اهو لفظ جيڪو واپس نٿو وري — پاڻ مان استعيفيٰ

دروازي وٽ ڪتاب

ڪريم سيمسٽر جي موڪلن ۾ پنهنجي گهر موٽي آيو. جمعي جي مانجهاندي تي، جڏهن سڄو خاندان ميز جي چوڌاري ويٺو هو، سندس چاچي هاسٽل بابت پڇيو، ۽ پوءِ جواب ٻڌڻ کان اڳ ئي ويٺلن ڏانهن منهن ورائي چيو: «ڇا توهان کي هاءِ اسڪول جي ميٿس واري امتحان واري رات ياد آهي؟». ۽ هن ٻڌايو ته ڪريم جي ماءُ رات جو ٽين وڳي اٿي ته پنهنجي پٽ جي دروازي هيٺان روشني ڏٺي ۽ سمجهيو ته هو پڙهي رهيو آهي. پر جڏهن در کوليائين ته ڏٺائين ته هو بستري تي ليٽيل هو، فون جيڪو هو پچائڻ واري ڪمري جي چارجر تي ڇڏي آيو هو سو سندس هٿ ۾ هو، ڪنن تي هيڊفون هئس، ۽ پنهنجي ٽيم کي سسپسائي چئي رهيو هو: «صرف هڪ رائونڊ». جڏهن ته رياضيءَ جو ڪتاب بند ٿيو فرش تي پيو هو.

سڀ کلي پيا، ۽ ڪريم به انهن سان گڏ کليو. پوءِ سندس چاچي وڌيڪ چيو: «۽ هي اهو ماڻهو آهي جيڪو اڪيلو رهڻ پئي چاهيو! اتي کيس اسڪرين ڪير بند ڪري ڏيندو؟». کلڻ جو آواز اڃا وڌي ويو. ڪريم جي چهري تي مسڪراهٽ ته رهي، پر مانيءَ جو ٽڪرو سندس آڱرين جي وچ ۾ ڀڄي پيو. هو چوڻ ئي وارو هو: «هاڻ مان اهو ٻار ناهيان رهيو». پر پوءِ کيس هاسٽل جون اهي راتيون ياد آيون جتي هو دريءَ مان ڏينهن جو چٽاڻو ظاهر ٿيڻ تائين راند کڏندو رهيو هو، تنهنڪري اهو جملو سندس ڏندن پٺيان ئي رهجي ويو.

شام جو سندس ننڍڙي ڀيڻ پنهنجو ڪتاب کڻي سندس ڪمري ۾ آئي. هن پنهنجي تريءَ جي ڪنڊ سان صفحو سنواريو ۽ وري مڙيل ڪنڊ کي سڌو ڪيو. دروازي وٽ بيهي چيائين: «صفحو چونڊيو». هن ڪتاب ڏانهن نه ڏٺو. هن پنهنجي فون جي اونداهي اسڪرين ڏانهن ڏٺو، جنهن ۾ سندس اکيون نظر اچي رهيون هيون.

هن وڏي آواز سان صفحا اٿلائڻ شروع ڪيا. سندس ڪُلهو مٿي ٿي ويو ۽ جبڙو سخت ٿي ويو؛ منجهند واري مانجهاندي جي کل اڃا تائين سندس ڪنن ۾ گونجي رهي هئي. سندس ڀيڻ ننڍي ڪرسي کڻي سندس ڀرسان ڪئي؛ هن ٽائلن تي ان جي گسڻ جو آواز سڃاڻي ورتو، جيڪو آواز گهران وڃڻ کان اڳ کيس وڻندو هو. پر هن ڀيري هن هٿ ڊگهيري ڪرسيءَ جي پٺ کي پڪڙي ان کي روڪي ڇڏيو. ڀيڻ پهرين سٽ تي آڱر رکي ۽ پڙهڻ شروع ڪيو.

ڪريم ڏاڍيان ڪرسي ڇڪي ۽ پنهنجي ڀيڻ تي رڙ ڪري چيائين: «مون کي اڪيلو ڇڏي ڏي!». هوءَ پڙهڻ کان رڪجي وئي. هن ٻنهي هٿن سان ڪتاب بند ڪيو ۽ پنهنجي چولي جي ٻانهن سان ڳل اگهندي هلي وئي.

