சாளரத்துக்கும் மேடைக்கும் இடையில்

குளிர்காலத்தின் இறுதியில் ஒரு மாலை. லீனா ஒரே ஒரு செய்திக்காகக் காத்திருந்தாள்: வடிவமைப்புப் பணிக்கான நேர்காணலின் முடிவு. மதியத்திலிருந்து நான்கு முறை மின்னஞ்சலைத் திறந்தும் புதிதாக எதுவும் வரவில்லை. ஐந்தாவது முறையாக அதைத் திறக்கத் தொலைபேசியை எடுத்தாள். ஆனால் அதற்குப் பதிலாகக் கல்லூரித் தோழி ஒருத்தியின் கணக்கைத் திறந்தாள்.

முதல் படம்: அகலமான சாளரத்தருகில் ஒரு காபிக் கோப்பையும் திறந்த புத்தகமும். கீழே, “என் காலை அமைதியாகத் தொடங்குகிறது.” கொஞ்சம் கீழே நகர்த்தினாள். தோழி கடந்த மாதம் சென்ற பயணத்தின் படம்: கடலோர நகரம். அடுத்து மணல் நிறத்தில் நீளமான மேலங்கி அணிந்து நிற்கும் தோழி. கீழே நூற்றுக்கணக்கான கருத்துகள். பெரும்பாலானவை, “உன் ரசனை எவ்வளவு அழகு!” லீனா அந்தப் படத்தைத் தொலைபேசியில் சேமித்தாள். ஏன் என்று தன்னையே கேட்கவில்லை.

பிறகு திரையிலிருந்து பார்வையை உயர்த்தினாள். காலையில் ஒப்படைக்க வேண்டிய கணக்குப் பட்டியல் மேசையில் இருந்தது. அப்பாவின் சமையலறைக் குழாய் சொட்டியதால் இன்று இரண்டு முறை அழைத்திருந்தார். அவள் ஒரு பதிலுக்காகக் காத்திருப்பது அவருக்குத் தெரியாது. தன் நாளில் படமாக்கத் தகுந்த எதுவும் அவளுக்குத் தென்படவில்லை. தன் வாழ்க்கையே தோழியின் வாழ்க்கையைவிடச் சிறியதாகத் தோன்றியது. அவளுக்குச் செய்தி அனுப்பும் பெட்டியைத் திறந்து, “எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று எழுதினாள். பல ஆண்டுகளாகப் பேசாத பின் அந்தக் கேள்வி அவளுக்கே விசித்திரமாகத் தோன்றியது. அனுப்பாமல் செயலியை மூடினாள்.

படம் வாழ்க்கையின் ஒரு துண்டுதான் என்று தெரிந்தே செயலியை மூடலாம். ஆனால் ஒப்பீடு உன் தலைக்குள் திறந்தே இருக்கலாம். இந்த மாயையைப் பற்றி இன்னொரு விளக்கம் உனக்குத் தேவையில்லை. அந்தப் படத்திடம் நீ கேட்டது என்ன என்று பெயரிட்டுச் சொல்ல வேண்டும்: உன் வாழ்க்கையைப் போன்ற ஒரு வாழ்க்கையா? நீ கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒன்றா? அல்லது உன்னைப் பற்றி யாராவது சொல்ல வேண்டும் என்று காத்திருக்கும் ஒரு சொல்லா?

குறிப்பாக இந்தச் சாளரம் ஏன்?

கடந்த நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் உளவியலாளர் லியோன் ஃபெஸ்டிங்கர் கவனித்த ஒரு எளிய விஷயம் பின்னர் முழுமையான கோட்பாடானது¹. நம் திறன்களிலும் கருத்துகளிலும் வாழ்க்கையிலும் நாம் எங்கு நிற்கிறோம் என்று அறிய வேண்டிய தேவை நமக்கு உண்டு. இந்தத் தேவையை அவர் “சமூக ஒப்பீடு” என்றார். அதில் ஈடுபட நாம் முடிவெடுக்காமலேயே அது தானாக நிகழ்கிறது.

