اُٿو… ڀلي سئو دفعا ئي ڇو نه هجي — پاڻ مان استعيفيٰ

راندين وارو ٿيلهو ڪيترن ئي مهينن تائين ڪريم جي ڪمري جي دروازي وٽ پيل رهيو، جڏهن ته بخار جنهن کيس ان کان پري ڪيو هو اهو رڳو ٻه هفتا ئي رهيو هو. اونهاري جي پڇاڙيءَ ۾ هو هاسٽل موٽي آيو، ۽ اهو ٿيلهو ائين ئي ڏٺائين جيئن ڇڏي ويو هو؛ اندر اچڻ وقت سندس بيگ جو پٽو ان ۾ ڦاسي پيو. هن ان کي آزاد ڪري بستري تي رکيو. فون تي آچر جو پراڻو الارم اڃا موجود هو، ۽ ٿيلهي ۾ اها قميص هئي جيڪا هن بيمار ٿيڻ کان اڳ ڌوئي هئي. هن زپ کولي ۽ پوءِ وري بند ڪري ڇڏي. سندس روم ميٽ آيو، جيڪو ڪريم جي بيماريءَ کان پوءِ اڪيلو ڊوڙندو هو، ۽ چيائين: «هل ته گڏجي ٻيهر شروعات ڪريون». ڪريم چيو: «جڏهن مان پنهنجي اڳوڻي سگهه سان موٽندس». روم ميٽ ساڻس بحث نه ڪيو. ڪريم کي اهي چار مهينا ياد آيا جيڪي رڳو آچر تي ڊوڙڻ سان شروع ٿيا هئا، پوءِ هو هفتي ۾ چار ڀيرا ڊوڙڻ لڳو هو، تان جو سياري ۾ ٻن هفتن جو بخار آيو. هن جتي ڪڍي؛ ان جي ڳنڍ اڃا تائين ان آخري ڏينهن وانگر ٻڌل هئي جڏهن هو ڊوڙڻ لاءِ نڪتو هو. هن ان کي کولڻ جي ڪوشش ڪئي، پر اها ويتر سڪڙجي وئي. هن جتي ٿيلهي کان ٻاهر ئي ڇڏي ڏني. ۽ آچر جي صبح هو دريءَ ڏانهن اٿيو، سندس روم ميٽ دروازي وٽ پنهنجي جتي ٻڌي رهيو هو. هن اهو سڃاڻو سوال ٻڌو: «ڊوڙڻ هلين پيو؟». چيائين: «اڃا نه». روم ميٽ ڪنجي کنئي، ۽ دروازو اڌ کليل ڇڏي ڏنائين. ڪريم جي اسڪرين تي الارم چمڪيو: «آچر، ڇهه وڳي، پارڪ». هن نه رِنگ بند ڪئي، ۽ نه اٿيو. اڌ کليل دروازي مان ڏاڪڻين تان روم ميٽ جي قدمن جو آواز آيو، ۽ پوءِ گم ٿي ويو.

شايد توهان کان به هڪ ڏينهن رهجي وڃي، پوءِ توهان اهو جملو ٻڌو جيڪو ان غيرحاضريءَ کي سڄي هفتي جي غيرحاضري بڻائي ڇڏي: سڄي محنت ضايع ٿي وئي. هر وقفو ٿاٻو ناهي هوندو؛ بيماري ۽ آرام جو پنهنجو حق آهي. پر جڏهن توهان موٽڻ جي سگهه رکو ٿا، ته توهان جيڪو ٿيو ان کي ڪهڙي جملي سان بيان ڪريو ٿا؟ غيرحاضريءَ جي ماپ ۽ ان فيصلي جي ماپ جي وچ واري فرق کي ڏسو جيڪو توهان ان سان ڳنڍيو ٿا.

ٿاٻو کائڻ ۽ ڪري پوڻ جي وچ وارو فاصلو

ٿاٻو (Lapse) هڪ ننڍڙو ۽ محدود واقعو آهي: هڪ ڏينهن جو رهجي وڃڻ، هڪ ڀيرو طئي ٿيل منصوبي کان هٽي کائي وٺڻ، يا جم کانسواءِ ٻه هفتا گذري وڃڻ. پر انتڪاس يا پوري پوئتي هٽڻ (Relapse) ان کان گهڻو وڏي شيءِ آهي: مڪمل طور تي وري اتي موٽي وڃڻ جتي توهان شروع ڪرڻ کان اڳ هئا.