هو باورچيخاني ڏانهن نڪتو ۽ بيهي پاڻي پيتائين. هن جاءِ ته مٽائي، پر اهو جملو اڳ ئي سندس واتان نڪري چڪو هو. هو پنهنجي ان عمل جا بهانا ٺاهڻ لڳو: جڏهن کان هوءَ آئي هئي بند ئي نه پئي ٿئي، ۽ ڪو به نه پيو سمجهي ته هو ٿڪل هو. هن بنا ضرورت جي نلڪو کوليو ۽ پوءِ ڪوپ ڀرجڻ کان اڳ ئي ان کي بند ڪري ڇڏيو. ڀر واري ڪمري مان سندس ڀيڻ جي آهستي پڙهڻ جو آواز آيو. هوءَ کيس ٻڌائڻ لاءِ نه پڙهي رهي هئي، ۽ کيس ڪو به اهڙو لفظ نه پئي سجهيو جنهن سان هو وٽس اندر وڃي سگهي.

توهان ڪيترا ڀيرا ڪنهن اڳيان لفظ ڳڙڪائي ڇڏيو آهي، ۽ پوءِ اهو لفظ ڪنهن ٻئي جي منهن تي نڪري ويو آهي؟ توهان جملو نڪرڻ کان اڳ پنهنجي ڪلهي ۽ جبڙي ۾ ڇڪتاڻ محسوس ڪري سگهو ٿا. ڪاوڙ موجود آهي؛ پر توهان ان جو لفظ ڪٿي خرچ ڪندا، ۽ ان جو ڏنڊ ڪير ڀريندو؟

ڪاوڙ ڪا دشمن ناهي

ڪاوڙ هڪ فطري احساس آهي، ۽ ڪڏهن ڪڏهن فائديمند به هوندو آهي. پرسڪون انسان اهو ناهي جنهن کي ڪڏهن به ڪاوڙ نه ايندي هجي.

آمريڪي محقق ريان مارٽن پنهنجو سمورو علمي سفر رڳو ڪاوڙ جي اڀياس تي گذاريو، نه ڪي عام جذبن جي فهرست ۾ هڪ نقطي طور. پنهنجي ڪتاب Why We Get Mad¹ ۾ هو وضاحت ڪري ٿو ته ڪاوڙ اڪثر هڪ قاصد هوندي آهي: اها توهان کي ٻڌائي ٿي ته ڪنهن حد پار ڪئي آهي، يا ڪا ناانصافي ٿي آهي، يا ڪنهن ضرورت جو احترام ناهي ڪيو ويو.

ڪاوڙ ۽ ان جي لفظ وچ ۾ هڪ اهڙو مختصر وقت هوندو آهي جيڪو شايد هڪ منٽ کان به وڌيڪ نه هجي. اصل طاقت اها ناهي ته توهان کي ڪاوڙ ئي نه اچي، پر اها آهي ته توهان ان هڪ منٽ تي ضابطو رکو. ۽ اهو وقت رڙيون ڪرڻ سان، يا ڳالهه ختم سمجهي لفظ پي وڃڻ سان توهان جي هٿن مان نڪري سگهي ٿو.

جڏهن چڻنگ ڪنهن ٻئي هنڌ ڀڙڪي اٿي

نفسيات ۾ ڪاوڙ کي ان جي اصل سبب کان ڪنهن ٻئي ڏانهن مٽائڻ کي هٽاءُ يا منتقلي سڏيو ويندو آهي. توهان شايد ڪنهن اهڙي شخص سامهون خاموش رهو جنهن کي جواب ڏيڻ ڏکيو هجي، پر پوءِ اهو غصو ڪنهن ويجهي شخص تي نڪري پوي ٿو جنهن تي توهان پنهنجو آواز مٿي ڪري سگهو ٿا. منجهند جي مانيءَ واري خاموشيءَ جو مطلب اهو ناهي ته ڪاوڙ ختم ٿي وئي هئي؛ ان کي هڪ اهڙي دروازي جي ضرورت هئي جيڪو ان جي اصل سبب تائين پهچائي.

اهو ڄاڻڻ ته اندر ۾ اصل ڇا آهي

جيڪڏهن ڪريم کان سندس احساس بابت پڇيو وڃي ها ته هو چوي ها: مان ڪاوڙيل آهيان. جواب صحيح آهي، پر اڌورو آهي.

