழைய செய்திகளைப் பார்த்தாள். இரண்டும் அதே வாக்கியத்தில் முடிந்திருந்தன.

அழுத்தவில்லை. குறிப்புகளில் புதிய பக்கத்தைத் திறந்தாள். தன் வாரத்தை ஒரே பட்டியலில் எழுதினாள்: வேலை நேரத்துக்கும் மேல் பதினான்கு மணி நேரம். வராத சக ஊழியரின் கோப்புகள். ஒரு நாள் முன்பே முடிக்கப்பட்ட மாதக் கணக்குகள். கடைசி வரியில்: அப்பாவின் ஒரு மணி நேரம். மூன்றாவது முறையாகத் தள்ளிப்போடப்பட்டது. ஒரு கணக்குப் பிரிவில் இருக்கும் மிகுதியைக் கொண்டு மற்றொரு பிரிவின் பற்றாக்குறையை மறைக்கும் அட்டவணையுடன் சக ஊழியர் வந்திருந்தால் ஒரு நிமிடத்தில் திருப்பி அனுப்பியிருப்பாள். தன் வாரத்தில் அவளே அதைத்தான் செய்திருந்தாள். பிறகு தனக்குக் கேட்டாள்: இன்னும் ஓய்வு தேவையா? பத்து மணி வரை தூங்கியிருந்தாள். வாரத்தின் சோர்வைப் பற்றி பேசுவதைத் தவிர வேறெதுவும் மீதமில்லை.

உரையாடலுக்குத் திரும்பினாள். எழுதியதை அழித்தாள். “நான்கு மணிக்கு வருவேன்” என்று எழுதினாள். ஒரு நிமிடத்தில் அப்பா பதிலளித்தார்: “அடுப்பில் தண்ணீர் வைத்துவிட்டேன்”.

சோஃபாவுக்குக் கீழிருந்து பேக்கமன் பலகையை அப்பா எடுத்தார். அவளது கல்லூரி முதலாம் ஆண்டிலிருந்து இருவரும் விளையாடவில்லை. மாதக் கணக்குகளை முடித்ததைப் பற்றிச் சொன்னாள். வடிவமைப்புப் பயிற்சியைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. முதல் ஒரு மணி நேரம் செலவிட்ட சனிக்கிழமையைப் போலவே கைப்பேசி காரில் இருந்தது. அப்பாவின் முதல் வேலைக் கதையின் தொடர்ச்சியைக் கேட்டபோது பகடையை உருட்டி “அதற்கு ஒரு மணி நேரத்தைவிட நீண்ட சனிக்கிழமை வேண்டும்” என்றார். முதல் சுற்றில் தோற்றாள். அப்பா சிரித்தார்: “கணக்காளருக்குக் கணக்குப் போடத் தெரியாதா?”

பேக்கமன் பலகையை அப்பா சோஃபாவுக்குக் கீழே வைத்தபோது முழு ஒரு மணி நேரமும் கடந்திருந்தது. முடிவு: அவருக்கு இரண்டு சுற்றுகள். அவளுக்கு ஒன்று. வாசலில் “அடுத்த சனிக்கிழமை நான்கு மணிக்கு” என்றார். காரில் ஒரு கோப்பைப் பற்றிக் கேட்ட சக ஊழியரின் செய்தியைக் கண்டாள். “நாளை காலை” என்று எழுதினாள். பிறகு பட்டியலைத் திறந்து கடைசி வரியின் “தள்ளிப்போடப்பட்டது” என்பதை அழித்தாள். பதிலாக “முழு ஒரு மணி நேரம். இரண்டு சுற்றுகளில் தோற்றேன்” என்று எழுதினாள்.

மீதமிருந்த வாக்குறுதி

இன்றிரவு இன்னும் உன்னிடம் மீதமிருக்கும் ஒரு வாக்குறுதியை எழுது. அதன் அருகே தள்ளிப்போட நியாயம் சொல்லப் பயன்படுத்தும் நல்ல செயலை எழுது. இரண்டையும் பிரி. ஒரு வாரத்துக்குள் செய்யும் முதல் செயலையும் அதன் நேரத்தையும் நிர்ணயி. அந்த நேரம் வரும்போது நீ செய்ததைப் பதிவு செய். உனக்கு உரியதாக உணர்ந்ததை அல்ல.

விடுதியில் கரீம் விளையாட்டிலுள்ள தன் அணியுடன் உரக்கப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். படுக்கையிலிருந்து அறை நண்பன் “கொஞ்சம் சத்தத்தைக் குறைக்க…” என்று தொடங்கினான். முடிக்கும் முன்பே கரீம் “சரி” என்றான். நண்பன் சிரித்தான்: “நான் உன் அப்பா இல்லை”. கரீம் குரலைக் குறைத்தான். சிரிக்கவில்லை.