دريءَ ۽ اسٽيج جي وچ ۾

سياري جي پڇاڙيءَ واري هڪ شام، لينا رڳو هڪ ايميل جي انتظار ۾ هئي: ڊزائن جي نوڪريءَ واري انٽرويو جو جواب. منجهند کان وٺي هن چار ڀيرا ايميل کولي هئي ۽ ڪا نئين خبر نه ملي هئي. هن پنجين ڀيري ايميل کولڻ لاءِ فون کنيو، پر ان بدران هن يونيورسٽي واري دور جي پنهنجي هڪ ڪلاس فيلو جو اڪائونٽ کولي ڇڏيو.

پهرين تصوير: هڪ ويڪري دريءَ وٽ ڪافي جو ڪوپ، هڪ کليل ڪتاب، ۽ انهن جي هيٺان لکيل هو: «منهنجي صبح پُرسڪون انداز سان شروع ٿئي ٿي». هن ٿورو هيٺ اسڪرول ڪيو، ته سندس ان ساهيڙيءَ جي گذريل مهيني واري سفر جي هڪ تصوير هئي: سمنڊ ڪناري هڪ خوبصورت شهر. ۽ ان کان پوءِ هڪ تصوير هئي جنهن ۾ اها واريءَ رنگ جو ڊگهو اوور ڪوٽ پائي بيٺي هئي، ۽ ان جي هيٺان سوين تبصرا هئا جن مان گهڻن ۾ لکيل هو: «تنهنجو ذوق ڪيڏو نه شاندار آهي!». لينا اها تصوير پنهنجي فون ۾ محفوظ ڪري ورتي، بنا پاڻ کان اهو پڇڻ جي ته ڇو.

پوءِ هن پنهنجيون اکيون اسڪرين تان کنيون. ميز تي اڪائونٽنٽ واري حساب ڪتاب جي هڪ شيٽ پئي هئي جيڪا کيس صبح جو جمع ڪرائڻي هئي. ۽ سندس پيءُ اڄ ٻه ڀيرا فون ڪيو هو، ڇو ته سندس باورچيخاني جو هڪ نلڪو ٽمندو هو، ۽ کيس اها خبر به نه هئي ته هوءَ نوڪريءَ جي جواب جي انتظار ۾ هئي. هن کي پنهنجي ڏينهن ۾ ڪا اهڙي شيءِ نظر نه آئي جيڪا تصوير بڻجڻ جهڙي هجي، ۽ سندس سڄي زندگي کيس پنهنجي ساهيڙيءَ جي زندگيءَ کان تمام گهڻي ننڍي لڳي. هن کيس ميسيج ڪرڻ واري جاءِ کولي ۽ لکيائين: «تون ڪيئن آهين؟». ڪيترن ئي سالن جي اڻ ڳالهائڻ کان پوءِ هي سوال کيس عجيب لڳو. هن پيغام موڪلڻ کان سواءِ ئي ايپ بند ڪري ڇڏي.

توهان شايد اها ڳالهه ڄاڻيندي به اها ايپ بند ڪري ڇڏيو ته اها تصوير ته سڄي سچائيءَ جو رڳو هڪ ٽڪرو آهي، پر ان جي باوجود توهان جي مٿي ۾ ڀيٽ جو سلسلو کليل رهي ٿو. توهان کي ان دوکي جي ڪنهن نئين وضاحت جي ضرورت ناهي. توهان کي رڳو ان ڳالهه کي سمجهڻ جي ضرورت آهي ته توهان ان تصوير مان ڇا پئي گهريو: هڪ اهڙي زندگي جيڪا توهان جي زندگيءَ سان مشابهت رکي، يا ڪا اهڙي شيءِ جيڪا توهان سِکي سگهو، يا ڪو اهڙو لفظ جنهن جي توهان ٻين کان پاڻ لاءِ واکاڻ جي انتظار ۾ آهيو.