نفسيات دان ليزا فيلڊمين بيريٽ اهو مطالعو ڪري ٿي ته اسان جا جذبا ڪيئن ٺهن ٿا. پنهنجي ڪتاب How Emotions Are Made² ۾ هوءَ هڪ اهڙي وضاحت پيش ڪري ٿي جيڪا ڪاوڙ کي ڪا اهڙي تيار فائل نٿي سمجهي جيڪا هر ڀيري ساڳئي طريقي سان کلندي هجي. هن وضاحت موجب، دماغ توهان جي ماضيءَ جي تجربن ۽ آس پاس جي حالتن کي استعمال ڪري جسماني احساسن کي معنائون ڏيندو آهي. ۽ توهان جا لفظ ان سڃاڻپ جو حصو آهن جنهن ذريعي توهان انهن تجربن کي سمجهندا آهيو. ته پوءِ اسان کي وڌيڪ صحيح لفظ ڳولڻ کان ڪهڙي شيءِ روڪي ٿي؟

جنهن وٽ وڌيڪ صحيح لفظ هوندا آهن، ان جو ضابطو به عام طور تي وڌيڪ هوندو آهي. «ڪاوڙيل» رڳو هڪ لفظ آهي جنهن ۾ گهڻيون شيون لڪل هونديون آهن: شايد بي عزتي، يا جواب نه ڏيئي سگهڻ جي لاچاري، يا عزت وڃائڻ جو خوف. ۽ انهن مان هر هڪ کي ٻئي کان مختلف ردعمل جي ضرورت هوندي آهي.

محقق سوزان ڊيوڊ پنهنجي ڪتاب Emotional Agility ۾ ٻن طريقن جو ذڪر ڪري ٿي³: «دٻائيندڙ» پنهنجي احساسن کي هڪ پاسي ڌڪي ڇڏيندو آهي، ۽ «ورجائيندڙ» انهن کي پنهنجي دماغ ۾ بنا ڪنهن نتيجي جي وري وري هلائيندو رهندو آهي. هوءَ ٽيون رستو تجويز ڪري ٿي: پنهنجي احساس کي پوري درستگيءَ سان نالو ڏيو، ان کي تجسس سان ڏسو، ۽ پوءِ پنهنجي اصولن مطابق عمل ڪريو. جيئن توهان چئو: «هن وقت منهنجي بي عزتي ٿي آهي، پر مان تڏهن به پنهنجا لفظ سوچي سمجهي چونڊيندس».

ڇڪڻ کان پوءِ ڇا ٿيو

حضرت انس بن مالڪ رضي الله عنه روايت ڪري ٿو ته هو نبي ڪريم ﷺ سان گڏ هلي رهيو هو، ۽ پاڻ سڳورن تي هڪ نجراني چادر هئي جنهن جي ڪناري ٿلهي هئي. هڪ ٻهراڙيءَ جي بدوي کين پهچي چادر کي ايترو زور سان ڇڪيو جو انس پاڻ سڳورن ﷺ جي ڳچيءَ ۽ ڪلهي تي ان چادر جي ٿلهي ڪناريءَ جو نشان ڏٺو. پوءِ ان بدويءَ چيو ته کيس ڪجهه مال ڏنو وڃي. انس ياد ڪري ٿو ته ان کان پوءِ ڇا ٿيو: نبي سڳوري ﷺ سندس ڏانهن منهن موڙيو، مرڪيا، ۽ کيس ڪجهه عطا ڪرڻ جو حڪم ڏنائون⁴.

۽ ڏسو ته چادر ڇڪڻ کان پوءِ ڇا ٿيو. روايت ۾ جسماني اثر چٽو آهي، ۽ گهر به ان کان پوءِ آئي. پر ان هوندي به ردعمل ان ڇڪتاڻ جهڙو نه هو. اسان انهن ٻنهي عملن کي ڌار ڌار ڏسي سگهون ٿا.

جواب ڏيڻ کان اڳ جيڪا مختصر مهلت اسان پاڻ کي ڏيون ٿا، اها پنهنجي ردعمل کي چونڊڻ جو موقعو هوندي آهي، جڏهن ته ان واقعي بابت ڳالهائڻ جو توهان جو حق برقرار رهي ٿو. ۽ انس ان ردعمل جي وضاحت هن ريت ختم ڪري ٿو: «پوءِ پاڻ سڳورن ان ڏانهن نهاريو، مُرڪيا ۽ کيس ڪجهه عطا ڪرڻ جو حڪم ڏنائون» (البخاري 3149).

