కిటికీ మరియు రంగస్థలం మధ్య

శీతాకాలం చివరలో ఒక సాయంత్రం, లీనా ఒకే ఒక్క సందేశం కోసం ఎదురుచూస్తోంది: డిజైన్ ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూ ఫలితం. మధ్యాహ్నం నుండి ఆమె నాలుగుసార్లు ఈమెయిల్ తెరిచింది, కానీ ఏ కొత్త సమాచారమూ రాలేదు. ఐదోసారి ఈమెయిల్ తెరవడానికి ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది, కానీ దానికి బదులుగా తన పాత కళాశాల క్లాస్‌మేట్ ఖాతాను తెరిచింది.

మొదటి చిత్రం: విశాలమైన కిటికీ పక్కన ఒక కప్పు కాఫీ, తెరిచి ఉన్న పుస్తకం, వాటి కింద ఒక వాక్యం: “నా ఉదయం ప్రశాంతంగా మొదలవుతుంది”. కాస్త కిందకు జరిపి చూస్తే, గత నెలలో తన క్లాస్‌మేట్ వెళ్లిన ప్రయాణం తాలూకు చిత్రం కనిపించింది: సముద్రతీర నగరం. ఆ తర్వాత ఇసుక రంగు పొడవాటి కోటు ధరించి నిల్చున్న తన క్లాస్‌మేట్ చిత్రం ఉంది, దాని కింద వందలాది కామెంట్లు, వాటిలో ఎక్కువ భాగం: “మీ అభిరుచి ఎంత బాగుందో!”. లీనా ఈ చిత్రాన్ని ఎందుకు భద్రపరుచుకుందో తనను తాను ప్రశ్నించుకోకుండానే తన ఫోన్‌లో సేవ్ చేసుకుంది.

ఆ తర్వాత ఆమె తెరపై నుంచి చూపు తిప్పుకుంది. బల్లపై ఉదయం సమర్పించాల్సిన అకౌంట్స్ స్ప్రెడ్‌షీట్ ఉంది. వంటగదిలోని కుళాయి కారుతోందని ఈ రోజు వాళ్ల నాన్న రెండుసార్లు ఫోన్ చేశాడు; ఆమె ఒక జవాబు కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లు ఆయనకు తెలియదు. తన రోజులో చిత్రంగా తీయదగినది ఏదీ ఆమెకు కనిపించలేదు, తన జీవితమంతా తన క్లాస్‌మేట్ జీవితం కంటే చాలా చిన్నదిగా అనిపించింది. ఆమె తన క్లాస్‌మేట్‌కు సందేశం పంపే బాక్స్ తెరిచి, “ఎలా ఉన్నావు?” అని రాసింది. ఇద్దరి మధ్య ఎన్నో ఏళ్లుగా మాటలు లేకపోవడంతో ఆ ప్రశ్న వింతగా తోచింది. దాన్ని పంపకుండానే యాప్‌ను మూసేసింది.

ఆ చిత్రం జీవితంలో ఒక చిన్న భాగం మాత్రమేనని తెలుసుకుంటూనే మీరు యాప్‌ను మూసేయవచ్చు, కానీ మీ తలలో పోలిక కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. ఈ మోసాన్ని వివరించడానికి మీకు మరో వివరణ అక్కర్లేదు. ఆ చిత్రం నుండి మీరు ఏమి కోరుకున్నారో దానికి పేరు పెట్టడం మీకు అవసరం: మీ జీవితం లాంటి జీవితమా, మీరు నేర్చుకోగల ఏదైనా విషయమా, లేక ఎవరైనా మీ గురించి చెప్పాలని మీరు ఎదురుచూస్తున్న మాటా?

ప్రత్యేకంగా ఈ కిటికీయే ఎందుకు?