இதற்குத் தெளிவான அளவுகோல் இல்லாதபோது, ஒரு எண்ணோ இறுதிக்கோடோ இல்லாதபோது, வேறொரு அளவுகோலை நாடுகிறோம்: மற்றவர்கள். ஆனால் யாராவது ஒருவர் அல்ல. நம்மைப் போன்றவர்களுடன் ஒப்பிடுகிறோம்: ஏறக்குறைய நம் வயதுள்ளவர்கள், அதே ஆண்டில் பட்டம் பெற்றவர்கள், அதே சூழலில் வாழ்ந்தவர்கள்.

லீனாவின் தோழி அவளுடன் அதே ஆண்டில் பட்டம் பெற்றவள். இருவரும் ஒரே வகுப்பறைகளில் அமர்ந்தவர்கள். அதனால் அந்தப் படங்களில் லீனா பார்ப்பது அறிமுகமில்லாத பெண்ணின் வாழ்க்கையை அல்ல. தன் வாழ்க்கையை அளக்கும் அளவுகோலை.

எழுத்தாளர் லூக் பர்கிஸ் தன் Wanting நூலில் பிரெஞ்சுச் சிந்தனையாளர் ரெனே ஜிராரிடமிருந்து “பின்பற்றும் விருப்பம்” என்ற கருத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்². நம் விருப்பங்களில் பெரும்பாலானவை நாம் நினைப்பதைப் போல நமக்குள்ளிருந்து பிறப்பவை அல்ல. நம்மைப் போன்ற ஒருவர் விரும்புகிறார், வைத்திருக்கிறார் அல்லது அதனுடன் மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றுகிறார் என்பதால் சிலவற்றை விரும்புகிறோம். நமக்கு முன்மாதிரியாகத் தோன்றும் இன்னொருவரின் விருப்பத்தைக் கடன் வாங்குகிறோம். அது நமக்குள்ளிருந்து மட்டும் பிறப்பதில்லை.

திருடனிலிருந்து ஆசிரியராக

நாம் பொதுவாக “பொறாமை” என்று அழைக்கும் உணர்வின் இரு வகைகளை ஆய்வாளர்கள் நீல்ஸ் வான் டெ வென், மார்செல் ஸீலன்பெர்க், ரிக் பீட்டர்ஸ் ஆராய்ந்தனர்³. முதல் வகை மற்றவர் வைத்திருப்பதை அவர் இழக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறது. இரண்டாவது, அவருக்குத் தீமை நேர வேண்டும் என்று விரும்பாமல், அவர் அடைந்ததைத் தானும் அடைய விரும்புகிறது. இதை ஆய்வாளர்கள் “நன்மை தரும் பொறாமை” என்கிறார்கள். முதல் வகைக்கு எதிர்ப்பெயர்: “தீமை நாடும் பொறாமை”.

முதலாவது ஒரு திருடன்: இப்போதைய மகிழ்ச்சியைத் திருடிவிட்டு அதற்குப் பதிலாக எதுவும் தருவதில்லை. இரண்டாவது ஒரு ஆசிரியர்: என்ன சாத்தியம் என்று காட்டுகிறது. அதை அடையும் பொறுப்பை உன்னிடம் விடுகிறது.

ஒரு ஓட்டப்பந்தயத்தில் உன் தோழி வென்றால், அந்தக் குத்தல் அவள் தோற்க வேண்டும் என்று விரும்ப வைக்கலாம். அல்லது அவளுடைய பயிற்சித் திட்டத்தைப் பற்றிக் கேட்க வைக்கலாம். முதல் குத்தலை எப்போதும் நீ தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. ஆனால் அதன் பிறகு என்ன செய்கிறாய் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

உன்னிடம் இருப்பவற்றை மீண்டும் பார்க்க வைக்கும் நினைவூட்டல் இது: “உங்களைவிடக் குறைவாக இருப்பவர்களைப் பாருங்கள். உங்களைவிட மேலே இருப்பவர்களைப் பார்க்காதீர்கள். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய அருட்கொடையை நீங்கள் அற்பமாக எண்ணாமல் இருக்க அதுவே பொருத்தமானது.” (முஸ்லிம் 2963)⁴.

சாளரத்தை உன் பக்கம் திருப்பும்போது

மற்றவர்களின் சாளரத்தை மூடிவிட்டு அவர்களுக்கு உன் சாளரத்தைத் திறக்கலாம். இப்போது கேள்வி மாறுகிறது: “என் வாழ்க்கை ஏன் இப்படி இல்லை?” என்பதற்குப் பதிலாக, “என் வாழ்க்கையை இப்படி அவர்கள் பார்க்கச் செய்வது எப்படி?”

