ஒளி நிறைந்த முப்பது நாட்கள்… பிறகு என்ன?

லீனாவின் கைப்பேசியில் அவளுடைய குரலில் ஒரு பதிவு இருந்தது. ஒரு வருடம் பழையது. ஒருமுறைகூட அதைக் கேட்டதில்லை. பெருநாளுக்கு முந்தைய இரவில், தொடர்ந்து முப்பது இரவுகள் ஃபஜ்ருக்கு அவளை எழுப்பிய அலாரத்தை அணைத்தாள். கைப்பேசியை மேசையில் வைத்துவிட்டு கணவனிடம் சொன்னாள்: “நாளை என்னை எழுப்பாதே.”

பெருநாளின் இரண்டாம் நாள், பதினொரு மணிக்குத்தான் கண் விழித்தாள். எழுவதற்கு முன்பே கைப்பேசியை நோக்கிக் கையை நீட்டினாள். குடும்பத்தினரைச் சந்தித்தபோது எடுத்த அவளுடைய படம். அடுத்து இன்னொரு படம். பிறகு இரண்டு மணி நேரம் கடந்துவிட்டது. கணவன் ஒரு சிறிய தட்டுடன் வந்தான். “இதுதான் உன் காலை உணவாக இருந்தது” என்றான். கைப்பேசியை ஓரமாக வைத்தாள். ரொட்டி காய்ந்துவிட்டிருந்தது.

அந்த மாதம் முழுவதும் அவள் ஃபஜ்ர் தொழுதாள். ஒவ்வொரு இரவும் பத்துப் பக்கங்கள் படித்தாள். ஒவ்வொரு மாலையும் அப்பாவிடம் பேசினாள். இப்போது மூன்று நாட்களாகப் புத்தகம் அதே பக்கத்தில் இருந்தது. அலாரத்தை மீண்டும் வைக்கக் கைப்பேசியை எடுத்தாள். அப்போது பதிவின் பெயர் கண்ணில் பட்டது: “புதிய லீனா”. அதற்குக் கீழே அதே பெயரில் இன்னொரு கோப்பு. ஒரு வருடம் முந்தையது. இயக்கும் பொத்தானின் மேல் விரல் சென்றது. அழுத்தவில்லை. பதிவுகளின் பட்டியலை மூடினாள். அலாரத்தை மறந்துவிட்டாள்.

உன்னைத் தாங்கிச்சென்ற ஒரு பருவத்துக்குப் பிறகு வரும் இந்த வெறுமை உனக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். படிப்பதற்கு ஒரு நேரம் இருந்தது. எழுந்திருப்பதற்கு உன்னுடன் எழுபவர்கள் இருந்தார்கள். பிறகு அந்த நேரத்தை எதிர்கொள்ள நீ மட்டும் இருந்தாய். அந்த மாதம் முழுவதிலும் இருந்த உன் உண்மைத்தன்மையைத் தீர்ப்பிட வேண்டியதில்லை. அதற்குப் பிறகு வந்த முதல் நாளைப் பார். நீ மாறிவிட்டாய் என்று சொல்வதற்கு முன், உன்னைச் சுற்றி எது மறைந்தது?

ஒரே நேரத்தில் மறையும் மூன்று பரிசுகள்

ரமலான் உனக்கு மூன்று பரிசுகளை இலவசமாகத் தருகிறது.

முதல் பரிசு, எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒரே நேர அட்டவணை: ஃபஜ்ர், நோன்பு திறத்தல், தராவீஹ். எப்போது தொடங்குவது என்று நீ முடிவெடுப்பதில்லை. நேரமே உனக்காக முடிவெடுக்கிறது.

இரண்டாவது பரிசு, நீ இருக்கும் இடம் அனுமதிக்கும் அளவில் உன்னையும் அதே திசையில் நகர்த்தும் சூழல். தராவீஹுக்குப் பிறகு அமைதியாகும் வீடு. அல்லது நோன்பு திறக்கும் நேரத்தை மையமாகக் கொண்டு நாள் நகரும் அக்கம்பக்கம். தெருவில் ரமலானின் சுவடே தெரியாத இடத்தில் வாழ்பவருக்கு இந்தப் பரிசு இல்லாதபோது அந்த மாதம் எவ்வளவு கடினமாகிறது என்று தெரியும்.

