ஐந்து முறை ஒலிக்கும் அலாரம்

அந்தக் கால் மணி நேரம் நினைவிருக்கிறதா?

மேலாளர் உனக்காகக் காத்திருக்கிறார் என்பதற்காக அல்லது விரிவுரைக் கூடத்தில் உன் பெயர் வாசிக்கப்படும் என்பதற்காக நீ சென்ற அந்த நேரம். பிறகு உனக்கான மற்ற நேரங்கள்: மூடிய புத்தகம். கதவருகில் இருக்கும் காலணி. அம்மாவிடம் பேசுவதாகக் கொடுத்த வாக்கு. அவை ஒவ்வொன்றும் தவறும்போது உன் சொல் செயலாக மாறும் என்ற நம்பிக்கையில் கொஞ்சத்தை இழந்துகொண்டிருந்தாய்.

ஒரு நாளில் கால் மணி நேரத்தைக் காப்பாற்ற முடியாவிட்டால் மீதமுள்ள எட்டு மணி நேரத்தையும் உன்னால் பொறுப்பாகக் கையாள முடியும் என்று ஒருவரை எப்படி நம்ப வைப்பாய்? இதுதான் மேலாளரின் தர்க்கம். வெளியிலிருந்து வரும்போது அதை நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

அத்தியாயம் 1 இல் ஒரே காலையில் ஐந்து முறை அலாரம் கேட்டாய். இடையிடையே ஒரு கை இரவில் எடுத்த முடிவைத் தள்ளிப்போட்டது. இப்போது காட்சி விரிகிறது: நாள் முழுவதும் பரவியிருக்கும் ஐந்து அழைப்புகள். ஒவ்வொன்றும் கையில் இருப்பதை விட்டுவிட்டு எழுந்திருக்க உன்னை அழைக்கிறது. அவை ஐவேளைத் தொழுகைகளின் அழைப்புகள்.

நீ அதே மனிதன்தான்

தொழுவதாக வாக்குறுதி கொடுக்கும்போதும் நடப்பதாகவோ படிப்பதாகவோ அம்மாவை அழைப்பதாகவோ வாக்குறுதி கொடுக்கும்போதும் நீ அதே மனிதன்தான். அதனால்தான் இதற்கு முன் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியையும் ஆராய்ந்ததுபோல இங்கே தொழுகையையும் ஆராய்கிறோம். இந்த நூல் முழுவதிலும் சொல்லப்பட்டவற்றுக்கு மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டு அது: நிபந்தனைகள் ஏற்கெனவே தயாராக இருக்கும் ஒரு நேரம். நீ தேர்ந்தெடுக்கத் தேவையில்லாத குறிப்பிட்ட நேரம் இருக்கிறது. அதன் தொடக்கத்தை அறிவிக்கும் அழைப்பு இருக்கிறது. பள்ளிவாசலிலோ தூய்மையான வேறு எந்த இடத்திலோ நீ நிற்க ஓர் இடம் இருக்கிறது. ஒரு நாளில் ஐவேளைத் தொழுகைகளுக்குமான மொத்த நேரம் கால் மணி முதல் இருபது நிமிடங்கள் வரை. இந்த நூல் தொடங்கிய அந்த நேரத்தின் அளவுதான்.

இருந்தும் நாம் மீறும் மிகப் பெரிய வாக்குறுதியாக இந்த நேரம் இருக்கலாம். அதன் நேரமும் இடமும் தெரியும். அழைப்பைக் கேட்கிறோம். பிறகு நூலின் அத்தியாயங்களில் பார்த்த அதே செயல்முறைகளால் அதைத் தவறவிடுகிறோம். அழைப்பு எழும்போது “இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில்” என்கிறோம். ஓடுவதற்கான அலாரத்தை கரீமின் கட்டைவிரல் நிறுத்தியதுபோல. வழக்கறிஞர் நியாயமான ஒரு காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்கிறார்: கையில் இருக்கும் வேலை காத்திருக்காது. பரபரப்பான நாள் ஒரு விதிவிலக்காகிறது. “இந்த ஒரே ஒரு முறை மட்டும்” என்கிறோம். ஒரு தொழுகை தவறினால் “ஏற்கெனவே கெடுத்துவிட்டேன். இனி என்ன வித்தியாசம்” என்ற குரல் கேட்கிறது. அடுத்த தொழுகையும் தவறுகிறது.