గత శతాబ్దం మధ్యకాలంలో, మనస్తత్వవేత్త లియోన్ ఫెస్టింగర్ ఒక సాధారణ పరిశీలన చేశారు, అది కాలక్రమేణా ఒక పూర్తి సిద్ధాంతంగా మారింది¹. దాని సారాంశం ఏమిటంటే, మన సామర్థ్యాలు, అభిప్రాయాలు మరియు జీవితాలలో మనం ఎక్కడ ఉన్నామో తెలుసుకోవలసిన అవసరం మనకు ఉంటుంది. ఆయన ఈ అవసరాన్ని “సామాజిక పోలిక” అని పిలిచారు, ఇది మనం కావాలని నిర్ణయించుకోకుండానే దానంతటదే సహజంగా జరిగే ప్రక్రియ.

దానికి స్పష్టమైన కొలమానం, సంఖ్య లేదా ముగింపు రేఖ లేనప్పుడు, మనం మరొక కొలమానం వైపు మొగ్గు చూపుతాం: ఇతరులు. కానీ ఎవరితో పడితే వారితో కాదు. మనలాంటి వారితోనే మనల్ని పోల్చుకుంటాం: దాదాపు మన వయస్సు ఉన్నవారితో, అదే సంవత్సరంలో గ్రాడ్యుయేషన్ పూర్తి చేసినవారితో, లేదా అవే పరిస్థితుల్లో జీవించినవారితో.

లీనా క్లాస్‌మేట్ ఆమెతో పాటే అదే సంవత్సరంలో గ్రాడ్యుయేట్ అయింది, ఒకే తరగతి గదుల్లో కూర్చుంది. అందుకే లీనా ఆ చిత్రాలలో ఒక అపరిచిత స్త్రీ జీవితాన్ని చూడటం లేదు, తన స్వంత జీవితాన్ని కొలుచుకునే ఒక ప్రమాణాన్ని చూస్తోంది.

రచయిత ల్యూక్ బర్గిస్ తన పుస్తకం Wantingలో ఫ్రెంచ్ ఆలోచనాపరుడు రెనే గిరార్డ్ నుండి ఒక భావనను తీసుకున్నారు, దాని పేరు “అనుకరణ కోరిక”². దాని సారాంశం ఏమిటంటే, మన కోరికలలో ఎక్కువ భాగం మనం అనుకున్నంతగా మన స్వంత మూలాల నుండి వచ్చినవి కావు. మనలాంటి వ్యక్తులు వాటిని కోరుకుంటున్నందున, కలిగి ఉన్నందున లేదా వాటితో సంతోషంగా కనిపిస్తున్నందున మనం వాటిని కోరుకుంటాం. మన కోరిక మనం ఆదర్శంగా భావించే మరొక వ్యక్తి కోరిక నుండి అరువు తెచ్చుకున్నదే తప్ప, కేవలం మన అంతరంగం నుండే పుట్టినది కాదు.

దొంగ నుండి గురువుగా

పరిశోధకులు నీల్స్ వాన్ డి వెన్, మార్సెల్ జీలెన్‌బర్గ్ మరియు రిక్ పీటర్స్ మనం “అసూయ” అని పిలిచే దానిలోని రెండు వేర్వేరు రకాలను అధ్యయనం చేశారు³. మొదటి రకంలో, అవతలి వ్యక్తి తన వద్ద ఉన్నదాన్ని కోల్పోవాలని కోరుకుంటారు. రెండో రకంలో, అవతలి వ్యక్తికి చెడు కలగాలని కోరుకోకుండానే, వారి వద్ద ఉన్న స్థితిని తామూ చేరుకోవాలని ఆశిస్తారు. పరిశోధకులు రెండో రకాన్ని “మంచి అసూయ” అని పిలుస్తారు, మొదటి రకానికి సరిపోయే పేరు “హానికరమైన అసూయ”.

మొదటిది దొంగ: అది ప్రస్తుత మీ సంతోషాన్ని దొంగిలిస్తుంది, దానికి బదులుగా మీకు ఏమీ ఇవ్వదు. రెండోది గురువు: ఏది సాధ్యమో అది మీకు చూపిస్తుంది, అక్కడికి చేరుకునే కర్తవ్యాన్ని మీకే వదిలివేస్తుంది.