மூன்றாவது பரிசு, அதே அடியில் உன்னுடன் நடக்கும் துணை. ஸஹருக்காக எழும் குடும்பத்தினர். அல்லது மதிய உணவுக்கான அழைப்பை நீ மறுப்பதை வியப்பாகப் பார்க்காத நோன்பிருக்கும் நண்பர்கள். தனியாக வாழ்பவருக்கு இந்தப் பரிசு தானாக வருவதில்லை என்று தெரியும். அதை அவர் உருவாக்க வேண்டும். ஸஹருக்கு முன் ஒரு அழைப்பு. அல்லது விசாரிக்கும் ஒரு நண்பர்.

இந்த மூன்று பரிசுகளும் பழக்கமானவையாகத் தோன்றினால், அதற்குக் காரணம் அத்தியாயம் 1-இல் பார்த்த அதே மூன்று நிபந்தனைகள் இவை என்பதுதான். இங்கே அவற்றுக்கு ரமலானின் பெயர்கள்: உனக்காக முடிவெடுக்கும் நேரம். உன்னை நகர்த்தும் இடம். உன்னைப் பார்க்கும் துணை.

ரமலானில் மட்டும் தொழுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். பிறகு அவர்கள் கேட்பது: நீ போலியாக இருந்தாய். ஆனால் ஒரு மாதம் முழுவதும் அவர் தன்னையே ஏமாற்றிக்கொண்டார் என்பதற்கு எதுவும் சான்றில்லை. ஒருவேளை மூன்று பரிசுகளும் ஒரே நேரத்தில் அவரை விட்டு மறைந்திருக்கலாம். அவருடைய உள்ளத்தைத் தீர்ப்பிடும் முன் அதை ஆராய வேண்டும்.

இந்தத் திடீர் சரிவை உளவியல் எப்படி விளக்குகிறது? ஆய்வாளர் வெண்டி வுட் சொல்வது இதுதான்: பழக்கம் மனவலிமையை மட்டும் சார்ந்து வாழ்வதில்லை. தன்னைச் சுற்றியுள்ள நிலையான குறிகளுடன் அது இணைந்திருக்கிறது. ஓர் இடம். ஒரு நேரம். பழகிய முகங்கள்¹. இந்தக் குறிகள் ஒரே நேரத்தில் மாறும்போது, நடத்தையை இழுத்துப் பிடித்திருந்த நூல் அறுந்துபோகிறது. அதைச் செய்யும் விருப்பம் முழுமையாக உண்மையாக இருந்தாலும்.

சூழல் மறையும்போது, நடத்தையைத் தாங்கியிருந்த ஆதாரமும் மறைகிறது. லீனா நிறுத்தியதற்கு அவளுக்கே உரிய வேறு காரணங்களும் உண்டு. பெருநாளுக்குப் பிறகு அவள் செய்த தேர்வுகளும் அவற்றில் அடங்கும். ஆனால் தன்னை மட்டும் குற்றம்சாட்டுவது, அவளைச் சுற்றி மறைந்தவற்றைப் பார்க்கவிடாமல் செய்கிறது.

உற்சாகத்துக்குப் பிறகு எஞ்சுவது

நபி ﷺ அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்த இடத்தை விட்டுக் குடும்பத்தினர், பிள்ளைகள், பிழைப்பு ஆகியவற்றிடம் திரும்பும்போது தன் நிலை மாறுகிறது என்று ஹன்ளலா அபூபக்ரிடம் சொன்னார். நினைவூட்டல் நடக்கும் அந்த அமர்வில் மறுமையை உணர்ந்த அளவுக்கு வெளியே அவர் உணரவில்லை. இந்த வேறுபாட்டுக்கு அவர் நயவஞ்சகம் என்று பெயரிட்டார். அபூபக்ரும் தனக்கும் அதுபோல் ஏற்படுகிறது என்றார். பிறகு இருவரும் நபி ﷺ அவர்களிடம் சென்றார்கள். தனக்கு நடப்பதை ஹன்ளலா விவரித்தார். அந்த நிலை எப்போதும் நீடிப்பது வேறொரு தன்மையுடையது என்றும், வாழ்க்கையில் இதற்கும் ஒரு நேரம், அதற்கும் ஒரு நேரம் உண்டு என்றும் பதில் வந்தது.