வெற்றி மற்றும் தோல்வி அனுபவங்கள் உன்னால் செயல்பட முடியும் என்ற உணர்வுக்கான ஆதாரங்களில் சில என்பதை பண்டூராவின் ஆய்வுடன் அத்தியாயம் 1 இல் பார்த்தோம்¹. ஒரு நேரத்தில் தடுமாறியது உன் வாழ்க்கை முழுவதற்குமான தீர்ப்பு என்று அதற்குப் பொருளில்லை. ஆனால் இன்னும் துல்லியமான ஒரு கேள்வியை அது கேட்கச் சொல்கிறது: வாக்குறுதி தரும்போது நீ யார்? இன்று வாக்கைக் காப்பாற்றிய பதிவில் சேர்க்கக்கூடிய சிறிய செயல் என்ன?

தொழுகையைத் தவறாமல் கடைப்பிடிப்பது மட்டுமே உணவுக் கட்டுப்பாட்டையோ படிப்பையோ நீ தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கப் போதுமானது என்றும் நாம் சொல்லவில்லை. சுயக் கட்டுப்பாட்டுப் பயிற்சியின் பலன் மற்ற துறைகளுக்கும் பரவுவதற்கான ஆதாரங்கள் ஒரே மாதிரியாக இல்லை². முந்தைய வாக்குறுதியிலிருந்து தொடங்குவது எப்படி என்று கற்றிருந்தாலும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதிக்கும் தனி வேலையும் தயாரிப்பும் தேவை.

கருவியும் இந்த நூலில் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியுடனும் நாம் முயன்ற அதே கருவிதான். தயாராக இருக்கும் நிபந்தனைகள் உனக்குப் பதிலாக உன் கால்களை நகர்த்தாது. நீ அங்கே சென்றுசேர்வதற்குத்தான் ஏற்பாடு தேவை: எங்கே இருப்பாய்? எதை விட்டுவிடுவாய்? முந்தைய வேலை நேரத்தை விழுங்காமல் எப்படி தடுப்பாய்?

வேலைக்கான நேரத்தைக் காப்பாற்றிவிட்டு இந்த நேரத்தை உன் நாளில் மிச்சமிருப்பதற்கு விட்டுவிடலாம். அத்தியாயம் 4 இல் வாரப் பதிவைப் பார்த்ததுபோல இந்த வேறுபாட்டைப் பார். அதற்குப் பெயர் கொடு. பிறகு அடுத்த அழைப்பின்போது என்ன செய்வாய் என்பதை மாற்று. அவசரமாக ஒரு காரணம் சொல்லாமலும் உன்மீது தீர்ப்பு வழங்காமலும்.

இந்த நேரம் யாருக்காக?

மேலாளருக்கு உன் வேலை தேவைப்படுவதால் அவருக்கான நேரம் இருக்கிறது. ஆனால் நமது தொழுகை அல்லாஹ்வுக்குத் தேவையில்லை: ﴿وَمَن جَٰهَدَ فَإِنَّمَا يُجَٰهِدُ لِنَفۡسِهِۦٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ ٱلۡعَٰلَمِينَ﴾ இன்னும், எவர் (அல்லாஹ்வின் பாதையில்) உழைக்கிறாரோ அவர் நிச்சயமாகத் தமக்காகவே உழைக்கிறார் நிச்சயமாக அல்லாஹ் அகிலத்தார் (உதவி எதுவும்) தேவைப்படாதவன். (அல் அன்கபூத்: 6)³. பயன் நமக்குத்தான். அதன் ஒரு அம்சத்தை மட்டும் இந்த நூல் பார்க்கிறது: வேலையிலிருந்தும் திரையிலிருந்தும் ஒரு நாளில் ஐந்து முறை எழுந்திருப்பது. உன்னை முழுவதுமாக இழுத்துச் செல்ல இருந்த நாளில் உன் முடிவெடுக்கும் உரிமையை மீட்டெடுப்பது.