మీ స్నేహితురాలు పరుగు పందెంలో గెలిచినప్పుడు, కలిగే ఆ చిన్న బాధ ఆమె ఓడిపోవాలని కోరుకునేలా చేయవచ్చు, లేదా ఆమె శిక్షణ ప్రణాళిక గురించి అడిగేలా చేయవచ్చు. మొదట కలిగే బాధను మీరు ఎల్లప్పుడూ ఎంచుకోలేరు; కానీ ఆ తర్వాత మీరు ఏమి చేస్తారనేది ఖచ్చితంగా ఎంచుకోవచ్చు.

మీ చేతుల్లో ఉన్నదానిపై దృష్టిని మళ్లించే ఒక జ్ఞాపిక ఇది: «మీకంటే దిగువన ఉన్నవారి వైపు చూడండి, మీకంటే పైనున్నవారి వైపు చూడకండి; అల్లాహ్ మీకు అనుగ్రహించిన వరాలను మీరు తక్కువగా అంచనా వేయకుండా ఉండటానికి ఇది మరింత యుక్తమైనది.» (ముస్లిం 2963)⁴.

కిటికీని మీ వైపు తిప్పుకున్నప్పుడు

ఇతరుల కిటికీని మూసివేసి, మీ స్వంత కిటికీని వారికి తెరవవచ్చు. ఇక్కడ ప్రశ్న మారుతుంది: “నా జీవితం ఎందుకు ఇలా లేదు?” అనే ప్రశ్నకు బదులుగా, “నా జీవితాన్ని వారు ఈ విధంగా చూసేలా ఎలా చేయాలి?” అని మారుతుంది.

మీరు ప్రశాంతత గురించి ఒక పోస్ట్‌ను రూపొందిస్తారు, దానికి ఒక చిత్రాన్ని ఎంచుకుంటారు, ఆపై మీ వీక్షకులు దాన్ని నమ్మారని మిమ్మల్ని సంతృప్తిపరిచే ఒక సంఖ్య కోసం ఎదురుచూస్తారు.

రెండు నిమిషాల తర్వాత తెర తెరుస్తారు: మూడు లైకులు. దాన్ని మూసి మళ్లీ తెరుస్తారు: ఏడు. ఏదో చిన్న ఉపశమనం కలుగుతుంది, ఆపై ఎంతైతే సరిపోతుందనే ప్రశ్న మళ్లీ వస్తుంది.

పేర్లు తెలియని, ఎప్పటికీ కలవని వ్యక్తుల అభిప్రాయం మీకు ఎందుకు అంత ముఖ్యం?

సామాజిక శాస్త్రవేత్త ఇర్వింగ్ గాఫ్‌మన్ తన పుస్తకం «The Presentation of Self in Everyday Life»లో ఒక సాధారణ ఆలోచనను అందించారు⁵: మనలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ ముందున్న వారికి తమ్ము తాము ఎలా ప్రదర్శించుకోవాలో ఎంచుకుంటారు.

ఆయన దీనిని నాటక రంగస్థల భాషలో వర్ణించారు: ప్రేక్షకుల ముందు మనం మన పాత్రను నియంత్రించుకుంటాం, తెర వెనుక దాన్ని వదిలివేయడానికి తగినంత స్థలాన్ని కనుగొంటాం. కానీ స్క్రీన్ ఆ ప్రేక్షకులను మీరు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు కూడా మీతో పాటు గదిలోకి తీసుకువస్తుంది.

మీరు ఏమి చూపించాలో ఎంచుకోవడం స్వతహాగా అబద్ధం కాదు. కానీ మీ ప్రేక్షకులు ఎన్నడూ నిద్రపోని ఒక సంఖ్యగా మారినప్పుడు దాని కోసం మీరు ఎంత మూల్యం చెల్లిస్తున్నారు?

పరిశోధకుడు ఆడమ్ ఆల్టర్ తన పుస్తకం Irresistibleలో ఈ మార్పు గురించి రాశారు⁶. ఇంజనీర్లు ఈ యాప్‌లను మీరు చూడటం ఆపడం కష్టమయ్యేలా ఉద్దేశపూర్వకంగా ఎలా రూపొందించారో ఆయన వివరిస్తారు.