ஹன்ளலா தன்னைத் தீர்ப்பிட்டதோடு நின்றுவிடவில்லை. எங்கே தன் நிலை மாறுகிறது என்று விவரித்தார். பிறகு கேட்டார். அபூபக்ரும் தன் அனுபவத்தை அளவுகோலாக்கி, கேள்வி கேட்டவரைத் தாழ்த்தவில்லை. தனக்கும் அதுபோல் ஏற்படுகிறது என்று சொன்னார்.

உன் வாக்குறுதியைப் பொறுத்தவரை இந்த வேறுபாடு பயனுள்ளது. உணர்வு தணிவது, நீ செய்தது போலியானது என்பதற்கு சான்றில்லை. உற்சாகம் குறையும்போது ஒரு சிறு செயலைத் தொடர்ந்து செய்யலாம். அதன் நேரத்தையும் அதைத் தாங்குபவற்றையும் சரிசெய்யலாம். வாக்கைக் காப்பாற்றுவதையும் மீறுவதையும் மாறிமாறிச் செய்யலாம் என்பது பொருளல்ல. இறைநினைவிலும் வாழ்க்கையின் அலுவல்களிலும் நிலை மாறுவதைப் பற்றிய ஹதீஸ் இது. பொறுப்பை மீறுவதற்கான அனுமதி அல்ல.

பதிலின் இறுதியில்: “எனினும் ஹன்ளலாவே! வணக்குக்கு என ஒரு நேரம் உண்டு, வாழ்க்கைக்கு உழைப்பதற்கு என்று ஒரு நேரம் உண்டு.”².

உன் கால அடையாளங்கள்

ஆய்வாளர் கேட்டி மில்க்மன், தன்னுடைய How to Change நூலில், தொடக்ககால ஆய்வுகளில் தானும் பங்கெடுத்த ஒரு கருத்தை விளக்குகிறார்³. பழைய பக்கத்தை மூடிப் புதிய பக்கத்தைத் திறப்பதாக உணரும் தருணங்களில், புதிய பழக்கத்தைத் தொடங்க நாம் அதிகம் தயாராக இருக்கிறோம். ஒரு மாதத்தின் முதல் நாள். ஒரு பிறந்தநாள். பயணத்திலிருந்து திரும்புதல். இந்தத் தருணங்கள் நம்முடைய பழைய வடிவத்திலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கின்றன. ஒரு கணத்துக்காவது மீண்டும் தொடங்குவது சாத்தியமாகிறது.

அவர் இரு சக ஆய்வாளர்களுடன் செய்த ஓர் ஆய்வில், ஆய்வாளர்கள் ஆயிரக்கணக்கானவர்களின் நடத்தையைத் தொடர்ந்து கவனித்தார்கள்⁴. இணையத்தில் “உணவுக் கட்டுப்பாடு” என்ற சொல்லுக்கான தேடல்களைப் பதிவு செய்தார்கள். பல்கலைக்கழக உடற்பயிற்சிக் கூடத்துக்கு வருவதையும், தனிப்பட்ட இலக்குகளை அடைவதற்கான இணைய உறுதிப்பாட்டு ஒப்பந்தங்களையும் கவனித்தார்கள். மூன்றிலும் ஒரே போக்கு இருந்தது. ஒவ்வொரு வாரம், மாதம், ஆண்டின் தொடக்கத்திலும் தெளிவான உயர்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றின. நாட்கள் செல்லச்செல்ல அவை படிப்படியாகத் தணிந்தன.

திறக்கப்படாத பதிவு

இருபத்தேழாம் இரவு அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அன்று “புதிய லீனா” என்ற பெயரில் ஒரு செய்தியைப் பதிவு செய்திருந்தாள். ஃபஜ்ர். வாசிப்பு. அப்பாவுக்கு அழைப்பு. இரவு உணவுக்குப் பிறகு கைப்பேசியை விட்டுவிடுதல். இப்போது ஒரு புதிய தாளில் இன்னும் நீண்ட பட்டியலை எழுதி, குளிர்சாதனப் பெட்டியில் ஒட்டினாள். அந்தப் பக்கம் வந்த கணவன் முதல் குறிப்பையும் கடைசிக் குறிப்பையும் படித்தான். “இவை எல்லாமே நாளைக்கா?” என்றான். “விட்டதை ஈடுசெய்வேன்” என்றாள்.

