பாதி இருப்பு

கோடையில் கரீம் தன் குடும்பத்தினர் இருக்கும் வீட்டுக்குத் திரும்பினான். அறைக் கதவுக்கு அருகில் பையை வைத்தான். பிறகு இரவு உணவுக்கு தன் பழைய இடத்தில் அமர்ந்தான். அவன் தங்கை இப்போது நாற்காலியில் ஏறி நிற்காமலே தட்டை எட்டிவிடுகிறாள். அவனுடைய கைப்பேசியைப் பார்த்ததும் தன் நாற்காலியைச் சற்று அருகில் இழுத்தாள். அவனுடைய தட்டுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு மடித்த தாளை வைத்தாள். குழுவின் செய்தியைத் திறந்துகொண்டே அவளுடைய நாள் எப்படி இருந்தது என்று கேட்டான்.

அவனுடைய அப்பாவின் சகோதரர் ஒரு நகைச்சுவை சொன்னார். எல்லோரும் சிரித்தார்கள். அரை விநாடிக்குப் பிறகு கரீமும் அவர்களுடன் சிரித்தான். அவன் கண்கள் மேசைக்குக் கீழிருந்த திரையில் இருந்தன. அப்பா ஒருமுறை தட்டிலிருந்து கண்களை உயர்த்தினார். மேசைக்குக் கீழிருந்த கரீமின் கையைப் பார்த்தார். பிறகு தட்டுக்குத் திரும்பினார். தங்கை தன் தாளுக்குப் பக்கத்தில் வண்ணப் பெட்டியை வைத்து, அவன் பார்ப்பதற்காகக் காத்திருந்தாள்.

அம்மா கேட்டாள்: “எங்கே போய்விட்டாய்?” தலையை உயர்த்தி “இங்கேதான். இங்கேதான்” என்றான். ரொட்டியை எடுத்துத் தரச் சொன்னாள். அவன் சாலட் தட்டை நீட்டினான். தங்கை சிரித்தாள். தட்டைத் திரும்ப வைத்துவிட்டு, தாளில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்டான். அவள் ஒரு வண்ணத்தை விவரிக்கத் தொடங்கினாள். கையிலிருந்த கைப்பேசி அதிர்ந்தது. அதைப் பார்த்தான். தங்கை வாக்கியத்தின் நடுவே அமைதியானாள்.

தங்கை தாளைத் திறந்தாள். மேசையைச் சுற்றி ஒரு குடும்பம். நீல நிறச் சிறுவன் ஒரு சிறிய செவ்வகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “அழகாக இருக்கிறது” என்றான் கரீம். கண்கள் கைப்பேசியில் இருந்தன. அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்: “நீ அதைப் பார்க்கவே இல்லை.” அறையில் இருந்தவர்கள் சிரித்தார்கள். அவன் மட்டும் சிரிக்கவில்லை. கைப்பேசியைக் கவிழ்த்துவிட்டு, தாளை மீண்டும் தன் முன்னால் வைத்தான். ஓர் அறிவிப்பால் மேசையின் மேற்பரப்பு அதிர்ந்தது. கையை நீட்டி அதை மீண்டும் திருப்பினான். வண்ணத்தைப் பற்றிக் கேட்க முயன்றான். ஆனால் குழுவிலிருந்து வந்த ஒரு பதில் அவன் மனதில் இன்னும் முழுமை பெறாமல் இருந்தது. கைப்பேசியைக் கையிலிருந்து உடைப் பைக்குள் மாற்றினான். ஒரு நிமிடம் கழித்து அங்கே அதிர்ந்தது. கையை உடைப் பைக்குள் நீட்டினான்.

நீ நேசிப்பவர்களுடன் அமர்ந்திருக்கலாம். சரியான நேரத்தில் பதிலளிக்கலாம். பிறகு கடைசி வாக்கியத்தைக் கேட்கவே இல்லை என்று கண்டுபிடிக்கலாம். உன் உடல் அந்தக் கூடலில் இருக்கிறது. உன் கவனம் அடுத்த அதிர்வுக்காகக் காத்திருக்கிறது. பேச்சு சிறிது ஓயும்போது உன் கை என்ன செய்கிறது என்று பார். அந்த நபருக்காகக் காத்திருக்கிறாயா? அல்லது அவரிடமிருந்து உன்னை விலக்கிச் செல்லும் ஒன்றைத் திறக்கிறாயா?

தொடர்ச்சியான பகுதி கவனம்

லிண்டா ஸ்டோன் பெரிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றிய எழுத்தாளர். அதுவரை பெயரில்லாதிருந்த ஒரு நிலைக்கு அவர் பெயர் கொடுத்தார்: “தொடர்ச்சியான பகுதி கவனம்”¹.