جڏهن احساس غائب ٿي وڃن ٿا، ته اهي ڪيڏانهن وڃن ٿا؟

نفسيات جي محقق جيمز گراس هڪ تجربو ڪيو⁵: هن رضاڪارن کي ٻانهن ڪٽجڻ جي هڪ ڏکوئيندڙ وڊيو ڏيکاري. هن هڪ گروپ کي پنهنجا تاثرات لڪائڻ لاءِ چيو، ٻئي گروپ کي اها وڊيو اهڙي اڻ ڌري انداز سان ڏسڻ لاءِ چيو جنهن سان انهن جو جذباتي ردعمل گهٽجي، ۽ ٽئين گروپ کي اها وڊيو معمول مطابق ڏسڻ لاءِ ڇڏي ڏنو.

جن ماڻهن پنهنجا تاثرات لڪايا، انهن کي عام ڏسڻ وارن گروپ کان گهٽ بيزاري محسوس نه ٿي، پر هنن پنهنجي احساسن جو ظاهري اظهار گهٽ ڪيو. هو ٻاهران وڌيڪ پرسڪون نظر آيا، پر سندن اندر جو احساس پرسڪون نه ٿيو هو.

۽ ان کان به وڌيڪ عجيب ڳالهه اها هئي ته تاثرات لڪائڻ سان همدرد اعصابي نظام ۾ وڌيڪ سرگرمي پيدا ٿي. تنهنڪري دٻائڻ ڪو احساس جو ختم ٿيڻ ناهي، بلڪه ان کي لڪائڻ لاءِ لڳايل هڪ ڪوشش آهي، جنهن جي هڪ جسماني قيمت هوندي آهي.

جڏهن ته جن ماڻهن صورتحال جو ٻيهر جائزو ورتو، انهن جي حقيقي بيزاريءَ ۾ گهٽتائي آئي، ۽ عام ڏسڻ وارن جي ڀيٽ ۾ انهن جي جسماني ڇڪتاڻ ۾ به ڪو واڌارو نه ٿيو. ۽ توهان به پنهنجي زندگيءَ ۾ ڪنهن صورتحال جو هڪ اهڙو ٻيو رخ ڳوليو جيڪو پهرين سخت فيصلي کان هٽي ڪري ڪو نئون امڪان پيدا ڪري سگهي.

پوءِ، محقق اوليور جان سان گڏ، گراس روزمره جي زندگيءَ ۾ جذبات تي ضابطي جو اڀياس ڪيو⁶. جذباتي تاثرات لڪائڻ جي عادت زندگيءَ مان گهٽ اطمينان ۽ ڪمزور سماجي لاڳاپن سان ڳنڍيل هئي. هيءَ اهڙي ڳانڍاپي جي نشاني آهي جيڪا رڳو دٻائڻ کي ئي واحد سبب ثابت نٿي ڪري، پر اها توهان کي هي سوال پڇڻ تي ضرور آماده ڪري ٿي: اها خاموشي جنهن کي توهان پنهنجي آس پاس وارن لاءِ بچاءُ سمجهو ٿا، ڇا اها واقعي انهن کي توهان جي ويجهو آڻي ٿي؟

رڳو دٻائڻ انهيءَ ڳالهه جو حل نٿو ڪڍي جنهن توهان کي پريشان ڪيو آهي، ۽ ڪاوڙ ۾ ڦاٽي پوڻ شايد توهان جا لفظ ڪنهن غلط ماڻهوءَ ڏانهن موڙي ڇڏي. تنهنڪري نه ته خاموش رهڻ ڪافي آهي ۽ نه ئي رڙيون ڪرڻ. توهان کي هڪ ٽئين رستي جي ضرورت آهي.

۽ ردعمل تي ضابطي جي معنيٰ ۾ هي حديث آهي: «طاقتور اهو ناهي جيڪو ماڻهن کي پڇاڙي وجهي، پر اصل طاقتور اهو آهي جيڪو ڪاوڙ وقت پاڻ تي ضابطو رکي» (البخاري 6114)⁷.

توهان کي ان هڪ منٽ اندر ڪجهه قدمن جي ضرورت آهي، ۽ هڪ اهڙي دروازي جي جتان اهو احساس پوءِ نڪري سگهي. هن وقفي کي هڪ جنگ بندي سمجهو، هٿيار ڦٽا ڪرڻ نه.

مختصر جنگ بندي ۽ صحيح دروازو

ڪڏهن استعمال ڪجي: جڏهن توهان ڪاوڙ محسوس ڪريو ۽ جواب ڏيڻ وارا هجو، يا محسوس ڪريو ته توهان ان جو نشانو ڪنهن ٻئي کي بڻائي رهيا آهيو. مدو: ڏهن منٽن جو هڪ تجويز ڪيل وقفو، ۽ پوءِ جڏهن پرسکون ٿيو ته معاملي واري ماڻهوءَ سان ڳالهائڻ جو وقت.

