Ang Kaibigan Kong “Bukas”

Limang taon na ang pangungusap sa telepono ni Lina. Kasama niya itong lumilipat mula sa isang telepono patungo sa susunod: “Kapag kumalma na ang lahat, sisimulan ko ang kurso sa disenyo.” Isang gabi, binuksan niya ito. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang taon, hindi niya ito isinara. Sa ilalim nito, ang takdang pagpunta sa dentista at regalo para sa kapatid niyang babae. Sa ibabaw, ang listahan ng trabaho sa Huwebes.

Mula sa kusina, tinawag siya ng asawa: “Kailangan ba ng Ministro ng Pananalapi ng tsaa?” Sabi niya, “Isang linggong walang gagawin.” Dinala nito ang baso, ipinatong sa maliit na platito, at umupo sa gilid ng mesa. Inilipat niya ang daliri sa pangungusap tungkol sa kurso. Noong isinulat niya ito, sinabi niya sa sarili: “Pagkatapos kong ikasal.” Nang makasal, inilipat niya ang pagsisimula sa panahong maayos na ang tahanan nila. Pagkatapos, sa pagkakapromote naman. Dumating ang promosyon. Nanatili sa lugar ang pangungusap.

Inilabas niya ang lumang kuwaderno mula sa drawer ng mesa. Inilagay niya ito sa tabi ng baso, pero hindi binuksan. Binuksan niya ang website ng kurso: tatlong blangkong kahon at isang pindutan para magbayad. Tinitigan niya ang mga kahon. Saka niya isinara ang website at sinabi sa asawa: “Bukas.”

Sa mga tala sa telepono mo, may pangungusap na ilang taon nang nakatira roon: “Bukas ako magsisimula.” Inilipat mo ito mula sa lumang telepono patungo sa bago. Wala ni isang titik na nagbago.

Bakit natin pinagkakatiwalaan ang taong nasa “bukas” na ito, ang taong hindi pa natin kailanman nakita?

Maaaring pagtakas sa hindi magandang pakiramdam ngayon ang pagpapaliban, hindi simpleng katamaran lang. Ipinapasa natin ang gawain sa isang tinatawag nating “ako bukas.” Tinatrato natin siyang mas malakas at hindi gaanong abala kaysa sa atin. Pagdating niya, ikaw pa rin siya, halos ganoon din ang pagod, at may dagdag na isang gawain sa listahan.

Sa aklat niyang “The Procrastination Equation”, sinusuri ni Piers Steel ang dose-dosenang pag-aaral tungkol sa mga dahilan ng pagpapaliban natin¹.

Ang pampawala ng sakit na nawawalan ng bisa makalipas ang limang minuto

Karaniwang iniisip na problema sa pamamahala ng oras ang pagpapaliban. Pero tiningnan ito ng mga mananaliksik sa ibang anggulo: paraan para ayusin ang pakiramdam mo ngayon, sa halip na pamahalaan ang oras mo mamaya².

Anong pakiramdam ang kasama ng huling gawaing ipinagpaliban mo: pagkabagot, pangamba sa pagkabigo, o pagdududa sa halaga nito? Kapag isinara mo ito at may binuksang iba, agad dumarating ang ginhawa.

Ginagantimpalaan ka sa pagtakas dito.

Kung araw-araw ay mabigat ang pakiramdam mo, maaaring may kaugnayan ang palagiang pagpapaliban sa malungkot na pakiramdam o depresyon, o sa hirap magbigay ng atensiyon. Dito, mas makakatulong ang isang espesyalista kaysa sa kabanatang ito.

Ang hindi mo kilalang sarili sa bukas

Sa isang pag-aaral na gumamit ng functional magnetic resonance imaging, sinuri ng mga kalahok ang mga katangiang naglalarawan sa sarili nila ngayon at pagkalipas ng sampung taon. Sinuri rin nila ang mga katangian ng isang sikat na tao sa parehong dalawang panahon. Mas kaunti ang aktibidad sa bahagi ng utak na may kaugnayan sa pag-iisip tungkol sa sarili kapag iniisip nila ang sarili sa hinaharap kaysa kapag iniisip nila ang sarili ngayon³.

Maaaring makaramdam ka ng agwat sa pagitan mo at ng sarili mo sa hinaharap, na para bang ibang tao ang iniisip mo⁴, kaya madaling ipapasan sa kanya ang ayaw mong pasanin ngayon.

At mas pinahahalagahan ng isip mo ang nasa harap mo kaysa sa darating pa lang. Ito ang “pagkiling sa kasalukuyan”⁵.

Ibig bang sabihin, pagtakas ang bawat pagpapaliban? Hindi.