محققن ايلن مارلٽ ۽ جوڊٿ گورڊن خاص طور تي نشي جي علاج جي پروگرامن ۾ هن تبديليءَ جو مطالعو ڪيو، ۽ جيڪو ڪجهه پيش اچي ٿو ان کي هڪ صحيح نالو ڏنو: پرهيز جي ڀڃڪڙيءَ جو اثر (Abstinence Violation Effect)¹.

جڏهن ڪو شخص ڪنهن عمل کان پرهيز ڪرڻ جو واعدو ڪري ٿو ۽ پوءِ ٿاٻو کائي ويهي ٿو، ته هو ان جي سخت معنيٰ ڪڍي سگهي ٿو: مان ناڪام آهيان. هيءَ معنيٰ پوريءَ ريت پوئتي موٽڻ جو دروازو کولي ڇڏي ٿي: جيڪڏهن مان اڳ ئي ناڪام ٿي چڪو آهيان، ته پوءِ مان ڇو رڪجان؟ اهو فيصلو جنهن ذريعي هو ورجاءَ کي روڪڻ چاهيندو هو، خود کيس ان ئي ڏانهن ڌڪي ڇڏي ٿو.

ٿاٻي کان اڳ ۽ پوءِ واري لڪير

شايد توهان کي باب 3 ۾ ڪريم ياد هجي، ۽ ڪيفي واري اها سگريٽ جنهن کيس مهيني کان پوءِ وري سڄي پيڪيٽ ڏانهن موٽائي ڇڏيو هو. اتي اسان چيو هو ته پهريون استثنا هڪ مثال بڻجي وڃي ٿو، ۽ واضح لڪير ان کي روڪي ٿي. ۽ هتي اسان چئون ٿا ته ٿاٻو انتڪاس ناهي. ته پوءِ اسان ڪنهن تي يقين ڪريون؟

ٻنهي تي، پر ٻن الڳ الڳ وقتن ۾. واضح لڪير پهرين قدم کان اڳ ڪم ڪري ٿي. ۽ جيڪڏهن اها ٽٽي پوي، ته ايندڙ جملو ئي فيصلو ڪري ٿو: صرف هڪ سگريٽ، يا مڪمل واپسي؟ ڪريم ڪيفي واري سگريٽ کي ايندڙ محفل ۾ پنهنجو دليل بڻائي ورتو هو. ۽ اهو وڪيل جنهن کي توهان باب 6 ۾ سڃاتو هو، هن بحث ۾ ڏاڍو ماهر آهي: جڏهن لڪير ٽٽي ئي پئي آهي، ته پوءِ هاڻي ڪهڙو فرق رهيو.

جيڪڏهن ڪريم چوي ها: «مون هڪ سگريٽ پيتي، ۽ هاڻي مان وري پرهيز ڏانهن موٽان ٿو»، ته هو پاڻ کي موقعو ڏئي ها. لڪير شروعات کي بچائي ٿي، ۽ جملو لڪير ٽٽڻ کان پوءِ واري حالت کي بچائي ٿو.

هن سال ڪريم جو ڊوڙڻ کان رڪجي وڃڻ ڪو ٿاٻو نه هو؛ اها بيماري هئي، ۽ ان ۾ آرام ڪرڻ هڪ حق هو، ڪا ڪوتاهي نه. مسئلو ان کان پوءِ سندس پنهنجي پوري صلاحيت تي لڳايل فيصلو هو.

محققن جيمز پروچاسڪا، ڪارلو ڊي ڪليمنٽي، ۽ جان نورڪراس، لت واري رويي کي بدلائڻ بابت اڀياسن جي جائزي ۾، تبديليءَ جي مرحلن جو هڪ نقشو پيش ڪيو: ان بابت نه سوچڻ کان وٺي، سوچڻ، تيار ٿيڻ، عمل ڪرڻ، ۽ پوءِ ان کي قائم رکڻ تائين². ۽ انهن جي نقشي ۾ ٿاٻو يا انتڪاس سفر جو پڄاڻي ناهي. اهو ماڻهوءَ کي گذريل مرحلي ڏانهن موٽائي ٿو، ۽ اتان هو ٻيهر شروعات ڪري ٿو.

۽ انهن تحقيقن ۾ جن جو هنن جائزو ورتو، نشي يا لت واري رويي کي ختم ڪرڻ کان اڳ انهن مرحلن مان ڪيترائي ڀيرا گذرڻ هڪ عام نمونو هو. هن نقشي ۾ تبديلي سدائين هڪ سڌي لڪير وانگر نٿي هلي.