اهائي مخصوص دري ڇو؟

گذريل صديءَ جي وچ ڌاري، نفسيات دان ليون فيسٽنجر هڪ سادي ڳالهه نوٽ ڪئي جيڪا بعد ۾ هڪ پورو نظريو بڻجي وئي¹. ان جو تت اهو آهي ته اسان کي هميشه اهو ڄاڻڻ جي ضرورت هوندي آهي ته اسان پنهنجي صلاحيتن، پنهنجي راين، ۽ پنهنجي زندگيءَ ۾ ڪٿي بيٺل آهيون. هن ان ضرورت کي «سماجي ڀيٽ» جو نالو ڏنو، ۽ اهو هڪ اهڙو عمل آهي جيڪو پاڻمرادو ٿيندو آهي، بغير ان جي جو اسان خود ان ۾ پوڻ جو فيصلو ڪريون.

۽ جڏهن ان کي ماپڻ لاءِ ڪو چٽو پيمانو، ڪو انگ يا ڪا پڄاڻيءَ واري لڪير نه هجي، ته اسان هڪ ٻئي پيماني ڏانهن رجوع ڪريون ٿا: ٻين ماڻهن ڏانهن. پر هر ڪنهن ڏانهن نه. اسان پنهنجي ڀيٽ انهن سان ڪريون ٿا جيڪي اسان جهڙا هوندا آهن: جيڪي لڳ ڀڳ اسان جي ئي عمر جا هجن، ساڳئي ئي سال گريجوئيٽ ٿيا هجن، يا ساڳين ئي حالتن مان گذريا هجن.

۽ لينا جي ڪلاس فيلو ساڻس گڏ ساڳئي سال ئي پڙهي نڪتي هئي، ۽ هو ساڳين ئي ڪلاسن ۾ ويٺيون هيون. تنهنڪري لينا سندس تصويرن ۾ ڪنهن اڻ ڄاتل عورت جي زندگي نٿي ڏسي، بلڪه هڪ اهڙو پيمانو ڏسي ٿي جنهن سان هوءَ پنهنجي ئي زندگيءَ کي ماپي رهي آهي.

ليکڪ ليوڪ برجس، پنهنجي ڪتاب Wanting ۾ فرانسيسي مفڪر ريني جيرارڊ جو هڪ خيال کڻي اچي ٿو، جنهن کي هو «نقالي واري خواهش» (Mimetic Desire) سڏي ٿو². ان جو تت اهو آهي ته اسان جون گهڻيون خواهشون ايتريون اسان جون پنهنجون ناهن هونديون جيتريون اسان سمجهندا آهيون. اسان شين جي خواهش ان ڪري ڪندا آهيون ڇو ته اسان جهڙا ماڻهو انهن جي خواهش ڪن ٿا، يا اهي شيون وٽن آهن، يا اهي انهن سان خوش نظر اچن ٿا. اسان جي خواهش ڪنهن ٻئي شخص جي خواهش مان اڌاري ورتل هوندي آهي جنهن کي اسان پنهنجو نمونو سمجهندا آهيون، اها رڳو اسان جي پنهنجي اندر مان نٿي ڦٽي نڪري.

چور کان وٺي استاد تائين

محققن نيلز وان ڊي وين، مارسيل زيلنبرگ، ۽ رڪ پيٽرز ان جذبي جي ٻن مختلف قسمن جو اڀياس ڪيو جنهن کي اسان سڀ «حسد» سڏيندا آهيون³. پهرين قسم اهو آهي ته انسان اها تمنا ڪري ته ٻئي ماڻهوءَ وٽان اها نعمت کسي وڃي. ۽ ٻي قسم اها آهي جتي انسان اها تمنا ڪري ته کيس به اهڙي نعمت ملي، بغير ان جي جو هو ٻئي لاءِ ڪا بدخواهي رکي. محقق ان ٻئي قسم کي «هاڪاري حسد (Benign Envy)» سڏين ٿا، جڏهن ته پهرين قسم کي «ناڪاري حسد (Malicious Envy)» جو نالو ڏنو وڃي ٿو.

پهريون قسم هڪ چور آهي: اهو هن گهڙيءَ توهان جو سڪون ۽ خوشي چورائي ٿو، ۽ بدلي ۾ توهان کي ڪجهه نٿو ڏئي. ۽ ٻيو قسم هڪ استاد آهي: اهو توهان کي ڏيکاري ٿو ته ڇا ممڪن آهي، ۽ اتي پهچڻ جو ڪم توهان جي حوالي ڪري ٿو.