அமைதியைப் பற்றி ஒரு பதிவை எழுதுகிறாய். ஒரு படத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாய். உன் பார்வையாளர்கள் அதை நம்பிவிட்டார்கள் என்று உறுதிப்படுத்தும் எண்ணுக்காகக் காத்திருக்கிறாய்.

இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு திரையைத் திறக்கிறாய்: மூன்று விருப்பக்குறிகள். மூடிவிட்டு மீண்டும் திறக்கிறாய்: ஏழு. உள்ளே சிறிது நிம்மதி. பிறகு எவ்வளவு போதும் என்ற கேள்வி திரும்புகிறது.

பெயர்கள்கூடத் தெரியாத, ஒருபோதும் சந்திக்கப்போகாத மனிதர்களின் கருத்து உனக்கு ஏன் முக்கியம்?

சமூகவியலாளர் எர்விங் காஃப்மன் தன் «The Presentation of Self in Everyday Life»⁵ நூலில் எளிய ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார்: எதிரில் இருப்பவர்களிடம் தன்னை எப்படிக் காட்டிக்கொள்வது என்பதை ஒவ்வொருவரும் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.

இதை மேடையின் மொழியில் விவரித்தார்: பார்வையாளர்களுக்கு முன் நம் பாத்திரத்தைச் சீராக வைத்துக்கொள்கிறோம். திரைக்குப் பின்னால் அதைக் கழற்றிவைக்க இடம் கிடைக்கிறது. ஆனால் நீ தனியாக இருக்கும்போதுகூடத் திரை பார்வையாளர்களை உன்னுடன் அறைக்குள் கொண்டுவந்துவிடுகிறது.

எதைக் காட்டுவது என்று தேர்ந்தெடுப்பது தானாகவே பொய் ஆகாது. ஆனால் உன் பார்வையாளர்கள் தூங்காத ஓர் எண்ணாக மாறும்போது அதற்காக நீ கொடுக்கும் விலை என்ன?

ஆய்வாளர் ஆடம் ஆல்டர் இந்த மாற்றத்தைப் பற்றித் தன் Irresistible⁶ நூலில் எழுதினார். இந்தச் செயலிகளைப் பார்ப்பதை நிறுத்துவது கடினமாக இருக்க வேண்டும் என்றே பொறியாளர்கள் அவற்றை வடிவமைத்ததை விளக்குகிறார்.

திரையைத் திறக்கும்முன் எத்தனை விருப்பக்குறிகள் காத்திருக்கின்றன, யார் கருத்து எழுதியிருக்கிறார்கள் என்று உனக்குத் தெரியாது. கணிக்க முடியாத பரிசு, மீண்டும் அறிந்துகொள்ள உன்னைத் திரும்ப இழுக்கிறது.

அமைதியின் படத்துக்குப் பின்னால்

லீனாவின் தோழியின் கணக்கைச் சுமார் நாற்பதாயிரம் பேர் பின்தொடர்கிறார்கள். ஒவ்வொரு காலையும் சாளரத்தருகில் இருக்கும் காபியின் படத்துடன் அமைதியைப் பற்றிய ஒரு வரியைப் பதிவிடுகிறாள். கருத்துகள் பாராட்டுகளால் நிரம்புகின்றன.

நிறுவனத்திலிருந்து பதில் வராமல் மேலும் மூன்று இரவுகள் கழிந்தன. ஒவ்வொரு இரவும் லீனா தோழியின் படங்களுக்குத் திரும்பினாள். நான்காவது இரவு செய்திப் பெட்டியைத் திறந்தபோது, விட்ட இடத்திலேயே “எப்படி இருக்கிறாய்?” இருந்தது. படங்கள் வழியாக மட்டுமே தோழியை அறிந்திருப்பதில் சலித்துப்போய் அதை அனுப்பினாள்.