Minsan, matalinong pasya talaga ang pagpapaliban: hihintayin mo ang suweldo para bilhin ang kailangan, o hihintayin mong gumaling sa sipon bago tumakbong muli.

May kondisyong tiyak mong matutukoy ang matalinong pagpapaliban. Sa pagtakas, malabo ang kondisyon: “Kapag kumalma na ang lahat,” o “Kapag naayos ko na ang buhay ko.”

“May dalawang biyaya na nagulangan sa dalawang ito ang marami sa mga tao: ang kalusugan at ang kawalang-gawain.” (al-Bukhari 6412)⁶.

Tunay na Pakikipagkaibigan sa Bukas

Nagsisimula ang pakikipagkaibigan mo sa “ako bukas” kapag pinapagaan mo ang pasanin niya, sa halip na ipasa sa kanya ang lahat.

Isinulat ni Thomas Carlyle: “Gawin mo ang tungkuling pinakamalapit sa iyo, na alam mong tungkulin mo! Magiging mas malinaw na sa iyo ang ikalawang tungkulin.”⁷.

Tatlong blangkong kahon

Bago matapos ang trabaho sa Huwebes, muling binuksan ni Lina ang pahina ng pagpaparehistro. Sa isang papel, isinulat niya: “Magpaparehistro ako ngayong gabi at aayusin ko ang lahat.” Sinabi niya sa asawa: “Hindi na ako magpapaliban ngayon.” Itinanong nito, “Ano ang una?” Tiningnan niya ang mahabang listahan: bayad sa kurso, oras ng klase, programa para sa disenyo, at lugar sa mesa. Binaligtad niya ang papel. Walang laman ang likod. Inabot niya ang telepono para humanap ng mas murang kurso, saka ibinalik ito sa tabi ng baso. Sa pahinang nasa harap niya, blangko pa rin ang kahon para sa pangalan. Pero puno ng pangako para sa gabing iyon ang buong harap ng papel.

Inilagay ni Lina ang pangalan at email sa loob ng dalawang minuto. Huminto siya sa kahon para sa bayad. Binuksan niya ang listahan ng gastusin at isinara ang pahina ng kurso. Nakita ng asawa niyang dumilim ang screen. “Hanggang saan ka na?” tanong nito. “Hanggang sa takot kong magbayad tapos hindi pumasok,” sagot niya.

Binalikan niya ang linyang “Kung madapa ka.” Sa likod ng papel, isinulat niya ang pakiramdam, saka isang mas maliit na kilos: tiyakin ang halaga ng hulog, bukas pagkatapos ng isang baso ng tsaa. Hindi siya naghanap ng ibang kurso nang gabing iyon. Hinayaan niyang naka-save ang pangalan at email.

Kinabukasan, nang ipatong ng asawa niya ang baso nito sa platito, binuksan niya ang pahina para magbayad. Tinapos niya ito. Lumitaw ang iskedyul ng unang klase: tatlong linggo pa, Miyerkules ng gabi. Isinulat niya ito sa tabi ng pasahan ng trabaho sa Huwebes, hindi sa iniisip niyang araw na walang gagawin. Sabi niya, “Hindi ko kailangan ng tahimik na linggo para punan ang isang kahon.”

Itinanong ng asawa niya, “At ang tatay mo? Kailan mo sasabihin?” Napatigil ang daliri niya sa ibabaw ng kalendaryo. “Pagkatapos ng unang klase,” sabi niya.

Takdang pagkikita sa hindi mo kilala

Buksan ang app ng mga tala at hanapin ang pinakamatandang pangungusap na may “bukas.” Saka isang tanong: anong pakiramdam ang tinatakasan mo kapag ipinagpapaliban mo ito? Pagkabagot? Takot sa pagkabigo? Pagdududang karapat-dapat ka rito?

Kung makagawa ka ng maliit na bahagi nito ngayon, bago isara ang pahinang ito, magsulat sa ilalim ng pangungusap para sa sarili mo bukas: “Sinimulan ko na para sa iyo. Ituloy mo.”

Pagkalipas ng isang linggo, balikan ang pangungusap na iyon: lumiit ba ang pakiramdam nang pinaliit mo ang gawain, o naghihintay ka pa rin ng kondisyong hindi mo matukoy?

Nang gabi ring iyon, umilaw ang screen ng telepono ni Lina sa pangalang “Tatay.” Nakabukas sa harap niya ang kuwaderno noong kolehiyo, sa pahina ng mga logo. Tiningnan niya ang pangalan. Hindi niya inabot ang telepono. Nanatiling maliwanag ang pangalan hanggang dumilim.