తెర తెరవడానికి ముందు ఎన్ని లైకులు మీ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాయో లేదా ఎవరు కామెంట్ చేశారో మీకు తెలియదు. ఊహించని ఈ అనిశ్చిత బహుమతి మళ్లీ తెలుసుకోవడానికి మిమ్మల్ని వెనక్కి లాగుతుంది.

ప్రశాంతత చిత్రం వెనుక ఉన్నది

లీనా క్లాస్‌మేట్ ఖాతాను దాదాపు నలభై వేల మంది అనుసరిస్తున్నారు. ప్రతి ఉదయం ఆమె కిటికీ పక్కన తన కాఫీ చిత్రాన్ని, ప్రశాంతత గురించిన ఒక వాక్యంతో పోస్ట్ చేస్తుంది, కామెంట్లు ప్రశంసలతో నిండిపోతాయి.

కంపెనీ నుండి ఎటువంటి సమాధానం లేకుండా మరో మూడు రాత్రులు గడిచాయి, ప్రతి రాత్రి లీనా తన క్లాస్‌మేట్ చిత్రాల వద్దకే తిరిగి వచ్చింది. నాల్గవ రాత్రి ఆమె సందేశాల బాక్స్ తెరిచింది, తాను వదిలిపెట్టిన చోటే “ఎలా ఉన్నావు?” కనిపించింది. తన క్లాస్‌మేట్‌ను కేవలం చిత్రాల ద్వారా మాత్రమే తెలుసుకోవడం ఆమెకు అలసట కలిగించింది, దాంతో ఆ సందేశాన్ని పంపేసింది.

ఆమె ఊహించని విధంగా ఉదయమే ప్రత్యుత్తరం వచ్చింది: “నెలల తరబడి నాకు రాత్రిపూట ప్రశాంతమైన నిద్ర లేదు. నేను ప్రశాంతత గురించి రాస్తాను, ఆపై తెల్లవారుజామున మూడు గంటల వరకు కామెంట్లు చదువుతూ మేల్కొని ఉంటాను”. నిన్న ఆమె “ఇదంతా అతిశయోక్తి” అని వచ్చిన ఒక కామెంట్‌ను తొలగించినట్లు చెప్పింది, నిజానికి ఆ కామెంట్ రాసిన వ్యక్తి చెప్పింది నిజమేనని తనకు తెలుసు. తనను అనుసరించేవారు ప్రతి ఉదయం తన నుండి ప్రశాంతమైన ముఖాన్ని ఆశిస్తారు, ఆమెకే ఎవరిదైనా సాంత్వన అవసరమైన రోజుల్లో కూడా. చివరగా ఆమె ఇలా ముగించింది: “చాలా కాలం తర్వాత నా బాగోగులు అడిగిన మొదటి వ్యక్తివి నువ్వే”.

లీనా ఆ జవాబును రెండుసార్లు చదివింది. ఆమె తెలుసుకున్న దానికి సంతోషించలేదు, ఏదో గెలిచినట్లు కూడా అనిపించలేదు. కానీ కాఫీ చిత్రం తన క్లాస్‌మేట్ రోజంతా కాదు, ఆమె రోజులోని ఒక చిన్న క్షణం మాత్రమేనని అర్థం చేసుకుంది. ఆ తర్వాత ఆమెకు ఇంటర్వ్యూ గురించి, తాను ఎదురుచూస్తున్న సమాధానం గురించి రాసింది.

ప్రమాణం అనేది మీరు ఎంచుకునే చిత్రం కంటే చాలా విస్తృతమైనది. 6వ అధ్యాయంలో మనం చూసిన హదీసును గుర్తుచేసుకోండి: అల్లాహ్ మీ బాహ్య రూపాలను, సంపదలను చూడడు, మీ హృదయాలను, మీ కర్మలను చూస్తాడు. తెర మూసివేసిన తర్వాత మనం జీవించే ఆచరణ వద్దకు తిరిగి వద్దాం.