காலையில் வந்த பதில் அவள் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக இருந்தது: “பல மாதங்களாக அமைதியான ஓர் இரவுகூடத் தூங்கவில்லை. அமைதியைப் பற்றி எழுதிவிட்டு அதிகாலை மூன்று மணிவரை கருத்துகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.” “இதெல்லாம் மிகைப்படுத்தல்” என்ற ஒரு கருத்தை நேற்று நீக்கியதாகச் சொன்னாள். எழுதியவர் சொல்வது சரி என்று அவளுக்கே தெரிந்திருந்தது. தன்னை யாராவது அமைதிப்படுத்த வேண்டும் என்கிற நாட்களில்கூடப் பின்தொடர்பவர்கள் ஒவ்வொரு காலையும் அவளிடம் ஓர் அமைதியான முகத்தை எதிர்பார்க்கிறார்கள். இறுதியில், “நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு நான் எப்படி இருக்கிறேன் என்று கேட்ட முதல் ஆள் நீதான்” என்றாள்.

லீனா பதிலை இரண்டு முறை படித்தாள். தெரிந்துகொண்டதில் மகிழவில்லை. எதையாவது வென்றதாகவும் உணரவில்லை. ஆனால் காபியின் படம் தோழியின் நாளில் ஒரு காட்சிதான். முழு நாளும் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள். பிறகு நேர்காணலைப் பற்றியும் காத்திருக்கும் பதிலைப் பற்றியும் அவளுக்கு எழுதினாள்.

அளவுகோல் நீ தேர்ந்தெடுக்கும் படத்தைவிட விரிவானது. அத்தியாயம் 6 இல் பார்த்த நபிமொழியை நினைத்துக்கொள்: அல்லாஹ் தோற்றங்களையும் செல்வங்களையும் பார்ப்பதில்லை. உள்ளங்களையும் செயல்களையும் பார்க்கிறான். திரையை மூடியதும் நாம் வாழ்வில் செய்யும் செயலுக்குத் திரும்புவோம்.

படத்துக்கு முந்திய விருப்பம்

தோழியின் படங்களுக்குப் பின்னால் இருப்பதை லீனா அறிந்தாள். ஆனாலும் மதிய உணவு இடைவேளையில் சேமித்த படத்தைத் திறந்தாள்: மணல் நிற மேலங்கி. கீழே, “உன் ரசனை எவ்வளவு அழகு!” இணையக் கடையில் அந்த மேலங்கியைத் தேடினாள். பக்கம் முழுமையாகத் திறப்பதற்குள்ளேயே விலையைக் கணக்கிட்டிருந்தாள்: சம்பளத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கு. ஏன் அதை விரும்புகிறாள் என்று எழுதக் குறிப்புகளைத் திறந்தாள். “நான் மாறிவிட்டதை அவர்கள் கவனிப்பார்கள்” என்று எழுதினாள். பிறகு, “உன் ரசனை எவ்வளவு அழகு என்று என்னிடம் சொல்வார்கள்.” இரு வரிகளையும் படித்தாள். இரண்டும் மனிதர்களைப் பற்றியவை. மேலங்கியைப் பற்றியவை அல்ல. அவற்றை அழித்துவிட்டு, “இது எனக்கு உண்மையிலேயே வேண்டுமா? அல்லது அவளைவிடக் குறைவாகத் தோன்றாமல் இருக்க வேண்டுமா?” என்று எழுதினாள். இன்னும் பதில் தெரியவில்லை. கடையின் பக்கத்தை மூடிவிட்டு உணவை முடித்தாள்.

கற்றுக்கொள்ள ஒரு சாளரம். வாழ ஒரு வாழ்க்கை

அன்றிரவு லீனா செயலியின் அறிவிப்புகளை அணைத்தாள். பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு தானாகவே அதைத் திறந்தாள். தோழி அந்தப் பயணத்தின் இன்னொரு படத்தைப் பதிவிட்டிருந்தாள்: சூரியன் மறையும் நேரத்தில் கடல். “நீ விழுந்தால்” என்ற வரி நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் படத்தைப் பார்த்து மீண்டும் கேட்டாள்: இது எனக்கு உண்மையிலேயே வேண்டுமா? அவள் ஏங்கியது கடலுக்கோ பயணத்துக்கோ அல்ல. யாரும் அவளிடம் எதுவும் கேட்காத, அவளும் எதற்கும் காத்திருக்காத ஒரு மணி நேரத்துக்கு. கணக்குப் பட்டியலோ அப்பாவின் குழாயோ நேர்காணலின் பதிலோ இல்லாத நேரம். கணவரிடம் சொன்னாள். அவர், “அப்படியானால் பாத்திரங்களைக் கொஞ்ச நேரம் விட்டுவிடுவோம்” என்றார். சிரித்துவிட்டு நிரம்பிய தொட்டியைப் பார்த்தாள். இரவு உணவுக்குப் பிறகு அரை மணி நேரம் வேலையும் திரையும் இல்லாமல் இருக்க முடிவுசெய்தார்கள்.