உன் நாளுக்கு ஐந்து நங்கூரங்கள்

அத்தியாயம் 2 இல் ஒரு சிறிய பழக்கத்தைக் கட்டிப்போட நிலையான நங்கூரங்களைத் தேடினோம்: காலைக் காபி. வேலைக்கு வந்துசேர்வது. இரவு உணவு முடிவது. ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் திரும்பிவரும் ஐந்து நங்கூரங்கள் இத்தனை நேரமும் உன்னிடம் இருந்தன: தொழுகை அழைப்புகள். ஆண்டு முழுவதும் சூரியனுக்கு ஏற்ப அதானின் நேரங்கள் மாறுகின்றன. ஆனால் அழைப்புகள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. குறியீடு அந்த ஓசைதான். கடிகாரத்தில் உள்ள எண் அல்ல. உன் இடத்தில் அவற்றின் நேரங்களைப் பார்த்துக்கொள். பிறகு அவற்றைச் சுற்றி மற்றவற்றை ஒழுங்குபடுத்து.

ஃபஜ்ருக்குப் பிறகு படிப்பைத் தொடங்கலாம். லுஹரை ஒட்டி வேலை இடைவேளையை அமைத்துக்கொள்ளலாம். அஸ்ருக்குப் பிறகு நடக்கலாம். மஃக்ரிபுக்குப் பிறகு குடும்பத்துக்காக நேரம் விடலாம். இஷாவுக்குப் பிறகு நாளை முடிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைத் தொடங்கலாம்.

ஐந்து நங்கூரங்களையும் இருபது வாக்குறுதிகளால் நிரப்பாதே. நீ தவறாமல் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு தொழுகைக்குப் பிறகு ஒரு பழக்கத்தைத் தேர்ந்தெடு. நேரம் வருவதற்கு முன்பே அதற்கான புத்தகத்தையோ காலணியையோ தயாராக வை. தொழுகை முடிந்ததும் அடுத்த படி என்ன என்பது உனக்குத் தெரியும்.

லீனாவின் புதிய அலுவலகத்தில், எதிர்ச் சாலையிலுள்ள பள்ளிவாசலிலிருந்து லுஹர் அதான் வந்துசேர்கிறது. அவளுடைய தாளின்மீது வெளிச்சம் விழும் அதே சாளரம் வழியே. ரமலானில் முஅத்தின் தன் அழைப்பை முடிப்பதற்கு முன்பே அவள் எழுந்துவிடுவாள். பெருநாளுக்குப் பிறகு அது ஒரு வடிவமைப்பின் நடுவில் வரத் தொடங்கியது. “இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில்” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொள்வாள். பிறகு ஒரு சந்திப்பு வரும். பிறகு வாடிக்கையாளர் கேட்கும் ஒரு திருத்தம் வரும். அவள் அஸ்ருக்குச் சில நிமிடங்கள் முன்பாக, கண்ணைக் கடிகாரத்தின்மீது வைத்தபடி, அவசரமாக லுஹரைத் தொழுவாள்.

தன் வாரத்தை, முன்பு கணக்குகளைச் சரிபார்த்ததுபோல, திரும்பிப் பார்த்த நாளில் அதை உணர்ந்தாள்: காலைச் சந்திப்புக்கு ஒரு நிமிடம்கூடத் தாமதமாகப் போகவில்லை. ஆனால் லுஹருக்கான அழைப்பு வந்ததும் உடனே எழுந்தது ஒரே ஒரு முறைதான். பெருநாளுக்குப் பிறகு குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்த தாள் நினைவுக்கு வந்தது. புதிய பட்டியலை எழுதவில்லை. லுஹரை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

ஞாயிறு காலை, பழைய கல்லூரிக் குறிப்பேட்டையும் ஒரு பென்சிலையும் தன் மேசை இழுப்பறையில் வைத்தாள். லுஹருக்குச் சில நிமிடங்கள் முன்பு உளூச் செய்தாள். எதிர்ச் சாலையிலிருந்து “அல்லாஹு அக்பர்” என்று ஒலி எழுந்தபோது கோப்பைச் சேமித்துவிட்டு, நடைவழியின் கடைசியிலிருந்த தொழுகை அறைக்குச் சென்றாள். உடன் வேலை செய்யும் பெண் கேட்டாள்: “எங்கே போகிறாய்?” அவள் சொன்னாள்: “கால் மணி நேரம்தான். திரும்பி வருவேன்.” தொழுகைக்குப் பிறகு நிறுவனத்தின் கோப்புக்குத் திரும்பவில்லை. குறிப்பேட்டைத் திறந்து அதான் வந்த சாளரத்தை வரைந்தாள்.

