மன்னர் லூயியைவிட வசதியாக

சாளரத்தருகில் ஒரு இருக்கை

பல ஆண்டுகள் கணக்காளராக இருந்தபின் வடிவமைப்புப் பணியில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நாளில் லீனா தனக்குத் தெரிந்த எல்லோரையும் அழைத்தாள். ஒருவரைத் தவிர. ஒவ்வொரு பழுதுக்கும் அழைப்பதால் அழைப்புப் பதிவில் மேலே இருந்தது அவர் பெயர். அதை அழுத்தவில்லை. கணவர், “உன் அப்பாவுக்கு?” என்றார். “சீக்கிரம்” என்றாள். அன்றிரவு ஒவ்வொரு மாலையும் இருபது நிமிடங்கள் தனக்காகவே ஒரு வடிவமைப்பைச் செய்வதாகத் தனக்கு வாக்களித்தாள். யாரும் அவளிடம் கேட்காத ஒன்று.

புதிய வேலையின் முதல் நாள் காலையில் நேரத்துக்கு இரண்டு மணி நேரம் முன்னதாக அலாரத்தை வைத்தாள். அவள் இருக்கை சாளரத்தருகில் இருந்தது. பத்து மணிக்கு முன்பே அவள் தாளில் வெளிச்சம் விழுந்தது. வீட்டின் மேசையில் அடுக்குவது போலப் பேனாக்களை நீளப்படி அடுக்கினாள். கடிகாரத்தைப் பார்க்காமலேயே நாள் கழிந்தது. மாலையில் தன் வடிவமைப்புக் கோப்பைத் திறந்தாள். ஓர் எண்ணைக்கூடத் தவறவிடாத அவள், கவனிக்காமலேயே இருபது நிமிடங்களைக் கடந்தாள்.

இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு அந்த இருக்கை வெறும் இருக்கையானது. வந்ததும் கணினியைத் திறப்பாள். சாளரத்தை நோக்கிப் பார்வையை உயர்த்துவதில்லை. சாதாரணமானது இருக்கை மட்டுமல்ல. பத்து நிமிடத் தூரத்தில் வசிக்கும் அப்பாவிடம் சனிக்கிழமையில் செலவிடும் ஒரு மணி நேரம், சமீப வாரங்களில் நாற்பது நிமிடங்களாகி, பிறகு இருபத்தைந்து, பிறகு பத்து நிமிடங்களாகியிருந்தது. அவரிடம் செல்வதற்குத் தேவைப்படும் நேரத்துக்குச் சமமாக. பல மாதங்களுக்கு முன் “அடுத்த சனிக்கிழமை” என்று அவர் நிறுத்திய முதல் வேலை பற்றிய கதை இன்னும் நீண்ட ஒரு சனிக்கிழமைக்காகக் காத்திருந்தது. வீட்டில் அவள் வடிவமைப்புக் கோப்பு பத்து இரவுகள் மூடியே கிடந்தது. “அதைத் திறக்கமாட்டாயா?” என்று கணவர் கேட்டார். “எதுவும் பயனில்லை” என்றாள். கல்லூரியிலிருந்தே காத்திருந்த வேலையில் இப்போது இருந்துகொண்டு தான் சொன்னதை அப்போதுதான் கவனித்தாள்.

நீ காத்திருந்ததை அடையலாம். சில வாரங்களுக்குப் பிறகு மகிழ்ச்சி எங்கே போனது என்று கேட்கலாம். அந்த ஒன்று மறைந்துவிட்டதா? அல்லது உன் கவனத்திலிருந்து விலகிவிட்டதா? உண்மையான சோர்வை ஆராய வேண்டும். ஆனால் குறைகளின் பட்டியல் மட்டும், இன்று ஒரு வாக்கைக் காப்பாற்ற எதைப் பயன்படுத்தலாம் என்று சொல்லாது.

பிரான்சின் மன்னர் பதினான்காம் லூயியைவிட உனக்கு அதிக அதிகாரம் இருக்கிறது என்று சொல்லவில்லை. உனக்குக் கிடைக்கும்போது, உன் நாளில் இருக்கும் ஆரோக்கியமும் வசதியும் பாதுகாப்பும், அவருடைய எல்லாச் செல்வத்தாலும் அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை என்பதைத்தான் சொல்கிறோம்.

பதினான்காம் லூயிக்கும் அவருடைய மனைவி மரீ தெரேஸுக்கும் ஆறு குழந்தைகள் பிறந்தனர். மூத்த மகன் மட்டுமே வயது வந்தவராக வளர்ந்தார்¹. 1685 இல் பற்களைப் பிடுங்கியதால் ஏற்பட்ட சிக்கல்களால் பாதிக்கப்பட்டார்². மருத்துவர்களால் குணப்படுத்த முடியாத திசு அழுகல் நோயால் அவருடைய வாழ்க்கை முடிந்தது³. அவருடைய காலம் அறிந்திராததைப் பணம் அவருக்கு வாங்கித் தரவில்லை.