جڏهن توهان جي ساهيڙي ڪنهن ڊوڙ ۾ کٽي وڃي ٿي، ته ان مان پيدا ٿيندڙ پهرين چڀن شايد توهان کي سندس هار جي خواهش ڏانهن ڌڪي، يا وري توهان کي کانئس تربيتي شيڊول بابت پڇڻ تي آماده ڪري. پهرين چڀن توهان هميشه پنهنجي مرضيءَ سان نٿا چونڊي سگهو، پر ان کان پوءِ ڇا ڪرڻو آهي، اهو فيصلو توهان جي پنهنجي هٿ ۾ آهي.

۽ هي هڪ اهڙي نصيحت آهي جيڪا نظر کي موٽائي توهان جي هٿن ۾ موجود شين ڏانهن وٺي اچي ٿي: «پنهنجي کان هيٺئين (حالت واري) ڏانهن ڏسو ۽ پنهنجي کان مٿئين ڏانهن نه ڏسو، ڇو ته ائين ڪرڻ وڌيڪ مناسب آهي ته جيئن توهان پاڻ تي الله جي نعمت کي گهٽ نه سمجهو» (مسلم 2963)⁴.

جڏهن توهان دريءَ جو منهن پاڻ ڏانهن ڦيرايو ٿا

۽ ڪڏهن توهان ٻين جي دري بند ڪري، انهن اڳيان پنهنجي دري کولي ويهندا آهيو. هتي سوال بدلجي وڃي ٿو: «منهنجي زندگي اهڙي ڇو ناهي؟» جي جاءِ تي هي سوال اچي وڃي ٿو: «مان ڪيئن ڪريان جو هو منهنجي زندگيءَ کي اهڙي نظر سان ڏسن؟»

توهان سڪون ۽ سانت بابت ڪا پوسٽ لکو ٿا، ان لاءِ هڪ تصوير چونڊيو ٿا، ۽ پوءِ ڪنهن اهڙي انگ جي انتظار ۾ رهو ٿا جيڪو توهان کي خاطري ڪرائي ته توهان جي پوئلڳن ان کي مڃي ورتو آهي.

ٻن منٽن کان پوءِ اسڪرين کوليو ٿا: ٽي لائيڪون. ان کي بند ڪري وري کوليو ٿا: ست لائيڪون. ڪجهه دير لاءِ دل کي ٿورو قرار اچي ٿو، پر پوءِ وري سوال اڀري ٿو ته آخر ڪيترو انگ ڪافي هوندو؟

توهان کي انهن ماڻهن جي راءِ جي ايڏي پرواهه ڇو آهي جن جا نالا به توهان کي نٿا معلوم، ۽ جن سان توهان شايد ڪڏهن ملندا به ناهيو؟

سماجيات جي ماهر ارونگ گوفمين پنهنجي ڪتاب «روزمره جي زندگيءَ ۾ پاڻ کي پيش ڪرڻ»⁵ ۾ هڪ سادو خيال پيش ڪيو: اسان مان هر هڪ ماڻهو اهو چونڊيندو آهي ته هو پنهنجي سامهون وارن آڏو پاڻ کي ڪيئن پيش ڪري.

هن ان ڳالهه کي ٿيٽر جي ٻوليءَ ۾ بيان ڪيو: ماڻهن اڳيان اسان پنهنجو ڪردار سنڀاليندا آهيون، ۽ اسٽيج جي پٺيان اسان کي ان ڪردار مان نڪرڻ جي مهلت ملندي آهي. پر اسڪرين ان سڄي ميڙ کي کڻي توهان سان گڏ ڪمري اندر آڻي ڇڏيو آهي، ايستائين جو جڏهن توهان بلڪل اڪيلا به هوندا آهيو.