చిత్రానికి ముందటి కోరిక

లీనా తన క్లాస్‌మేట్ చిత్రాల వెనుక ఉన్న వాస్తవాన్ని తెలుసుకుంది, అయినప్పటికీ భోజన విరామ సమయంలో తాను దాచుకున్న చిత్రాన్ని తెరిచింది: ఇసుక రంగు కోటు, దాని కింద “మీ అభిరుచి ఎంత బాగుందో!”. ఆమె ఒక ఆన్‌లైన్ స్టోర్‌లో ఆ కోటు కోసం వెతికింది, పేజీ పూర్తిగా లోడ్ అవ్వకముందే దాని ధరను లెక్కించింది: తన జీతంలో మూడో వంతు. తనకు అది ఎందుకు కావాలో రాయడానికి నోట్స్ తెరిచింది. “నేను మారానని వాళ్లు గమనిస్తారు” అని రాసింది. తర్వాత: “నాకు చెబుతారు: మీ అభిరుచి ఎంత బాగుందో” అని రాసింది. ఆ రెండు పంక్తులను చదివింది, అవి ప్రజల గురించే తప్ప కోటు గురించి కావని గ్రహించింది. వాటిని చెరిపేసి, వాటి స్థానంలో ఇలా రాసింది: “నిజంగా నాకు ఇది కావాలా, లేక ఆమె కంటే తక్కువగా కనిపించకూడదని అనుకుంటున్నానా?”. ఆమెకు ఇంకా సమాధానం తెలియదు. స్టోర్ పేజీని మూసివేసి, తన భోజనం పూర్తి చేసింది.

నేర్చుకునే కిటికీ, జీవించే జీవితం

ఆ రాత్రి లీనా యాప్ నోటిఫికేషన్లను ఆపివేసింది, ఆపై పది నిమిషాల తర్వాత ఆమె స్వయంగా దాన్ని తెరిచింది. ఆమె క్లాస్‌మేట్ ఆ ప్రయాణం నుండి మరొక చిత్రాన్ని పోస్ట్ చేసింది: సూర్యాస్తమయం వద్ద సముద్రం. ఆమెకు “పడిపోతే” అనే వాక్యం గుర్తొచ్చింది, దాంతో ఆ చిత్రం ముందు మళ్లీ ప్రశ్న వేసుకుంది: నిజంగా నాకు ఇది కావాలా? ఆమెకు సముద్రం లేదా ప్రయాణంపై కోరిక లేదని, ఎవరూ తనను ఏమీ అడగని, తానూ దేనికోసం ఎదురుచూడని ఒక్క గంట సమయం కావాలని గుర్తించింది: అకౌంట్స్ స్ప్రెడ్‌షీట్ లేదు, నాన్న కుళాయి లేదు, ఇంటర్వ్యూ జవాబు లేదు. ఆమె ఈ విషయాన్ని తన భర్తతో చెప్పింది, దానికి ఆయన: “అయితే కాసేపు గిన్నెలు అలాగే వదిలేద్దాం” అన్నాడు. ఆమె నవ్వి, నిండిన సింక్ వైపు చూసింది. రాత్రి భోజనం తర్వాత పని లేదా స్క్రీన్ లేకుండా అరగంట సమయం గడపాలని ఇద్దరూ అంగీకరించారు.

మరుసటి రాత్రి, డిన్నర్ తర్వాత, లీనా తన ఫోన్‌ను వంటగది అరలో ఉంచింది, ఆమె భర్త తన ఫోన్‌ను దాని పక్కనే ఉంచాడు. ఆమె గిన్నెలను సింక్‌లోనే వదిలేసి, ఒక కప్పు టీతో హాలు కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది, ఆమె భర్త ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు. ఈ కిటికీ వెనుక సముద్రం లేదు; దాని వెనుక వారి వీధి, ఎదురుగా ఉన్న దుకాణం వెలుతురు మాత్రమే ఉన్నాయి. ఇంటర్వ్యూ జవాబు వచ్చిందేమో చూడటానికి ఆమె లేవలేదు. టీ వేడిగా ఉన్నప్పుడే తాగేసింది.