அவருடைய காலத்துக்குப் பிறகு, 1750 முதல் 1780 வரை பிரான்சில் பதினைந்து வயதுக்கு முன் குழந்தைகள் இறக்கும் விகிதம் சுமார் 45% ஆக இருந்தது என்று “Our World in Data” தெரிவிக்கிறது⁴. இன்று மருத்துவச் சேவைகளும் பாதுகாப்பும் கிடைப்பவர் அவற்றைக் கவனிக்காமல் இருக்கலாம்.

“The Rational Optimist” மன்னருக்குக் கிடைத்த சேவைகளை இன்றைய மனிதருக்குக் கிடைப்பவற்றுடன் ஒப்பிடுகிறது⁵. அரண்மனை வைத்திருக்காமலேயே நீ சந்தித்திராதவர்களின் உழைப்பால் பயனடைகிறாய். பழக்கமாகிவிட்டதைப் பார்ப்பது, குறைகளின் காட்சி முழுக் காட்சியையும் ஆக்கிரமிக்காமல் தடுக்கிறது.

உன்னுடன் நகரும் கோடு

இது இன்பத்துக்குப் பழகுதல் என்று அழைக்கப்படுவதன் ஒரு பகுதி: நம் கவனத்தை நிரப்பிய நிகழ்வின் தாக்கம் குறைகிறது. அதற்குப் பிறகு வருபவற்றை அளக்கும் வழக்கமான நிலைக்குள் அது சேர்ந்துவிடுகிறது. ஆனால் டீனர், லூகஸ், ஸ்காலன் ஆகியோரின் ஆய்வு மீள்பார்வை, பழகிக்கொள்வதில் மனிதர்கள் வேறுபடுகிறார்கள் என்றும் அடிப்படை நிலையே மாறக்கூடும் என்றும் எச்சரிக்கிறது⁶.

அத்தியாயம் 13 இல் ஒப்பீடு உன் பார்வையை மறைக்கிறது. இங்கே பழக்கம் மறைக்கிறது. இதனால் தொடங்க முடிகிற ஒரு வாக்கையும் வேறொரு வாழ்க்கைக்காகக் காத்திருந்து ஒருவர் தள்ளிப்போடலாம். கிடைக்கும் நிமிடங்களும் அமைதியான இடமும் உன் குறைகளை ஈடுசெய்யாது. ஆனால் உன்னால் செய்யக்கூடியவற்றின் கணக்கில் அவையும் அடங்கும்.

காட்சியில் தெரியாதவை

2018 பிளாங்க் முடிவுகளுக்கான நிலையான அண்டவியல் மாதிரியில், பொருள் மற்றும் ஆற்றலின் மொத்தத்தில் சாதாரணப் பொருள் சுமார் 5%. மீதி இருண்ட பொருளும் இருண்ட ஆற்றலும். அவற்றின் விளைவுகளிலிருந்து அவற்றைக் கண்டறிகிறோம்⁷. நம்மிடம் இருப்பதும் அப்படித்தான்: கண் எல்லாவற்றையும் காண்பதில்லை. விளைவுகளிலிருந்து இருப்பதை அறிகிறோம். லீனா கவனிப்பதை நிறுத்தியபோது சாளரத்தருகிலிருந்த இருக்கை மறைந்துவிடவில்லை.

அன்றிரவு “எதுவும் பயனில்லை” என்று சொன்னபின் லீனா குறிப்பேட்டைத் திறந்தாள். இரவு உணவுக்குப் பிறகு தன் நாளின் அழகான விஷயத்தைப் பற்றி ஒரு வரி எழுதும் குறிப்பேடு. கடைசி நான்கு வரிகளும் ஒன்றையே சொன்னன: “சாதாரண நாள்”. அவற்றுக்குக் கீழே, “என் புதிய வேலைக்காக நன்றியுடன் இருக்கிறேன்” என்று எழுதினாள். இரண்டு முறை படித்தாள். அது உண்மைதான். ஆனால் உள்ளே எதையும் அசைக்கவில்லை. குறிப்பேட்டைக் கணவரிடம் திருப்பி, “எழுதிவிட்டேன். எதுவும் மாறவில்லை” என்றாள். பிறகு மூடினாள். வடிவமைப்புக் கோப்பைத் திறக்கவில்லை.