پنهنجي مرضيءَ مطابق ڪجهه ڏيکارڻ پنهنجي پاڻ ۾ ڪو ڪوڙ ناهي. پر ان وقت توهان کي ڪيڏي قيمت چڪائڻي پوي ٿي جڏهن توهان جو ڏسندڙ ميڙ هڪ اهڙي انگ ۾ تبديل ٿي وڃي جيڪو ڪڏهن سمهي ئي نٿو؟

محقق ائڊم آلٽر پنهنجي ڪتاب Irresistible⁶ ۾ هن تبديليءَ بابت لکيو آهي. هو بيان ڪري ٿو ته ڪيئن سافٽ ويئر انجنيئرن انهن ائپس کي ڄاڻي واڻي اهڙي طريقي سان ٺاهيو آهي ته جيئن توهان لاءِ انهن ڏانهن نه ڏسڻ ڏکيو ٿي پوي.

اسڪرين کولڻ کان اڳ توهان کي خبر ناهي هوندي ته ڪيتريون لائيڪون توهان جون منتظر آهن يا ڪنهن تبصرو ڪيو آهي. ان اڻ ڄاتل انعام جو لالچ ئي توهان کي ٻيهر پتو لڳائڻ لاءِ بار بار ڇڪي وٺي ٿو.

پُرسڪون تصوير جي پٺيان ڇا آهي

لينا جي ساهيڙيءَ جي اڪائونٽ کي لڳ ڀڳ چاليهه هزار ماڻهو فالو ڪندا هئا. هوءَ هر صبح دريءَ ڀرسان پنهنجي ڪافيءَ جي تصوير پوسٽ ڪندي هئي، جنهن سان گڏ سڪون بابت هڪ جملو هوندو هو، ۽ ڪمينٽ باڪس واکاڻن سان ڀرجي ويندو هو.

ڪمپنيءَ جي جواب کان سواءِ وڌيڪ ٽي راتيون گذري ويون، ۽ هر رات لينا وري پنهنجي ان ساهيڙيءَ جي تصويرن ڏانهن موٽي ايندي هئي. چوٿين رات هن ميسيج واري جاءِ کولي، جتي «تون ڪيئن آهين؟» اڃا تائين لکيل هو جتي هن ڇڏيو هو. هوءَ پنهنجي ساهيڙيءَ کي رڳو سندس تصويرن مان سڃاڻڻ کان ٿڪجي پئي هئي، تنهنڪري هن ميسيج موڪلي ڇڏيو.

صبح جو غير متوقع جواب آيو: «مون مهينن کان هڪ رات به آرام سان ناهي گذاري. مان سڪون بابت لکان ٿي، پر پوءِ رات جو ٽين وڳي تائين ڪمينٽس پڙهندي جاڳندي رهان ٿي». ۽ هن ٻڌايو ته ڪالهه هن هڪ اهڙو تبصرو ڊليٽ ڪيو جنهن ۾ لکيل هو: «اهو سڀ ڪجهه حد کان وڌيڪ آهي»، جڏهن ته کيس خبر هئي ته اهو لکندڙ سچو هو. سندس فالوورز هر صبح کانئس هڪ پرسکون چهري جي اميد رکن ٿا، ايستائين جو انهن ڏينهن ۾ به جڏهن کيس خود ڪنهن دلاسي جي ضرورت هوندي آهي. ۽ هن ڳالهه ختم ڪئي: «گهڻي عرصي کان پوءِ تون پهرين شخص آهين جنهن منهنجو حال احوال پڇيو آهي».

لينا اهو جواب ٻه ڀيرا پڙهيو. هن کي اها حقيقت ڄاڻي ڪا خوشي نه ٿي، ۽ نه ئي کيس لڳو ته هن ڪا حاصلات ماڻي آهي. پر کيس سمجهه ۾ اچي ويو ته ڪافيءَ واري تصوير سندس ساهيڙيءَ جي پوري ڏينهن مان رڳو هڪ مختصر پل هئي، نه ڪي سندس سمورو ڏينهن. پوءِ هن کيس انٽرويو ۽ ان جواب بابت لکيو جنهن جي هوءَ انتظار ۾ هئي.

۽ معيار ان تصوير کان گهڻو وسيع آهي جيڪا توهان چونڊيو ٿا. اهو حديث ياد ڪريو جيڪو اسان وٽ باب 6 ۾ آيو هو: الله توهان جي صورتن ۽ مالن ڏانهن نٿو ڏسي، پر هو توهان جي دلين ۽ عملن ڏانهن ڏسي ٿو. اچو ته ان عمل ڏانهن موٽون جنهن سان اسان ان وقت جيئون ٿا جڏهن اسڪرين بند ٿي ويندي آهي.