సూక్ష్మమైన ముసుగు

ప్రేక్షకులు అంటే ఎల్లప్పుడూ వేలాది మంది అనుచరులు మాత్రమే కాదు. చక్కగా తీర్చిదిద్దిన చిత్రం కంటే ఇది మరింత సూక్ష్మమైన ముసుగు: మీ పేరు తెలిసిన ఒక చిన్న బృందం, మీరు స్పష్టంగా చెప్పనిదాన్ని వారు మీ గురించి చెప్పాలని మీరు ఎదురుచూడటం.

గేమింగ్ జట్టుకు కరీమ్ విజయాన్ని అందించిన తర్వాత, అతని నోటి నుండి పదే పదే వచ్చే ఒక వాక్యం వెలువడింది: “నేనేమీ చేయలేదు”.

అతను ఆ రౌండ్ కోసం జట్టుతో వారాల తరబడి సాధన చేశాడు, అయినప్పటికీ ఆ మాట చెప్పి, ఎదురుచూస్తూ మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

కరీమ్ నవ్వి, సంభాషణలో ప్రశంసల కోసం ఒక చిన్న ఖాళీని వదిలాడు. అతని జట్టు సహచరుడు నవ్వుతూ: “నిజమే, ఆ రౌండ్‌లో నిన్ను మేం అసలు చూడనే లేదు” అన్నాడు. కరీమ్ మౌస్‌ను కదిలించి, చాట్ విండోను మూసివేశాడు. తర్వాతి రౌండ్‌లో అతను తన పాత వాక్యాన్ని మళ్లీ అన్నాడు: “నేనేమీ చేయలేదు”. మిగిలినవారు నిశ్శబ్దంగా మారే వరకు తాను ఆ మాట అన్నట్లు అతను గమనించలేదు.

అతను హెడ్‌సెట్‌ను కాస్త పక్కకు జరిపాడు. తెరపై అతను వారాల తరబడి గడిపిన శిక్షణా రికార్డు ఉంది, చాట్‌లో అతను ఏమీ చేయలేదని చెప్పే ఒక వాక్యం ఉంది. అతను టెక్స్ట్ బాక్స్ తెరిచి, ఆ రౌండ్‌లో తాను ఏమి చేశాడో వివరిస్తూ సుదీర్ఘమైన సమాధానం రాశాడు, ఆపై ఆగిపోయాడు. అతని సహచరుడి స్వరం వినిపించింది: “కరీమ్, నేను మాట్లాడేది వినబడుతోందా?”. కరీమ్ ఆ సమాధానాన్ని అంతా చెరిపేసి, “వినబడుతోంది” అని చెప్పాడు.

ఒకే ఒక్క వాక్యం మాట్లాడేవారి ఉద్దేశాన్ని బయటపెట్టదు. గమనించదగిన విషయం ఏమిటంటే, శ్రమను పదే పదే తక్కువ చేసి చూపడం మరియు దానికి విరుద్ధంగా ఎవరైనా మాట్లాడతారని ఎదురుచూడటం.

సెజర్, గినో మరియు నార్టన్ గొప్పలు చెప్పుకోవడాన్ని ఫిర్యాదు లేదా పైపై వినయంతో కలపడాన్ని “వినయపూర్వకమైన గొప్పలు” అని పిలిచారు⁷. వారి ప్రయోగాలలో, ఈ శైలి బహిరంగంగా గొప్పలు చెప్పుకోవడం కంటే తక్కువ నిజాయితీగా కనిపించింది; ఇది వినేవారి ముద్రకు సంబంధించిన ఫలితం మాత్రమే తప్ప, ప్రతి మాట్లాడే వ్యక్తి అంతరంగాన్ని చూసే కిటికీ కాదు.