நடக்காமலும் போயிருக்கக்கூடியதைக் காணுதல்

கூ, ஆல்கோ, வில்சன், கில்பர்ட் ஆகியோர் “மனத்தில் கழித்துப் பார்த்தல்” என்பதைச் சோதித்தனர்: நல்ல ஒரு நிகழ்வு நடந்ததை நினைவுகூர்வதுடன் நிறுத்தாமல், அது நடக்காமலும் போயிருக்கலாம் என்று எண்ணுவது. அவர்களின் சோதனைகளில் இது நேர்மறை உணர்வுகளை மேம்படுத்த உதவியது⁸. லீனாவுக்கு, கேள்வி கிட்டத்தட்டத் தவறவிட்ட ஒரு பயிற்சி வகுப்பிலிருந்து தொடங்கி இப்போது அவளிடம் இருக்கும் வாய்ப்புக்குத் திரும்பலாம். ஒரு பேரழிவைக் கற்பனை செய்யத் தேவையில்லை.

பிறகு குறிப்பான நன்றியுணர்வு வருகிறது: “என் வேலை” போன்ற பொதுத் தலைப்பை எழுதாமல் ஒரு விவரத்தைச் சொல்வது. எம்மன்ஸ், மெக்கல்லோ ஆகியோரின் சோதனைகளில், தாங்கள் மதிப்பவற்றை எழுதிய குழுக்களின் நலவாழ்வுக்கான சில அளவீடுகள் மேம்பட்டன⁹.

அடுத்த இரவு “நன்றியுடன்” என்று எழுதவில்லை. “பயிற்சியில் சேர்ந்திருக்காவிட்டால்…” என்று எழுதினாள். பிறகு கணக்கை முடிப்பது போலத் தொடர்ந்தாள்: பயிற்சி இல்லாமல் படைப்புத் தொகுப்பு இல்லை. படைப்புத் தொகுப்பு இல்லாமல் நேர்காணல் இல்லை. நேர்காணல் இல்லாமல் வேலை இல்லை. கணக்காளராகவே இருந்திருப்பாள். பழைய வரி அவளுடன் ஒரு தொலைபேசியிலிருந்து இன்னொன்றுக்குச் சென்றிருக்கும்: “எல்லாம் சீரானதும் வடிவமைப்புப் பயிற்சியைத் தொடங்குவேன்”.

பிறகு இப்போது தன்னிடம் இருப்பதை மீண்டும் கவனித்தாள். “என் வேலை” என்று எழுதவில்லை. ஒரு விவரத்தை எழுதினாள்: சாளரத்தருகில் இருக்கை. பத்து மணிக்கு முன் அவள் தாளில் விழும் வெளிச்சம். தோளுக்கு மேலிருந்து அந்த வரியைப் படித்த கணவர், “ஓர் இருக்கையா?” என்றார். “கல்லூரியிலிருந்தே காத்திருந்த இருக்கை” என்றாள். பத்து இரவுகள் மூடிவைத்திருந்த வடிவமைப்புக் கோப்பைத் திறந்தாள். தொலைபேசியின் நேரங்காட்டியை இருபது நிமிடங்களுக்கு வைத்து, அது ஒலிக்கும்வரை வேலை செய்தாள்.

ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு வேலையில் தாமதமாகி, கோப்பைத் திறப்பதற்கு முன்பே தூங்கிவிட்டாள். அடுத்த மாலை “நீ விழுந்தால்” என்ற வரிக்குத் திரும்பினாள். ஒரு விவரத்தை எழுதினாள்: நிறுவனம் ஒரு வாடிக்கையாளருக்கு அனுப்பிய அவளுடைய முதல் வடிவமைப்பு. பிறகு மேலும் இருபது நிமிடங்களுக்கு நேரங்காட்டியை வைத்தாள். காலையில் கணினியைத் திறப்பதற்குமுன் சாளரத்தை நோக்கிப் பார்வையை உயர்த்தினாள்.

கருவியை இப்படி நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்: “உன்னிடம் இருப்பதில் நீ காண்பவை − மற்றவரிடம் இருப்பதில் நீ பொறாமைப்படுபவை”. கவனத்துக்கான நினைவூட்டல். மகிழ்ச்சிக்கான அறிவியல் சமன்பாடு அல்ல. உன்னிடம் இருப்பதற்குப் பெயரிடு. அதைக்கொண்டு ஒரு வாக்கைக் காப்பாற்று. அரண்மனைக்குக் காத்திருப்பதைவிட அது உனக்கு அருகில் இருக்கிறது.

வியாழக்கிழமை மாலை கரீம் அப்பாவின் வீட்டுக்கு முன் பேருந்திலிருந்து இறங்கினான். அப்பா ஒவ்வொரு இரவும் விடுவதைப் போல வாசல் விளக்கு எரிந்தது. பின்னால் பேருந்து விலகிச் செல்வதற்குமுன் வாசற்படியை அடைந்தான்.