تصوير کان اڳ خواهش

لينا کي پنهنجي ساهيڙيءَ جي تصويرن جي پٺيان لڪل حقيقت معلوم ٿي چڪي هئي، پر پوءِ به مانجهاندي جي موڪل دوران هن اها تصوير کولي جيڪا هن محفوظ ڪئي هئي: واريءَ جهڙي رنگ وارو ڪوٽ، ۽ ان جي هيٺان «تنهنجو ذوق ڪيڏو نه شاندار آهي!». هن انٽرنيٽ جي هڪ دڪان تي اهو ڪوٽ ڳوليو، ۽ صفحو پورو کُلڻ کان اڳ هن ان جي قيمت ڳڻي ورتي هئي: سندس پگهار جو ٽيون حصو. هن نوٽس کولي لکڻ شروع ڪيو ته هوءَ اهو ڇو ٿي چاهي. هن لکيو: «ماڻهو نوٽ ڪندا ته مان بدلجي وئي آهيان». پوءِ لکيائين: «هو مون کي چوندا: تنهنجو ذوق ڪيڏو پيارو آهي». هن اهي ٻئي سٽون پڙهيون، ته اهي ماڻهن بابت هيون، نه ڪي ڪوٽ بابت. هن اهي مٽائي ڇڏيون، ۽ انهن جي جاءِ تي لکيائين: «ڇا مان واقعي هي چاهيان ٿي، يا مان رڳو اهو ٿي چاهيان ته سندس آڏو گهٽ نظر نه اچان؟». کيس اڃا تائين جواب معلوم نه هو. هن اسٽور وارو صفحو بند ڪيو ۽ پنهنجو ماني کائڻ لڳي.

هڪ دري جنهن مان توهان سکو ٿا، ۽ زندگي جيڪا توهان گذاريو ٿا

ان رات لينا ايپ جون نوٽيفڪيشنز بند ڪري ڇڏيون، پر ڏهن منٽن کان پوءِ هن پاڻ ئي اها ايپ کولي ڇڏي. سندس ساهيڙيءَ ان ئي سفر جي هڪ ٻي تصوير پوسٽ ڪئي هئي: سج لهڻ وقت سمنڊ جو نظارو. کيس «جيڪڏهن توهان گري پئو» واري سٽ ياد آئي، تنهنڪري هن ان تصوير سامهون وري سوال ورجايو: ڇا مان واقعي هي چاهيان ٿي؟ هن محسوس ڪيو ته کيس سمنڊ يا سفر جي سِڪ ناهي، پر کيس رڳو هڪ اهڙي پُرسڪون ڪلاڪ جي ڳولا هئي جنهن ۾ کانئس ڪو ڪجهه نه گهري، ۽ جنهن ۾ هوءَ ڪنهن به شيءِ جي منتظر نه هجي: نه حسابن جي شيٽ، نه پيءُ جو نلڪو، ۽ نه وري انٽرويو جو جواب. هن اها ڳالهه پنهنجي مڙس کي ٻڌائي، ته هن چيو: «پوءِ ٿانو ٿوري دير لاءِ ڇڏي ڏيون ٿا». هوءَ کلي پئي ۽ ڀريل سنڪ ڏانهن ڏٺائين. هنن مانيءَ کان پوءِ اڌ ڪلاڪ اهڙو رکڻ تي اتفاق ڪيو جنهن ۾ نه ڪو ڪم هجي ۽ نه اسڪرين.

ايندڙ رات، مانيءَ کان پوءِ، لينا پنهنجو فون باورچيخاني جي شيلف تي رکيو، ۽ سندس مڙس به پنهنجو فون سندس ڀرسان رکي ڇڏيو. هنن سنڪ ۾ ٿانو ڇڏي ڏنا، ۽ لينا چانهه جو ڪوپ کڻي لائونج جي دريءَ وٽ ويهي رهي، ۽ سندس مڙس به ڀرسان ويهي رهيو. هن دريءَ پٺيان ڪو سمنڊ نه هو؛ ان جي پٺيان سندن گهٽي ۽ سامهون واري دڪان جي بتي هئي. هوءَ اهو ڏسڻ لاءِ نه اٿي ته ڇا انٽرويو جو جواب آيو آهي يا نه. هن گرم چانهه جو مزو ورتو.