புதன்கிழமை ஒரு சந்திப்பு அஸ்ர் நேரம் நெருங்கும்வரை நீண்டது. அதிலிருந்து வெளியே வந்ததும் லுஹரைத் தொழுதாள், முந்தைய வாரங்களைப் போலவே அவசரமாக. புதனை தன் வாரத்தின்மீதான தீர்ப்பாக அவள் ஆக்கவில்லை. வியாழன் அன்று முதல் “அல்லாஹு அக்பர்” கேட்டதுமே கோப்பைச் சேமித்தாள். வாரத்தின் கடைசியில் குறிப்பேட்டில் நான்கு சாளரங்கள் இருந்தன. ஒவ்வொன்றிலும் வேறு வெளிச்சம்.

நீ தவறாமல் கடைப்பிடிக்கும் ஒவ்வொரு தொழுகையும் நீ காப்பாற்றும் ஒரு வாக்குறுதி. தொடர்ந்து காப்பாற்றும்போது உன் சொல்லுக்கு உன்னிடமே கொஞ்சம் மதிப்பு திரும்பலாம். எழுந்திருப்பதாகச் சொன்னாய். பிறகு எழுந்தாய். வேறொன்றுக்கு வாக்குறுதி கொடுக்கும்போது நினைவுகூர ஒரு செயல் இப்போது உன்னிடம் இருக்கிறது.

நாம் கற்றது உன்னுடன் திரும்புகிறது

வாக்குறுதி தரும்போது நீ யார்? முதல் பகுதியில்: நேரம். இடம். சாட்சி. நிலையான நங்கூரம். பேரம் பேச இடமில்லாத கோடு. நீ செய்தவற்றின் பதிவு. இரண்டாவது பகுதியில்: உன் நண்பன் “நாளை”. வழக்கறிஞர். உனக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கும் இனிப்பு. மரபாகப் பெற்றவற்றில் நீ தேர்ந்தெடுத்தவை. மூன்றாவது பகுதியில்: செயல் வேறு. அதைச் செய்தவர்மீதான தீர்ப்பு வேறு. கோபம் வேறு. சொல் வேறு. மனதில் தோன்றும் எண்ணம் வேறு. முடிவு வேறு. உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவை வேறு. இல்லாதவை வேறு. நான்காவது பகுதியில்: யாருக்காக உன் பாத்திரத்தை நடிக்கிறாய்? உன்னிடம் இருந்தும் நீ காணாதவை என்ன? உனக்கு நீ கொடுக்கும் விதிவிலக்கு என்ன? உனக்குப் பதிலாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைக் கேட்பவர் யார்? ஐந்தாவது பகுதியில்: ஒரு பருவத்திலிருந்து அன்றாடத்துக்கு. திரையிலிருந்து இரவு உணவுக்கு. தவறியதிலிருந்து அடுத்த நேரத்துக்கு.

பெருநாளுக்குப் பிறகு அப்பா அழைத்த அந்தச் சனிக்கிழமையில் லீனா வந்தாள். முதல் முறையாக அவரே அவளை அழைத்திருந்தார். வீட்டில் எந்தப் பழுதும் இல்லை. மேசையில் ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியை வைத்திருந்தார். “திருப்புளி எங்கே?” என்று கேட்டாள். “இன்று பழுது ஒன்றுமில்லை” என்றார். அவள் அமர்ந்து அந்த வாரத்தின் நான்கு சாளரங்கள் இருந்த பழைய கல்லூரிக் குறிப்பேட்டை மேசையில் வைத்தாள். அவர் பெட்டியைத் திறக்காமல் பித்தளைப் பூட்டின்மீது கட்டைவிரலைத் தடவினார். சமையலறைக் கதவு வழியே மசாலா டப்பாக்கள் தெரிந்தன. அவற்றின் ஒட்டுத்தாள்களில் அவரது சாய்ந்த கையெழுத்து. தான் தேர்ந்தெடுத்ததையும் மரபாகப் பெற்றதையும் மறுபரிசீலனை செய்ததிலிருந்து சுமந்துவந்த கேள்வியைக் கேட்டாள்: “எனக்குக் கணக்கியல் துறையை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தாய் அப்பா?” “நீ கணக்கில் நன்றாக இருந்தாய்” என்றார். “அது கேள்வியில் பாதிக்குத்தான் பதில்” என்றாள். அவர் புன்னகைத்துவிட்டுச் உடைப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய சாவியை எடுத்தார்.