இன்னொரு வாக்குறுதியைச் சேர்க்கப் பதிவுக்குத் திரும்பினாள். கடந்த ரமலானின் செய்தி விட்டபடியே இருந்தது. அடுத்த ரமலான் வரும்வரை அதைக் கேட்பதைத் தள்ளிப்போட்டது நினைவுக்கு வந்தது. பிறகு குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்த தாளை மீண்டும் படித்தாள். எந்தக் குறிப்பிலும் நேரம் இல்லை. படிக்கத் தவறினால் யாரிடம் சொல்வாள் என்றும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

அடுத்த ஆங்கில மாதத்தின் முதல் நாளில், குளிர்சாதனப் பெட்டியில் தாள் ஒட்டிய இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, லீனா ஒரு பரிசைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். ஒவ்வொரு செவ்வாயும் அவளுடைய பத்துப் பக்கங்களைப் பற்றித் தோழி கேட்பாள். புதிய பட்டியல் உருவாக்குவதற்கு முன்பே நேரத்தை அனுப்பிவிட்டாள். அன்று மாலை இரண்டு பக்கங்கள் படித்தாள். முதல் செவ்வாயன்று தோழி கேட்டாள்: “எதுவரை வந்திருக்கிறாய்?” நீண்ட பதிலை எழுதுவதற்குப் பதிலாக லீனா புத்தகத்துடன் அமர்ந்தாள். பிறகு பக்க எண்ணை அனுப்பினாள். நான்காம் வாரம் பயணம் சென்றாள். வேறொரு அறையில் பையைத் திறந்துகொண்டிருந்தபோது கேள்வி வந்தது. பதில் சொல்லாமல் விட்டாள். திரும்பியதும், அடுத்த மாதத்தின் முதல் நாள்வரை புத்தகத்தைத் தள்ளிப்போடப் போனாள். மறைந்தது எது என்று பெயரிட்டாள்: படிக்கும் இடம். அவளுடைய விருப்பம் முழுவதும் அல்ல. திரும்பிய பிறகு வந்த முதல் செவ்வாயன்று இரண்டு பக்கங்கள் படித்தாள். பிறகு பதிலளித்தாள்: “இன்று இந்த இரண்டு மட்டும்தான்.” தோழி சொன்னாள்: “அப்படியென்றால் அடுத்த செவ்வாயைப் பற்றிக் கேட்கிறேன்.”

அப்பாவுக்கு அழைப்பதும் திரும்பியது. ஒவ்வொரு மாலையும் இல்லாவிட்டாலும். பழைய பதிவைக் கடைசிவரை கேட்டாள். காலை முதல் இரவுவரை பத்துப் பழக்கங்களைச் செய்வதாகத் தன் குரல் வாக்குறுதி அளித்தபோது சிரித்தாள். கணவனிடம் சொன்னாள்: “உற்சாகம் தணிந்த பிறகும் விசாரிக்க ஒருவர் எனக்குத் தேவை.” இரவு உணவுக்குப் பிறகு புத்தகத்துக்கான இடத்தை ஒதுக்கினாள். ஒவ்வொரு மாலையும் இருபது நிமிடங்கள் வடிவமைப்புக்கான திட்டத்தை ஒரு சிறு தாளில் எழுதினாள். சாட்சி என்ற இடத்தில் இந்த முறை எழுதியது: அப்பா.

பெருநாளுக்குப் பிறகு

இப்போது ஐந்து நிமிடங்கள் எடுத்துக்கொள். அந்த மாதத்தில் கடைப்பிடித்துப் பிறகு விட்டுவிட்ட ஒரு பழக்கத்தின் பெயரை எழுது. அருகில் அதைத் தாங்கிய நேரம், இடம் அல்லது துணையை எழுது. முதலில் மறைந்ததை வட்டமிடு. மீண்டும் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறிய வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடு. அடுத்த மூன்று நாட்களுக்குள் அதற்கு ஒரு நேரத்தை முடிவுசெய். பிறகு உன் சாட்சிக்கு இன்றே ஒரு வாக்கியம் அனுப்பு. ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு அவர் கேட்கப்போகும் நேரமும் செயலும் அதில் இருக்கட்டும்.

லீனா அப்பாவை அழைத்து எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். பயிற்சி. நேர்காணல். புதிய வேலை. அவர் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார். இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டதோ என்று அவள் நினைக்கும் அளவுக்கு. பிறகு சொன்னார்: “சனிக்கிழமை வா.”