రాజు లూయీ కంటే మెరుగ్గా

కిటికీ పక్కన సీటు

అకౌంటింగ్‌లో ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత డిజైన్ ఉద్యోగానికి లీనాను ఎంపిక చేసిన రోజు, ఒక్కరు తప్ప తెలిసినవారందరికీ ఫోన్ చేసింది. కాల్ రికార్డులో ఆయన పేరే పైన ఉంది. ఏది చెడిపోయినా తనకే ఫోన్ చేస్తాడు కాబట్టి. ఆ పేరు నొక్కలేదు. భర్త అడిగాడు: “మీ నాన్న?” “త్వరలో” అంది. ఆ రాత్రి ప్రతి సాయంత్రం ఇరవై నిమిషాలు తనకోసమే డిజైన్ చేస్తానని మాటిచ్చుకుంది. ఎవరూ కోరని డిజైన్.

కొత్త ఉద్యోగంలో మొదటి ఉదయం, వెళ్లాల్సిన సమయానికి రెండు గంటల ముందే అలారం పెట్టుకుంది. తన సీటు కిటికీ పక్కన ఉంది. పది గంటలకు ముందే వెలుతురు తన కాగితంపై పడుతుంది. ఇంటి బల్లపై పెట్టినట్టే పెన్సిళ్లను పొడవు ప్రకారం అమర్చింది. గడియారం చూడకుండానే రోజు గడిచింది. సాయంత్రం తన డిజైన్ ఫైల్ తెరిచింది. ఏ సంఖ్యా మిస్ కాని ఆమెకు, ఇరవై నిమిషాలు దాటిన సంగతి తెలియలేదు.

రెండు వారాల తర్వాత ఆ సీటు కేవలం సీటయింది. వచ్చి కంప్యూటర్ తెరుస్తుంది. కిటికీ వైపు కళ్లు ఎత్తదు. మామూలైనది సీటు ఒక్కటే కాదు. పది నిమిషాల దూరంలో ఉండే తండ్రి దగ్గర శనివారం గడిపే గంట, ఇటీవలి వారాల్లో నలభై నిమిషాలైంది. తర్వాత ఇరవై ఐదు. తర్వాత పది. అక్కడికి వెళ్లే ప్రయాణం అంతే. కొన్ని నెలల క్రితం “వచ్చే శనివారం” అంటూ ఆయన ఆపిన మొదటి ఉద్యోగం కథ, ఇంకా ఎక్కువ సమయమున్న శనివారం కోసం ఎదురుచూస్తోంది. ఇంట్లో తన డిజైన్ ఫైల్ పది రాత్రులు మూసే ఉంది. భర్త అడిగాడు: “తెరవవా?” “విలువైనదేదీ లేదు” అంది. విశ్వవిద్యాలయ రోజుల నుంచి ఎదురుచూసిన ఉద్యోగంలో ఉన్న తాను అన్న మాటను అప్పుడు గమనించింది.

ఎదురుచూసినదాన్ని చేరుకోవచ్చు. కొన్ని వారాల తర్వాత సంతోషం ఎక్కడికి వెళ్లిందని అడగవచ్చు. ఆ విషయం మాయమైందా? లేక నీ శ్రద్ధ పరిధి నుంచి బయటపడిందా? నిజమైన అలసటను పరిశీలించాలి. కానీ లోటుల జాబితా ఒక్కటే చూస్తే, ఒక్క మాట నిలబెట్టుకోవడానికి ఈరోజు వాడగలది ఏమిటో తెలియదు.

ఫ్రాన్స్ రాజు పద్నాలుగవ లూయీ కంటే నీ అధికారం ఎక్కువని మన ఉద్దేశం కాదు. నీకు అందుబాటులో ఉన్నప్పుడు, నీ రోజులోని ఆరోగ్యం, సౌకర్యం, భద్రత, ఆయనకు అంత సంపద ఉన్నా లేనివి అని ఉద్దేశం.

పద్నాలుగవ లూయీకి భార్య మరీ తెరేజ్ ద్వారా ఆరుగురు పిల్లలు కలిగారు. పెద్దవాడు మాత్రమే పెద్ద వయసుకు చేరాడు¹. 1685లో పళ్లు తీయించుకున్న తర్వాత సమస్యలు ఎదుర్కొన్నాడు². వైద్యులు నయం చేయలేని గ్యాంగ్రీన్‌తో ఆయన జీవితం ముగిసింది³. తన కాలానికి తెలియనిదాన్ని డబ్బు కొనలేకపోయింది.