பாதி இருப்புடன் இருப்பவர், தான் கவனித்துக்கொண்டிருப்பதாக நினைக்கிறார். அவருக்கு எதிரில் இருப்பவரோ, அவர் கேட்கவில்லை என்று உணர்கிறார். நம்மிடம் நாம் காணாத புள்ளி இதுதான். நம் உடல் இருக்கும் இடத்தை வைத்து நம் இருப்பை அளக்கிறோம். நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் நம் கவனம் இருக்கும் இடத்தை வைத்து அதை அளக்கிறார்கள்.

அந்தக் கணத்தில் நாம் முழுமையாக இல்லாமலும் இல்லை. முழுமையாக இருக்கவும் இல்லை. எதையாவது தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற பயத்தில், எல்லாவற்றையும் கவனத்தின் ஒரு சிறு பகுதியால் கண்காணிக்கிறோம். எதற்கும் நம் முழுக் கவனத்தைக் கொடுப்பதில்லை.

ஒரே ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து மற்றவற்றை வேண்டுமென்றே ஒதுக்குவதுதான் ஒருமுகக் கவனம். பிரிந்த கவனமோ எல்லாவற்றையும் பிடித்துக்கொள்கிறது. அதனால் எல்லாமே அதிலிருந்து கொஞ்சம் நழுவுகின்றன.

எந்தக் கணத்திலும் அடுத்த குறுக்கீடு வரலாம் என்று எதிர்பார்க்க அறிவிப்புகள் நம் மூளைகளைப் பழக்கியிருக்கின்றன. அவை அமைதியாக இருந்தாலும், பார்க்கத் தயாராக ஒரு மெலிதான விழிப்பு நிலையில் இருக்கிறோம்.

இதைவிட ஆழமான பிரச்சினையையும் ஆய்வாளர் சோஃபி லெராய் விளக்குகிறார். முதல் வேலையை முடிப்பதற்கு முன் அடுத்த வேலைக்குச் செல்லும்போது, உன் கவனத்தின் ஒரு பகுதி முதல் வேலையில் சிக்கியிருக்கிறது². அவருடைய சோதனைகளில், முடியாத ஒரு வேலையிலிருந்து முன்கூட்டியே விலகியது அடுத்த வேலையில் குறைந்த செயல்திறனுக்கு வழிவகுத்தது. இரண்டு வேலைகளும் எளிமையாக இருந்தபோதும் இது நடந்தது.

அப்படியென்றால் கைப்பேசியைக் கவிழ்த்துவைத்தால் போதுமா? மற்ற ஆய்வாளர்கள் இதைத் தாண்டிச் சென்றார்கள். கைப்பேசி அருகில் அமைதியாகவும் கவிழ்த்தும் இருப்பதுமட்டுமே, பயன்படுத்தக் கிடைக்கும் நம் மனத் திறனின் ஒரு பகுதியைச் செலவழிக்கக்கூடும் என்று கண்டார்கள். அதைத் தொடாமல்கூட இது நடக்கிறது³. அவர்களுடைய சோதனையில், கைப்பேசியை மேசையில் வைத்தவர்களைவிட வேறொரு அறையில் விட்டுவந்தவர்கள் அளவிடப்பட்ட பணிகளில் சிறப்பாகச் செயல்பட்டார்கள். உடைப் பையிலோ கைப்பையிலோ வைத்திருந்தவர்களின் செயல்திறனோ, இரு குழுக்களில் எந்த ஒன்றிலிருந்தும் புள்ளிவிவர அடிப்படையில் வேறுபடவில்லை.

குறிப்பாக இந்த முடிவை எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டும். சோதனையை மீண்டும் செய்வதற்கான முயற்சிகள் மாறுபட்ட முடிவுகளைத் தந்தன. 56 ஆய்வுகளையும் 7093 பங்கேற்பாளர்களையும் ஒருங்கிணைத்த ஒரு மதிப்பாய்வு, எதிர்பார்த்ததைவிடச் சிறிய தாக்கத்தையும், கருத்துக்குக் குறைந்த ஆதரவையும், பல ஆய்வுகளில் முறையியல் பலவீனங்களையும் கண்டது⁴. உன் வாழ்க்கையில் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான்: கைப்பேசியை அமைதிப்படுத்துவது உனக்குப் போதுமா? அல்லது அதை உண்மையில் தூரத்தில் வைக்க வேண்டுமா?

ஆய்வாளர் கால் நியூபோர்ட், தன்னுடைய Deep Work நூலில், ஒரே ஒன்றில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்தும் திறனை “ஆழ்ந்த வேலை” என்று அழைக்கிறார்⁵. குறுக்கீடு விதிவிலக்காக இல்லாமல் பழக்கமாகும் ஒவ்வொரு நாளிலும் அந்தத் திறன் தேய்வதாகக் கருதுகிறார்.