سڀ کان وڌيڪ باريڪ نقاب

ڏسندڙ ميڙ هميشه هزارين فالوورز ناهي هوندو. ۽ هي خوبصورت تصوير کان به وڌيڪ باريڪ نقاب آهي: هڪ ننڍڙي ٽيم جيڪا توهان جو نالو ڄاڻي ٿي، ۽ توهان ان مان اها اميد رکو ٿا ته هو توهان بابت اهي ڳالهيون چوي جيڪي توهان خود کلي نٿا چئو.

هڪ راند کٽڻ کان پوءِ جيڪا ڪريم پنهنجي ٽيم کي کٽائي ڏني هئي، سندس واتان هڪ اهڙو جملو نڪتو جيڪو هو بار بار دهرائڻ لڳو هو: «مون ڪجهه به ناهي ڪيو».

جڏهن ته هن ان رائونڊ لاءِ هفتن تائين ٽيم سان مشق ڪئي هئي، پر پوءِ به هن ائين چيو، ۽ پوءِ ماٺ ڪري انتظار ڪرڻ لڳو.

ڪريم مُرڪيو ۽ ڳالهه ٻولهه ۾ واکاڻ لاءِ ٿوري خالي جاءِ ڇڏي ڏنائين. ٽيم ۾ سندس ساٿي کلندي چيو: «بلڪل سچ آهي، اسان توکي پوري رائونڊ ۾ ڏٺو ئي نه». ڪريم مائوس کي چوريو ۽ چيٽ واري ونڊو بند ڪري ڇڏي. ايندڙ رائونڊ ۾ هن وري پنهنجو پراڻو جملو ورجايو: «مون ڪجهه به ناهي ڪيو». هن کي تڏهن ان ڳالهه جو احساس ٿيو جڏهن ٻيا سڀ ماٺ ٿي ويا.

هن هيڊفون ٿورو هٽائي ڇڏيو. اسڪرين تي مشق جو رڪارڊ هو جنهن ۾ هن ڪيترائي هفتا گذاريا هئا، ۽ ڳالهه ٻولهه ۾ هڪ اهڙو جملو هو جنهن چيو پئي ته هن ڪجهه به ناهي ڪيو. هن ميسيج واري جاءِ کولي ۽ هڪ ڊگهو جواب لکيائين جنهن ۾ وضاحت هئي ته هن رائونڊ ۾ ڇا ڇا ڪيو هو، پوءِ ترسي پيو. سندس ساٿيءَ جو آواز آيو: «ڪريم، ڇا تون مون کي ٻڌين پيو؟». ڪريم اهو سمورو جواب مٽائي ڇڏيو، ۽ چيائين: «ها، ٻڌان پيو».

هڪ سادو جملو ڳالهائيندڙ جي اندروني نيت پڌري نٿو ڪري. جيڪا شيءِ نوٽ ڪري سگهجي ٿي سا محنت کي بار بار گهٽ ڪري ڏيکارڻ، ۽ ڪنهن اهڙي ماڻهوءَ جو انتظار ڪرڻ آهي جيڪو ان جي برعڪس ڳالهه ڪري.

سيزر، جينو ۽ نارٽن وڏائيءَ ۽ شڪايت، يا ظاهري عاجزيءَ جي هن ميلاپ کي «عاجزانه فخر» (Humblebragging) جو نالو ڏنو⁷. ۽ سندن تجربن ۾ هي طريقو کليل غرور کان به گهٽ سچو لڳو؛ پر هي نتيجو ٻڌندڙ جي تاثر سان واسطو رکي ٿو، نه ڪي هر ڳالهائيندڙ جي نيت کي پرکڻ جو ڪو وسيلو آهي.