తర్వాతి సంభాషణలో, కరీమ్ మొదలుపెట్టాడు: “నేనేమీ…”, అంటూ ఆగిపోయాడు. అతని సహచరుడు నవ్వి: “మళ్లీ చెప్పు” అన్నాడు. కరీమ్ శిక్షణా రికార్డు వైపు చూసి, ఆపై: “దీని కోసం కష్టపడ్డాను. దాని పట్ల నాకు గర్వంగా ఉంది” అని చెప్పాడు. జట్టు ఒక క్షణం నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. అతని సహచరుడు: “నువ్వు దానికి అర్హుడివే” అన్నాడు. ఆ సంకోచం పూర్తిగా మాయం కాలేదు, కానీ వారు తనను ప్రశంసించేలా బలవంతం చేయడానికి అతను తన వాక్యాన్ని వెనక్కి తీసుకోలేదు. ఆ రౌండ్‌లోని ఒక చివరి కదలికను సహచరుడు సరిదిద్దినప్పుడు, తాను ఎందుకు తప్పు చేయలేదో వివరించబోయి, ఆగి: “అవును, ఈ విషయంలో నువ్వు చెప్పింది నిజం” అన్నాడు.

ఆ రౌండ్ ముగిసింది. అందులో అతను గతంలో ఎన్నడూ చెప్పని రెండు విషయాలను చెప్పాడు: తాను చేసిన శ్రమ, మరియు తాను సరిదిద్దుకోగల తప్పు. ఆ తర్వాత అతను ప్రశంసల కోసం ఎదురుచూడలేదు, మొత్తం రౌండ్‌ను సమర్థించుకోనూ లేదు. శిక్షణా రికార్డును మూసివేసి, హెడ్‌సెట్ తీసివేసి, ఎవరు సమాధానం ఇచ్చారో చూడటానికి చాట్‌లోకి తిరిగి వెళ్లకుండానే స్క్రీన్ ఆపివేశాడు.

నిజమైన శ్రమను గుర్తించడానికి, సరైన పాయింట్‌ను అంగీకరించడానికి ఎటువంటి కౌంటర్ అవసరం లేదు. “అవును, నువ్వు చెప్పింది నిజం” అని చెప్పేవారు “నేను నా మాట తప్పాను” అని చెప్పడానికి కూడా చోటు ఇస్తారు. మీరు విశ్వసించే అభిప్రాయం గల వ్యక్తి ఈ రెండింటికీ నిజాయితీగల సాక్షిగా ఉండగలరు.

ప్రచురించని ఒక పేజీ

ఫోన్ దగ్గర లేకుండా ఐదు నిమిషాలు కేటాయించి, ఒక నోట్‌బుక్‌లో రాయండి: మీకు నేర్పించడం కంటే మీ నుండి ఎక్కువగా దొంగిలించే ఖాతా ఏది? దాన్ని ఒక వారం పాటు దాచిపెట్టి చూడండి. ఆపై అడగండి: మీ ఖాతాలో కనిపించే భావన ఏమిటి, ఈ రోజుల్లో నిజంగా మీరు దాన్ని అనుభవిస్తున్నారా? అలాగే మీకు తెలిసిన వారి ముందు మీ శ్రమను తక్కువ చేసి చూపించడానికి మీరు ఉపయోగించే వాక్యాన్ని, ఆ తర్వాత వారు ఏమి చెప్పాలని మీరు ఎదురుచూస్తున్నారో కూడా రాయండి.

ఆపై నోట్‌బుక్‌ను మూసివేయండి. ఎవరూ ఈ పేజీని చూడాల్సిన అవసరం లేదు, ఖచ్చితంగా అందుకే ఇది రాయడానికి అర్హమైనది.

రెండు వారాల పాటు మంచాన పడేసిన జ్వరం తర్వాత, కరీమ్ తన రన్నింగ్ షీట్‌కు తిరిగి రాలేదు, కానీ తన హాస్టల్ గది నుండి తన తండ్రికి ఫోన్ చేసి తన కొత్త వాక్యాన్ని చెప్పాడు: “ఈ సెమిస్టర్‌లో నేను కష్టపడ్డాను. దాని పట్ల నాకు గర్వంగా ఉంది”. అతని తండ్రి ఒక క్షణం ఆగి, ఆపై: “బాగా చేశావు. కానీ…” అన్నాడు.