பத்திரிகையாளர் யோஹான் ஹரியும் தன்னுடைய Stolen Focus நூலில் நம் ஒட்டுமொத்தக் கவனம் பறிபோவதைப் பற்றிய சாட்சியங்களையும் ஆய்வுகளையும் திரட்டுகிறார்⁶. குறிப்பாக ஹரி முன்வைக்கும் சில கருத்துகள் அறிவியல் விவாதத்துக்கு உட்பட்டவை. அவற்றை அப்படியே முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக நிதானமாகப் படிக்க வேண்டும்.

﴿قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ ۝ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلَاتِهِمْ خَاشِعُونَ﴾ ஈமான் கொண்டவர்கள் நிச்சயமாக வெற்றி பெற்று விட்டனர். அவர்கள் எத்தகையயோரென்றால், தங்கள் தொழுகையில் உள்ளச்சத்தோடு இருப்பார்கள். (அல் முஃமினூன்: 1–2)⁷. உள்ளச்சம் என்பது உள்ளத்தாலும் உடல் உறுப்புகளாலும் அல்லாஹ்வுக்குப் பணிவதாகும். அதில் வெறும் கவனக் குவிப்பைத் தாண்டிய இருப்பு உண்டு.

வேறொரு அறை

இரவு உணவுக்கு முன் கரீம் கைப்பேசியைத் தன் அறைக்கு எடுத்துச் சென்றான். அம்மாவிடம் சொன்னான்: “அரை மணி நேரம் இங்கே இருக்கும்.” அவளும் தன் கைப்பேசியை அவனுடையதுடன் வைத்தாள். முதல் இரவு நான்கு முறை அறைக் கதவுவரை எழுந்து சென்றான். நான்காம் முறை உள்ளே சென்று, காத்திருந்த செய்தியைப் படித்தான். பிறகு கைப்பேசியைத் தன்னுடன் வரவேற்பறைக்கு எடுத்துவந்தான். தங்கை தன் தாளை உயர்த்தியபோதுதான் அதைக் கவனித்தான். அதைத் திரும்ப வைத்துவிட்டு, அன்றைய வரியில் எழுதினான்: ஒருமுறை அதற்காக உள்ளே சென்றேன். மறுநாள் வெறுமையைப் பொறுக்க முடியாமல், நாற்பதாம் பக்கத்தில் விட்டிருந்த ஆங்கிலப் புத்தகத்தைத் திறந்தான். ஓர் அத்தியாயத்தை முடிக்கவில்லை. ஒரு பக்கத்தைப் படித்தான். தங்கை பேசத் தொடங்கியதும் மூடினான். ஆறாம் இரவில் அம்மா சொன்னாள்: “இந்த நாட்களில் நீ எங்களுடன் இருப்பதாக உணர்கிறேன்.” முதல் வாரத்தின் கடைசி இரவில் புதிய ஓவியம் வந்தது. அதே மேசை. செவ்வகம் இல்லை. ஒவ்வொரு வண்ணத்தையும் பற்றித் தங்கையிடம் கேட்டான். “இது நீ. வளர்ந்துவிட்டாய்” என்றாள். இரண்டாம் வாரம் கைப்பேசி இரண்டு முறை மேசைக்குத் திரும்பியது. ஒவ்வொரு முறையும் அடுத்த இரவு உணவின்போது அதை அறையில் வைத்தான். “நான் கேட்க வேண்டுமென்றால் இதைத் தூரத்தில் வைக்க வேண்டும்” என்றான்.

இப்போது ஒரு சிறிய அடி: இந்தக் கணத்தில் உன் கைப்பேசி எங்கே இருக்கிறது என்று பார். கையிலோ நேராக உன் கண் முன்னாலோ இருந்தால், அதை எடுக்க நீ எழுந்து செல்ல வேண்டிய இடத்துக்கு மாற்று. வெறும் ஐந்து நிமிடங்களுக்காவது.

முழுமையாக இருந்த அனுபவம் உனக்கு உண்டு

அழும் நண்பர் பேசுவதை நீ கேட்டபோது, அவர் பேசி முடிப்பதற்கு முன் உன் பதிலைப் பற்றி நினைக்காதபோது, முழுமையாக இருந்தாய். இந்தத் திறனை மீட்டுக்கொள்வதுதான் தேவை.

வேறொரு அறையிலிருந்து திரும்பிய பிறகு

கைப்பேசியை வேறொரு அறையில் விட்டுவிட்டு எழுது: உன் நாளின் எந்தக் கணத்தில், அது ஒலிப்பதற்கு முன்பே உன் கை தானாக அதை நோக்கி நீள்கிறது?

வீட்டில் அவன் இருந்த கடைசி இரவில், அவனுக்குத் தெரியாமல் தங்கை ஒரு புதிய ஓவியத்தை அவனுடைய பையின் முன்பக்கப் பைக்குள் வைத்தாள். இந்த முறை அதன் கீழே எதுவும் எழுதவில்லை.