ఆయన పాలన తర్వాత, 1750 నుంచి 1780 మధ్య ఫ్రాన్స్‌లో పదిహేనేళ్లలోపు పిల్లల మరణాలు సుమారు 45% ఉన్నాయని “అవర్ వరల్డ్ ఇన్ డేటా” చెబుతుంది⁴. ఈరోజు వైద్యం, భద్రత అందుబాటులో ఉన్నవారు వాటిని గమనించకపోవచ్చు.

“The Rational Optimist” రాజుకు అందిన సేవలను నేటి వ్యక్తికి అందేవాటితో పోలుస్తుంది⁵. రాజభవనం లేకుండానే, నువ్వు కలవని మనుషుల పని నుంచి ప్రయోజనం పొందుతావు. మామూలైపోయినదాన్ని చూస్తే, లోటు చిత్రం మొత్తం దృశ్యాన్ని ఆక్రమించదు.

నీతో కదిలే గీత

సుఖానికి అలవాటుపడటం అని పిలిచే ప్రక్రియలో ఇది కొంత భాగం. ఒకప్పుడు మన శ్రద్ధను నింపిన సంఘటన ప్రభావం తగ్గుతుంది. తర్వాత జరిగేవాటిని కొలిచే సాధారణ స్థాయిలోకి చేరుతుంది. కానీ డీనర్, లూకాస్, స్కాలన్ సమీక్ష, మనుషుల అనుకూలనం వేర్వేరుగా ఉంటుందని, ప్రాథమిక స్థాయి కూడా మారవచ్చని హెచ్చరిస్తుంది⁶.

13వ అధ్యాయంలో పోలిక నీకు అడ్డుపడుతుంది. ఇక్కడ అలవాటు. దీనివల్ల మొదలుపెట్టగల వాగ్దానాన్ని దాని యజమాని మరో జీవితం కోసం ఎదురుచూస్తూ వాయిదా వేయవచ్చు. అందుబాటులో ఉన్న నిమిషాలు, ప్రశాంతమైన చోటు నీ లోటును పూడ్చవు. కానీ నువ్వు చేయగలదాని లెక్కలో వాటికీ స్థానం ఉంది.

చిత్రంలో కనిపించనిది

2018 ప్లాంక్ ఫలితాల ప్రామాణిక విశ్వ నమూనాలో, పదార్థం, శక్తి మొత్తం పరిమాణంలో సాధారణ పదార్థం సుమారు 5%. మిగిలింది కృష్ణ పదార్థం, కృష్ణ శక్తి. వాటి ప్రభావాల ద్వారా అవి ఉన్నాయని తెలుసుకుంటాం⁷. మన దగ్గర ఉన్నదీ అలాగే. కంటికి అంతా కనిపించదు. దాని ప్రభావంతో తెలుసుకుంటాం. లీనా గమనించడం మానేసినప్పుడు కిటికీ పక్కన సీటు మాయమవలేదు.

ఆ రాత్రి “విలువైనదేదీ లేదు” అన్న తర్వాత, రాత్రి భోజనం తర్వాత తన రోజులో అత్యంత అందమైన విషయం గురించి ఒక పంక్తి రాసే నోటుపుస్తకాన్ని లీనా తెరిచింది. చివరి నాలుగు పంక్తుల్లో ఒకటే మాట: “మామూలు రోజు”. కింద రాసింది: “నా కొత్త ఉద్యోగానికి కృతజ్ఞతగా ఉన్నాను.” రెండుసార్లు చదివింది. నిజమే. కానీ లోపల ఏమీ కదిలించలేదు. నోటుపుస్తకాన్ని భర్త వైపు తిప్పి “రాశాను. ఏమీ మారలేదు” అంది. తర్వాత మూసేసింది. డిజైన్ ఫైల్ తెరవలేదు.