பெட்டியைத் திறந்தார். உள்ளே முனைகள் இறுகிப்போன தூரிகைகள். சில ஒன்றோடொன்று ஒட்டியிருந்தன. ஒன்றைத் தூக்கினாள். அதனுடன் இன்னொன்றும் நகர்ந்தது. “என் கடைசி நாளில் இவற்றைக் கழுவவில்லை” என்றார். இரு தூரிகைகளையும் பிரிக்க முயன்றுவிட்டுக் கைவிட்டார். “இத்தனை வருடங்களில் இவற்றைக் கழுவ நேரமே கிடைக்கவில்லையா?” என்றாள். “எனக்கும் ஒரு அட்டவணை போடத் தொடங்கிவிடாதே” என்றார். அவள் சிரித்தாள். அந்தக் குரலை அவர் புரிந்துகொண்டிருந்தார்.

தன் முதல் வேலையைப் பற்றிச் சொன்னார். அவரது வாழ்வில் அவ்வளவு உறுதியான கையை வேறு யாரிடமும் பார்த்ததில்லை என்று ஒரு மனிதரைப் பற்றிச் சொன்னார். அந்த மனிதர் கடைகளின் பெயர்களை வரைந்தார். நிறங்களைக் கலப்பதும் தூரிகைகளைக் கழுவுவதும் இவரது வேலை. ஒருமுறை அந்த மனிதர் வராதபோது அவளுடைய அப்பாவே ஒரு பெயர்ப் பலகையை முழுவதுமாக எழுதினார். அவர் திரும்பிவந்து அதற்கு முன் நின்றார். பிறகு அன்றைய கூலியை இவரிடம் கொடுத்தார். அந்தப் பலகை அங்கே பல ஆண்டுகள் இருந்தது. அந்தத் தெருவின் வழியே செல்வதும் பலகையை அடையும் முன்பே தலையை உயர்த்திப் பார்ப்பதும் அவளுடைய அப்பாவுக்குப் பிடித்திருந்தது.

“அதற்குப் பிறகு நானே பெயர்ப் பலகைகளை வரைந்தேன். ஒருமுறை என் அப்பா வந்தார். என் சட்டைக் கையில் நிறம் இருப்பதைப் பார்த்தார்.” அவளுடைய கையில் இருந்த தூரிகையைப் பார்த்தபடி நிறுத்தினார். “இது ஒரு தொழிலில்லை என்றார்.” “பிறகு?” என்று கேட்டாள். “எனக்கு வேறொரு வேலை தேடிக்கொடுத்தார்” என்றார். தூரிகைகளைக் காட்டினார்: “அந்த நாளில் இவற்றைக் கழுவவில்லை.” சமையலறையில் கெட்டில் விசிலடித்தது. அதை அணைக்க இருவரும் எழுந்திருக்கவில்லை.