அடுத்த இரவு உணவுக்குப் பிறகு லீனா சமையலறை அலமாரியில் தொலைபேசியை வைத்தாள். கணவரும் தன் தொலைபேசியை அருகில் வைத்தார். பாத்திரங்களைத் தொட்டியில் விட்டுவிட்டு வரவேற்பறைச் சாளரத்தருகில் தேநீருடன் அமர்ந்தாள். கணவரும் அருகில் அமர்ந்தார். இந்தச் சாளரத்துக்குப் பின்னால் கடல் இல்லை. அவர்களின் தெருவும் எதிர்க்கடையின் விளக்கும் இருந்தன. நேர்காணலின் பதில் வந்ததா என்று பார்க்க எழுந்திருக்கவில்லை. தேநீரைச் சூடாகவே குடித்தாள்.

நுட்பமான முகமூடி

பார்வையாளர்கள் எப்போதும் ஆயிரக்கணக்கான பின்தொடர்பவர்கள் அல்ல. அழகுபடுத்திய படத்தைவிட இது நுட்பமான முகமூடி: உன் பெயரை அறிந்த சிறிய குழு. நீ தெளிவாகச் சொல்லாததை உன்னைப் பற்றி அவர்கள் சொல்லக் காத்திருக்கிறாய்.

விளையாட்டுக் குழுவுக்குத் தான் பெற்றுத்தந்த வெற்றிக்குப் பிறகு கரீமிடமிருந்து ஒரு வரி வந்தது. அது திரும்பத் திரும்ப வந்தது: “நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை”.

அந்தச் சுற்றுக்காகக் குழுவுடன் பல வாரங்கள் பயிற்சி செய்திருந்தான். ஆனாலும் அப்படிச் சொல்லிவிட்டு அமைதியாகக் காத்திருந்தான்.

கரீம் புன்னகைத்தான். உரையாடலில் பாராட்டுக்காக ஒரு சிறிய இடைவெளி விட்டான். குழுத் தோழன் சிரித்துக்கொண்டு, “உண்மைதான். அந்தச் சுற்றில் உன்னைப் பார்க்கவே இல்லை” என்றான். கரீம் சுட்டியை நகர்த்தி உரையாடல் சாளரத்தை மூடினான். அடுத்த சுற்றில் பழைய வரியை மீண்டும் சொன்னான்: “நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை.” மற்றவர்கள் அமைதியானபோதுதான் சொன்னதை உணர்ந்தான்.

ஹெட்ஃபோனைக் கொஞ்சம் விலக்கினான். பல வாரங்கள் உழைத்த பயிற்சிப் பதிவு திரையில் இருந்தது. உரையாடலில் அவன் எதுவுமே செய்யவில்லை என்று சொல்லும் ஒரு வரி. எழுதும் பெட்டியைத் திறந்து அந்தச் சுற்றில் செய்ததை விளக்கும் நீண்ட பதிலை எழுதினான். பிறகு நிறுத்தினான். தோழனின் குரல் வந்தது: “கரீம், நான் சொல்வது கேட்கிறதா?” முழுப் பதிலையும் அழித்துவிட்டு, “கேட்கிறது” என்றான்.

ஒரே ஒரு வரி சொல்பவரின் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தாது. தொடர்ந்து உழைப்பைக் குறைத்துச் சொல்வதும், அதற்கு மாறாக யாராவது சொல்லக் காத்திருப்பதும்தான் கவனிக்கக்கூடியவை.

பெருமை பேசுவதுடன் குறை கூறுவதையோ வெளிப்படையான பணிவையோ கலப்பதை ஸெஸர், ஜீனோ, நார்ட்டன் “பணிவாகப் பெருமை பேசுதல்” என்று அழைத்தனர்⁷. அவர்களின் சோதனைகளில் நேரடியாகப் பெருமை பேசுவதைவிட இது குறைவான நேர்மையாகத் தோன்றியது. இந்த முடிவு கேட்பவரின் மனப்பதிவைப் பற்றியது. ஒவ்வொரு பேச்சாளரின் நோக்கத்தையும் காட்டும் சாளரம் அல்ல.