پنهنجي اندر واري احساس کي درست نالو ڏيو: رڳو «مان ڪاوڙيل آهيان» يا «مان ٺيڪ آهيان» تي مطمئن نه ٿيو. هڪ جملو لکو: «مون کي محسوس ٿيو... جڏهن...». هن ڪاوڙ ۾ ڇا آهي: بي عزتي، جواب نه ڏيئي سگهڻ جي لاچاري، يا خوف؟ صحيح نالو ڏيڻ سان شايد احساس جو جوش گهٽجي وڃي.
فوري طور تي پنهنجي جسم جي حالت بدلايو: جيڪڏهن توهان بيٺل آهيو ته ويهي رهو. ۽ جيڪڏهن ڪاوڙ اڃا به وڌي رهي آهي ته ليٽي پئو، يا ان جاءِ کان ٿورو پري ڪجهه قدم هلو.
لفظ ملتوي ڪريو، احساس نه: توهان کي ڪاوڙجڻ جو پورو حق آهي، پر جوش جي حالت ۾ جواب ڏيڻ کان اڳ پاڻ کي وقت ڏيو. ڪنهن به پيغام، جملي يا فيصلي کان اڳ پاڻ کي ڏهه منٽ ڏيو.
شدت کي سبب کان ڌار ڪريو: ان کان اڳ جو توهان پنهنجي سامهون ايندڙ پهرين ماڻهوءَ تي پنهنجي ڪاوڙ ڪڍو، پاڻ کان پڇو: ڇا هي سڀ ڪجهه هن ننڍڙي واقعي جي ڪري آهي؟ ۽ اصل ۾ ان جو ذميوار ڪير هو؟ توهان جو ننڍو ڀاءُ، دوست، يا پڙهائيءَ جو ساٿي ان بل جا حقدار ناهن جيڪو ڪنهن ٻئي ٺاهيو آهي.
احساس لاءِ صحيح دروازو کوليو: نئين سر جائزو وٺڻ جو مطلب پنهنجي حق تان هٿ کڻڻ ناهي. «معاملي کي پيچيده ڪرڻ جي ڪا ضرورت ناهي» يا «هاڻ ڪو فرق نٿو پوي» چوڻ بدران هي آزمايو: «هن ڳالهه مون کي ڏک ڏنو آهي، ۽ ان لاءِ پوءِ جاءِ هوندي: مان مناسب ۽ پرسکون وقت ۾ ان ماڻهوءَ سان ڳالهائيندس، يا ان بابت لکندس، يا سڀاڻي لاءِ ڪو مختلف منصوبو جوڙيندس.»

جيڪڏهن توهان گري پئو: جنهن تائين توهان جي ڪاوڙ پهتي هجي تنهن کان کليل معافي وٺي اصلاح جو دروازو کوليو.

جيڪڏهن توهان جي ڪاوڙ ڪنهن کي ڏکوئيو آهي، ته کليءَ دل سان معافي وٺو: «مون توتي رڙ ڪري غلطي ڪئي. مان ڪنهن ٻئي معاملي سبب پريشان هئس، ۽ ان سان منهنجي هن عمل جو ڪو جواز نٿو بڻجي. مان ان جي ازالي جي ڪوشش ڪندس.»

ايندڙ مانجهاندو

صبح جو ڪريم باورچيخاني جي دروازي وٽ بيٺو هو، جڏهن ته سندس ڀيڻ پنهنجي پليٽ مان ٽڪر ميڙي رهي هئي. هن ڳالهه شروع ڪئي: «مان پريشان هئس…». هن پنهنجون اکيون مٿي کڻي کيس ڏٺو. هو ترسي پيو؛ هن ان جملي ۾ اهڙو رستو محسوس ڪيو جيڪو ڏوهه وري سندس مٿان اڇلائي سگهي ٿو.

کيس اصلاح واري ڳالهه ياد آئي ۽ چيائين: «مون توتي رڙ ڪري غلطي ڪئي. منهنجي ڪاوڙ ۾ تنهنجو ڪو ڏوهه نه هو». ٻئي دروازي وٽ سندس پيءُ بيٺو هو. هن انهن ٻنهي ڏانهن ڏٺو، پوءِ موڙ کائي بنا ڪجهه چوڻ جي هليو ويو.