“அப்படி யாரும் உன்னிடம் சொல்லக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் உனக்குக் கணக்கியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்” என்றார். அவள் தூரிகையைப் பெட்டியின் ஓரத்தில் வைத்தாள். “ஆனால் அதை வேறு விதமாக நீதான் சொன்னாய்” என்றாள். அவளைப் பார்த்தார். மதிப்பான நிறுவனத்தைப் பற்றிய பேச்சுக்கு மீண்டும் செல்லவில்லை. இரண்டாம் ஆண்டில் வரைந்த இலச்சினை இருந்த பக்கத்தில் குறிப்பேட்டைத் திறந்து அவரை நோக்கித் திருப்பினாள். சனிக்கிழமையின் அந்த ஒரு மணி நேரம் பத்து நிமிடங்களில் முடிந்துபோவது வழக்கமாகியிருந்தது. இந்த முறை லீனா ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக அவருடன் இருந்தாள். சிறிய தட்டில் தேநீர் கொண்டுவந்தார். நிறங்களைக் கலக்க அந்தத் தட்டு ஏற்றதாக இருக்குமென்றாள். “எடுத்துக்கொள். என்னிடம் இருக்கும் கடைசித் தேநீர்த் தட்டாக இருந்தாலும்” என்றார். காலிக் குவளையைத் தேடினாள். வெதுவெதுப்பான நீரால் நிரப்பி ஒரு தூரிகையை அதில் ஊறவைத்தாள். அவருக்கு எந்த வாக்குறுதியும் கொடுக்கவில்லை. நீரில் தூரிகையை அசைத்தாள். பழைய நிறம் கரையத் தொடங்கியது.

குடும்ப வீட்டிலிருந்து விடுதிக்குத் திரும்பிய கரீம் “அப்பாவுக்காகவா. எனக்காகவா” ஆவணத்தை விளக்குக்குக் கீழே வைத்தான். சில மாதங்களுக்கு முன் கையொப்பமிடாமல் விட்ட வரியைப் படித்தான். விளையாட்டை நிறுத்தும் நேரத்தை “அப்பாவுக்காக” என்ற பத்தியிலிருந்து “எனக்காக” என்ற பத்திக்கு மாற்றினான். கீழே எழுதினான்: “ஐந்து அலாரம் ஒத்திவைப்புகள் இல்லாமல் எழுந்திருக்க விரும்புவதால் இதை நிறுத்துகிறேன்.” படுக்கையிலிருந்த நண்பன் “முடித்துவிட்டாயா?” என்றான். “தொடங்கியிருக்கிறேன்” என்றான் கரீம். பேனாவைப் பிடித்துக் கையொப்பமிட்டான்: கரீம். பிறகு தொழுகை நேர அட்டவணையைத் திறந்து நாளைய திட்டத்தின் முதல் நங்கூரமாக லுஹரைத் தேர்ந்தெடுத்தான். இடத்தையும் அதற்கு முன் விட்டுவிடப் போவதையும் அதற்குப் பின் இரண்டு பக்கங்கள் படிப்பதையும் எழுதினான். பணப்பையிலிருந்து “நான் புகைப்பதில்லை. இரவு நண்பர்களுடன் கூடும்போதும்” என்ற அட்டையை எடுத்தான். அதன் ஓரங்கள் தேய்ந்திருந்தன. தாளுக்குப் பக்கத்தில் வைத்துவிட்டுப் பேனாவை மூடினான்.

தூங்கும் முன் கோடைக்குப் பிறகு முதல் முறையாகப் பையின் முன்புறப் பையை கரீம் திறந்தான். தங்கை அதற்குள் வைத்திருந்த ஓவியம் கிடைத்தது: அதே மேசை. நீல நிறச் சிறுவன் இன்னும் பெரிதாக இருந்தான். ஓராண்டுக்கு முன் முதல் ஓவியத்தைச் சாய்த்து வைத்ததுபோல விளக்கருகில் மேசைக்கு மேலே இதைத் தொங்கவிட்டான். மேசையில் தொலைபேசி இல்லை. நாளைய திட்டம் விளக்குக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. ஆவணத்தின் அடியில் அவனது கையொப்பம் உலர்ந்திருந்தது. இழுப்பறையைத் திறந்து கடித உறையை எடுத்தான். அதன் தேய்ந்த மூலையில் விரலைத் தடவினான். பிறகு ஓரத்தைக் கிழித்து மடித்த தாளை எடுத்தான். வெளிச்சத்தின் கீழ் விரித்தான்.

பழைய தாள் அது. ஓரங்கள் மஞ்சளாகியிருந்தன. மடிப்புகளில் மென்மையாகியிருந்தது. அப்பாவின் கையெழுத்துதான். ஆனால் குளிர்சாதனப் பெட்டியிலுள்ள அட்டவணையின் கையெழுத்தைவிடச் சிறியதாகவும் உறுதி குறைந்ததாகவும் இருந்தது.