அடுத்த உரையாடலில் கரீம், “நான் ஒன்றும் செய்…” என்று தொடங்கி நிறுத்தினான். தோழன் சிரித்து, “மறுபடியும் சொல்” என்றான். கரீம் பயிற்சிப் பதிவைப் பார்த்துவிட்டு, “இதற்காக உழைத்தேன். இதைப் பற்றி எனக்குப் பெருமை உண்டு” என்றான். குழு ஒரு கணம் அமைதியானது. தோழன், “அதற்குத் தகுதியும் உனக்கு உண்டு” என்றான். உள்ளே இருந்த இறுக்கம் மறையவில்லை. ஆனால் அவர்கள் பாராட்டியே ஆக வேண்டும் என்பதற்காகத் தன் வரியைத் திரும்பப் பெறவில்லை. சுற்றின் இறுதியில் செய்த ஒரு நகர்வைத் தோழன் திருத்தியபோது, தான் ஏன் தவறாகச் செய்யவில்லை என்று விளக்கத் தொடங்க இருந்தான். பிறகு, “ஆம். இந்த விஷயத்தில் நீ சொல்வது சரி” என்றான்.

சுற்று முடிந்தது. அதில் வழக்கமாகச் சொல்லாத இரண்டு வரிகளைச் சொன்னான்: தான் செய்த உழைப்பு, தன்னால் திருத்தக்கூடிய தவறு. அவற்றுக்குப் பிறகு பாராட்டுக்குக் காத்திருக்கவில்லை. முழுச் சுற்றையும் நியாயப்படுத்தவில்லை. பயிற்சிப் பதிவை மூடி, ஹெட்ஃபோனைக் கழற்றி, யார் பதிலளித்தார்கள் என்று பார்க்க உரையாடலுக்குத் திரும்பாமல் திரையை அணைத்தான்.

உண்மையான உழைப்பை ஒப்புக்கொள்வதற்கும் சரியான ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் எண்ணிக்கை தேவையில்லை. “ஆம். நீ சொல்வது சரி” என்பவர் “என் வாக்கை மீறினேன்” என்பதற்கும் இடம் விடுகிறார். கருத்தை நீ நம்பும் ஒருவர் இரண்டுக்கும் உண்மையான சாட்சியாக இருக்க முடியும்.

பதிவிடப்படாத ஒரு பக்கம்

ஐந்து நிமிடங்கள் ஒதுக்கு. அருகில் தொலைபேசி இல்லாமல் ஒரு குறிப்பேட்டில் எழுது: கற்றுத்தருவதைவிட உன்னிடமிருந்து அதிகம் திருடும் கணக்கு எது? அதை ஒரு வாரம் மறைத்துப் பார். பிறகு கேள்: உன் கணக்கில் வெளிப்படும் உணர்வு என்ன? இந்த நாட்களில் உண்மையிலேயே அதை உணர்கிறாயா? உன்னை அறிந்தவர்களிடம் உன் உழைப்பைக் குறைத்துச் சொல்லும் வரியையும் அதன் பிறகு அவர்கள் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று காத்திருக்கிறாய் என்பதையும் எழுது.

பிறகு குறிப்பேட்டை மூடு. இந்தப் பக்கத்தை யாரும் பார்க்க வேண்டியதில்லை. அதுவே இதை எழுதத் தகுந்ததாக ஆக்குகிறது.

இரண்டு வாரங்கள் படுக்கையில் கிடக்க வைத்த காய்ச்சலுக்குப் பிறகு கரீம் ஓட்டத்துக்கான தாளுக்குத் திரும்பவில்லை. ஆனால் விடுதி அறையிலிருந்து அப்பாவை அழைத்துத் தன் புதிய வரியைச் சொன்னான்: “இந்தப் பருவப் படிப்புக்காக உழைத்தேன். இதைப் பற்றி எனக்குப் பெருமை உண்டு.” அப்பா ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு, “நன்றாகச் செய்தாய். ஆனால்…” என்றார்.