سندس ڀيڻ هڪدم ڪتاب نه کوليو. چيائين: «مون ڪالهه هڪ ڊگهو صفحو چونڊيو هو». ڪريم سندس ڀرسان ويٺو: «اسان ان کي ٻن ڀيرن ۾ پڙهنداسين». هن پهرين سٽ پڙهي ۽ هڪ لفظ تي اٽڪي پئي. هن انتظار ڪيو.

ايندڙ جمعي جي مانجهاندي تي سندس چاچي وري رات جو ٽين وڳي واري ڳالهه ڇيڙي. ڪريم کي پنهنجن ڪنن ۾ سيڪ محسوس ٿيو، ۽ هن پنهنجي احساس کي نالو ڏنو: سڀني سامهون بي عزتي. ان کان اڳ جو ڪو لفظ نڪري هو باورچيخاني ڏانهن اجازت وٺي هليو ويو، ۽ اتي ڏهه منٽ ويٺو رهيو. ۽ جڏهن سندس چاچو پنهنجي ڪار ڏانهن ويو ته ڪريم ساڻس گڏ ٻاهر نڪتو ۽ چيائين: «ان رات واري ڪهاڻي مون کي سڀني سامهون شرمسار ڪري ٿي. مهرباني ڪري اها وري نه ٻڌايو». چاچي چيو: «اهو ته رڳو مذاق هو». ڪريم چيو: «مان ڄاڻان ٿو. پر مان اهو وري ٻڌڻ نٿو چاهيان». چاچو ڪجهه پل خاموش رهيو، پوءِ چيائين: «جيئن تنهنجي مرضي». ۽ شام جو سندس ڀيڻ پنهنجو ڪتاب سندس گوڏي تي رکيو: «صفحو چونڊيو». هن ڀيري هن ڪتاب ڏانهن ڏٺو، هڪ صفحو چونڊيو، ۽ سندس لاءِ ننڍي ڪرسي ويجهي ڪري ڇڏي.

مدد ڪڏهن گهرجي؟

مٿي ڏنل ڳالهيون اهڙي ڪاوڙ لاءِ ڪارائتيون آهن جيڪا ڪڏهن ڪڏهن اچي ٿي ۽ هلي وڃي ٿي. پر جڏهن گهر ۾ رڙيون ڪرڻ يا ضابطو وڃائڻ معمول بڻجي وڃي، يا جڏهن گهر ۾ ڪو ماڻهو توهان کان ڊڄڻ لڳي، ته اهو معاملو ڪنهن ڪتاب جي باب ذريعي حل ٿيڻ کان مٿانهون آهي. ڪنهن ماهر نفسيات جي مدد وٺو؛ اهڙي مسلسل ڪاوڙ جو علاج موجود آهي، ۽ مدد گهرڻ جو مطلب اهو ناهي ته توهان ڪو بڇڙا انسان آهيو، پر اها توهان جي پنهنجي ۽ توهان جي پيارن جي حفاظت لاءِ آهي. ۽ جيڪڏهن توهان پاڻ پنهنجي گهر ۾ خوف محسوس ڪريو ٿا، تڏهن به مدد گهرو؛ توهان کي هي بار اڪيلي کڻڻ جي ضرورت ناهي.

توهان جي ڪاوڙ جو ڏنڊ ڪير ٿو ڀري؟

جلدي جواب نه ڏيو، پنهنجو وقت وٺو:

اهو ڪهڙو ماڻهو آهي جيڪو ٻين کان وڌيڪ توهان جي ڪاوڙ برداشت ڪري ٿو، جڏهن ته ان ۾ سندس ڏوهه سڀ کان گهٽ هوندو آهي؟
جيڪڏهن توهان پنهنجي گهڙيءَ کي ان وقت کان ڏهه منٽ پٺتي وٺي وڃو جڏهن توهان آخري ڀيرو آواز مٿي ڪيو هو، ته اها ڪهڙي ڳالهه هئي جيڪا توهان کي پريشان ڪري رهي هئي ۽ توهان ڪنهن کي نه ٻڌائي هئي؟

۽ ساڳئي شام، ان کان اڳ جو لينا پنهنجي ڀيڻ جي گهر اڳيان گاڏيءَ مان لهي، سندس فون هڪ ايميل نوٽيفڪيشن سان چمڪي اٿيو. هن پنهنجي ڪنجي ڀر واري سيٽ تي رکي، ۽ اهو پيغام کوليو جيڪو هفتن جي انتظار کان پوءِ پهتو هو.