மேலே: “இந்த ஆண்டு”. கீழே மூன்று வரிகள்: ஓட்டம். மாதம் ஒரு புத்தகம். ஆங்கிலம்.

ஆண்டின் தொடக்கத்தில் கரீம் தொலைபேசியில் எழுதிய அதே பட்டியல். வரிக்கு வரி.

“ஓட்டம்” என்பதற்குப் பக்கத்தில் பதினான்கு சிறிய குறிகள். ஒவ்வொரு காலைக்கும் ஒன்று. அதன் பின் வெற்றுக் கட்டங்கள். பக்கத்தின் இறுதிவரை அதே கவனத்துடன் வரையப்பட்டிருந்தன.

தாளின் அடியில் இன்னும் புதிய மையால் ஒரு வரி. அவனுக்குத் தெரிந்த அப்பாவின் கையெழுத்தில்:

“உன் வயதில் எழுதினேன். என்னை யாரும் கேட்கவில்லை.”

ஆறு சொற்கள். கரீம் ஒருமுறை எண்ணினான். பிறகு தங்கையின் ஓவியத்துக்குப் பக்கத்தில் தனக்குத் தெரியும்படி தாளை விளக்கில் சாய்த்து வைத்தான்.

காலையில் சுவரிலிருந்து ஓட்டத்துக்கான தாளை அதன் குறிகளுடனும் பூஜ்ஜியங்களுடனும் இறக்கி அப்பாவின் தாளுக்குப் பக்கத்தில் வைத்தான். இரண்டையும் சேர்த்துப் படமெடுத்து அப்பாவுக்கு அனுப்பினான். கீழே எழுதினான்: “ஞாயிறு. ஆறு மணி. உன்னைக் கேட்பேன்: ஓடினாயா?”

ஒரு நிமிடத்தில் பதில் வந்தது: “நன்றாகச் செய்தாய்.”

தொலைபேசியைக் கையில் வைத்தபடி எப்போதும் அதன்பின் வரும் சொல்லுக்காக கரீம் காத்திருந்தான்.

அது வரவில்லை.

உன் வாழ்க்கையில் யார் தமது தாளை எழுதிவிட்டு அதைப் பற்றி யாரும் கேட்காமல் இருக்கிறார்கள்? இந்த வாரம் அவரிடம் ஒரு கேள்வி கேள். “ஆனால்” இல்லாமல்.

கதவு திறந்திருக்கிறது

தொழுகையின் நேரத்தைப் பற்றியல்லாமல் தொழுகையைப் பற்றியே உனக்கு உறுதி இல்லையென்றால் உன் கேள்வியை எழுது. அதைக் கேட்டு அறிவுடனும் நேர்மையுடனும் பதிலளிக்கக்கூடியவரைத் தேடு. நீ இன்னும் அடையாத உறுதியை அடைந்ததுபோல நடிக்க வேண்டாம். மதத்தின் பெயரால் பேசிய ஒருவர் உன்னைக் காயப்படுத்தியிருந்தால் அவரிடமிருந்து உன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள உனக்கு உரிமை உண்டு. அவரது குரலை விட்டு விலகித் தொழுகையைப் பார்க்கவும் உரிமை உண்டு. அந்தக் குரலுக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியதில்லை.

எழுந்திரு… நூறாவது முறையாக இருந்தாலும்.

﴿فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا ۝ إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًۭا﴾ ஆதலின் நிச்சயமாகத் துன்பத்துடன் இன்பம் இருக்கிறது. நிச்சயமாக துன்பத்துடன் இன்பம் இருக்கிறது. (அஷ் ஷர்ஹ்: 5–6)⁴.

அல்லாஹ்வுக்கு மிகவும் விருப்பமான செயல்கள் எவை என்று நபி ﷺ அவர்களிடம் கேட்கப்பட்டது. அவர்கள் கூறினார்கள்: “குறைவாக இருந்தாலும் தொடர்ந்து செய்யப்படுபவை.” மேலும் கூறினார்கள்: “உங்களால் செய்ய முடிந்த அளவுக்கான செயல்களையே மேற்கொள்ளுங்கள்.” (புகாரி 6465)⁵.