ايندڙ ڳالهه ٻولهه ۾، ڪريم شروع ڪيو: «مون ڪجهه نه…»، ۽ وري ترسي پيو. سندس ساٿي کليو ۽ چيو: «وري چئو». ڪريم تربيت واري رڪارڊ ڏانهن ڏٺو، ۽ پوءِ چيائين: «مون هن ڪم ۾ محنت ڪئي هئي، ۽ مون کي ان تي فخر آهي». ٽيم جا سڀ ميمبر هڪ پل لاءِ ماٺ ٿي ويا. سندس ساٿيءَ چيو: «۽ تون ان جو حقدار به آهين». اها اندروني ڇڪتاڻ مڪمل طور ختم نه ٿي، پر هن پنهنجي جملي تان هٿ نه کنيو ته جيئن انهن کي واکاڻ ڪرڻ تي مجبور ڪري. ۽ جڏهن سندس ساٿي رائونڊ جي آخري چرپر تي کيس درست ڪيو، ته هو وضاحت ڪرڻ ئي وارو هو ته هو غلط نه هو، پر پوءِ چيائين: «ها، تون هن نقطي تي بلڪل درست آهين».

رائونڊ پڄاڻيءَ تي پهتو. ان ۾ هن اهڙا ٻه جملا چيا جيڪي هو اڳ ڪڏهن به نه چوندو هو: اها محنت جيڪا هن ڪئي هئي، ۽ اها غلطي جنهن کي هو سڌاري سگهيو پئي. هن انهن ٻنهي کان پوءِ ڪنهن واکاڻ جو انتظار نه ڪيو، ۽ نه ئي سڄي رائونڊ جو دفاع ڪرڻ لڳو. هن تربيتي رڪارڊ بند ڪيو، هيڊفون لاٿو، ۽ چيٽ باڪس ۾ ڏسڻ کان سواءِ ئي اسڪرين وسائي ڇڏي ته ڪنهن ڇا جواب ڏنو آهي.

حقيقي محنت جو اعتراف ڪرڻ ۽ صحيح نقطي کي مڃڻ لاءِ ڪنهن لائيڪن واري ڪائونٽر جي ضرورت ناهي هوندي. ۽ جيڪو ماڻهو چوي ٿو «ها، تون صحيح آهين»، اهو ان ڳالهه لاءِ به گنجائش ڇڏي ٿو ته چئي سگهي: «مون پنهنجو واعدو ٽوڙيو». جنهن شخص جي راءِ تي توهان کي ڀروسو هجي، اهو ٻنهي ڳالهين تي هڪ سچو شاهد بڻجي سگهي ٿو.

اهو صفحو جيڪو شايع نٿو ٿئي

فون کي پري رکي، پنج منٽ ڪڍو، ۽ ڪنهن ڊائريءَ ۾ لکو: اهو ڪهڙو اڪائونٽ آهي جيڪو توهان کي سيکارڻ کان وڌيڪ توهان کان شيون چورائي وٺي ٿو؟ ان کي رڳو هڪ هفتي لاءِ لڪائي (Hide ڪري) ڏسو. پوءِ پڇو: توهان جي پنهنجي اڪائونٽ مان ڪهڙو تاثر پڌرو ٿئي ٿو، ۽ ڇا توهان اڄڪلهه واقعي ائين ئي محسوس ڪري رهيا آهيو؟ ۽ اهو جملو به لکو جنهن ذريعي توهان پنهنجي سڃاڻپ وارن اڳيان پنهنجي محنت کي گهٽ ڪري ڏيکاريندا آهيو، ۽ ان کان پوءِ توهان کانئن ڇا ٻڌڻ جي اميد رکندا آهيو.

پوءِ ڊائري بند ڪريو. ڪنهن کي به هي صفحو ڏسڻ جي ضرورت ناهي، ۽ بلڪل اها ڳالهه ئي ان کي لکڻ جي لائق بڻائي ٿي.

ٻن هفتن تائين بخار ۾ بستري تي رهڻ کان پوءِ، ڪريم ڊوڙ واري شيڊول ڏانهن واپس نه ويو، پر هن هاسٽل واري پنهنجي ڪمري مان پنهنجي پيءُ کي فون ڪيو ته جيئن کيس پنهنجو نئون جملو ٻڌائي سگهي: «مون هن سيمسٽر ۾ وڏي محنت ڪئي، ۽ مون کي ان تي فخر آهي». سندس پيءُ هڪ پل ماٺ رهيو، پوءِ چيائين: «شاباش. پر…».