జరిగి ఉండకపోవచ్చిన దాన్ని చూడటం

కూ, ఆల్గో, విల్సన్, గిల్బర్ట్ “మనసులో తీసివేయడం” పరీక్షించారు. సానుకూల సంఘటన జరిగిందని గుర్తుచేసుకోవడంతో ఆగకుండా, అది జరిగి ఉండకపోవచ్చని ఆలోచించడం. వారి ప్రయోగాల్లో ఇది సానుకూల భావాలను మెరుగుపరచడానికి తోడ్పడింది⁸. లీనా విషయంలో ప్రశ్న, దాదాపు మిస్సయిన కోర్సుతో మొదలై, ఇప్పుడు తన చేతుల్లో ఉన్న అవకాశానికి తిరిగి రావచ్చు. విపత్తు ఊహించాల్సిన అవసరం లేదు.

తర్వాత నిర్దిష్టమైన కృతజ్ఞత వస్తుంది. “నా ఉద్యోగం” వంటి సాధారణ శీర్షిక రాయడం కాదు. ఒక వివరానికి పేరు పెట్టడం. ఎమన్స్, మెక్‌కల్లా ప్రయోగాల్లో, తాము విలువిచ్చేవి రాసిన సమూహాల్లో కొన్ని శ్రేయస్సు సూచికలు మెరుగయ్యాయి⁹.

మరుసటి రాత్రి “కృతజ్ఞత” అని రాయలేదు. “కోర్సులో చేరకపోయి ఉంటే…” అని రాసింది. లెక్క పూర్తిచేసినట్టు కొనసాగించింది. కోర్సు లేకపోతే పోర్ట్‌ఫోలియో లేదు. పోర్ట్‌ఫోలియో లేకపోతే ఇంటర్వ్యూ లేదు. ఇంటర్వ్యూ లేకపోతే ఉద్యోగం లేదు. అకౌంటెంట్‌గానే ఉండేది. పాత వాక్యం తనతో ఒక ఫోన్ నుంచి మరో ఫోన్‌కు మారేది: “పరిస్థితులు కుదుటపడ్డాక డిజైన్ కోర్సు మొదలుపెడతాను.”

తర్వాత ఇప్పుడు ఉన్నదానికి తిరిగొచ్చింది. “నా ఉద్యోగం” అని రాయలేదు. ఒక్క వివరాన్ని రాసింది: కిటికీ పక్కన సీటు. పది గంటలకు ముందు తన కాగితంపై పడే వెలుతురు. భర్త ఆమె భుజం మీదుగా పంక్తి చదివి “సీటా?” అన్నాడు. “విశ్వవిద్యాలయం రోజుల నుంచి ఎదురుచూసిన సీటు” అంది. తర్వాత పది రాత్రులు మూసిన డిజైన్ ఫైల్ తెరిచింది. ఫోన్ టైమర్ ఇరవై నిమిషాలకు పెట్టి, మోగే వరకు పనిచేసింది.

వారం తర్వాత పనిలో ఆలస్యమైంది. ఫైల్ తెరవకముందే నిద్రపోయింది. తర్వాతి సాయంత్రం “పడిపోతే” పంక్తికి తిరిగొచ్చి ఒక్క వివరాన్ని రాసింది: కంపెనీ కస్టమర్‌కు పంపిన తన మొదటి డిజైన్. తర్వాత మరో ఇరవై నిమిషాల టైమర్ పెట్టింది. ఉదయం కంప్యూటర్ తెరవకముందే కిటికీ వైపు కళ్లు ఎత్తింది.

సాధనాన్ని ఇలా గుర్తుంచుకోవచ్చు: “నీ దగ్గర ఉన్నదానిలో నువ్వు చూసేది − ఇతరుల దగ్గర చూసి అసూయపడేది”. శ్రద్ధకు గుర్తు. సంతోషానికి శాస్త్రీయ సమీకరణం కాదు. నీ దగ్గర ఉన్నదానికి పేరు పెట్టు. తర్వాత దానితో ఒక్క మాట నిలబెట్టుకో. రాజభవనం కోసం ఎదురుచూడటం కంటే ఇది నీకు దగ్గర.

గురువారం సాయంత్రం కరీమ్ తండ్రి ఇంటి ముందు బస్సు దిగాడు. ప్రతి రాత్రి తండ్రి ఉంచినట్టే తలుపు దగ్గర దీపం వెలుగుతోంది. వెనుక బస్సు దూరమవకముందే గుమ్మం చేరుకున్నాడు.