جيڪڏهن ٿاٻو بار بار اچي، ته پاڻ تي نئين سر فيصلو ڏيڻ بجاءِ اهو پڇو ته منصوبي يا سهڪار ۾ ڪهڙي تبديليءَ جي ضرورت آهي.

پنجاهه راتيون، ۽ پوءِ واپسي

باب 6 ۾ اسان ڏٺو ته ڪعب بن مالڪ سامان تيار ڪرڻ ملتوي ڪندو رهيو ۽ پوءِ هن سچائيءَ کي چونڊيو. نبي ڪريم ﷺ جي حڪم تي ماڻهن ساڻس ڳالهائڻ ڇڏي ڏنو هو. هو ان حالت ۾ رهيو تان جو بائيڪاٽ شروع ٿيڻ کان پنجاهه راتيون پوريون ٿيون. ۽ ان جي صبح جو، فجر جي نماز کان پوءِ، هن سلع جبل تان هڪ آواز ٻڌو جيڪو کيس خوشخبري ڏئي رهيو هو. هو سجدو ڪري ويو، پوءِ نبي ڪريم ﷺ ڏانهن نڪتو. ماڻهو کيس ملي رهيا هئا ۽ مبارڪون ڏئي رهيا هئا، ۽ جڏهن هو مسجد ۾ داخل ٿيو ته طلحه بن عبيدالله اٿي سندس آڏو آيو، ساڻس هٿ ملايائين ۽ کيس مبارڪباد ڏنائين. ڪعب چوي ٿو ته هو طلحه جو اهو عمل ڪڏهن به نه وساري سگهيو.

۽ اها ڪهاڻي رڳو پهرين اعتراف تي ختم نٿي ٿئي. ان کان پوءِ هڪ ڊگهو وقت گذريو، پوءِ ملاقات، مبارڪباد، ۽ مستقبل بابت واعدو ٿيو: ڪعب باقي رهيل سڄي زندگيءَ ۾ سچائيءَ کي پنهنجو لازمي اصول بڻائي ڇڏيو. واپسي ان واقعي کي مٽائي ڇڏڻ نه هئي، بلڪ اها هڪ شروعات هئي جنهن سان گڏ هو بيان ڪري ٿو ته هو ان کان پوءِ ڇا ڪندو.

جيڪا ڳالهه اسان کي ڪعب جي ڪهاڻيءَ مان هن باب جي اوزار ڏانهن آڻي ٿي، اها واقعي جي بيان مان هڪ ايندڙ واضح عمل ڏانهن وڌڻ آهي. ۽ ڪنهن ٻئي جي ڪهاڻيءَ ۾ انتظار واري مدي کي پنهنجي واپسيءَ جو معيار نه بڻايو؛ توهان جو ممڪن قدم هڪ اهڙو وقت رکي ٿو جنهن جو تعين توهان هينئر ئي ڪري سگهو ٿا.

۽ خوشخبري هئي: «توهان کي ان بهترين ڏينهن جي مبارڪ هجي جيڪو توهان جي ماءُ پاران توهان کي ڄڻڻ کان وٺي اڄ تائين توهان تي آيو آهي»³.

هڪ ڳنڍ جيڪا کلي نه سگهي

ڪريم پنهنجي فون ۾ ڊوڙڻ جو اهو شيڊول ڳوليو جنهن جو هو بيماريءَ کان اڳ پابند هو. ان جو پهريون ڏينهن ئي ان کان وڏو هو جيڪو هو هاڻي ڪري سگهي ها. هن ايندڙ هفتي لاءِ چار سيشن طئي ڪيا، پوءِ دروازي وٽ پيل جتيءَ ڏانهن ڏٺائين. هن پنهنجي روم ميٽ کي چيو: «مان بلڪل اڳ وانگر موٽندس، يا وري ان جو ڪو فائدو ناهي». سندس روم ميٽ شيڊول جي پهرين خاني ڏانهن اشارو ڪيو: «ڇا هي اڄ لاءِ آهي؟». ڪريم اسڪرين بند ڪري ڇڏي. جيڪڏهن هو ڏهه منٽ ٻاهر نڪري ها، ته به پراڻي ٽيبل ۾ ان لاءِ ڪو خانو نه هو. هن ٻيو ڀيرو ٿيلهي جي زپ کولي، ۽ پوءِ قميص ڪڍڻ کانسواءِ ئي وري بند ڪري ڇڏي.

ٿاٻو کائڻ کان پوءِ ٽي جملا

ٿاٻو کائڻ کان پوءِ پهرين منٽ اندر پنهنجو جملو درست ڪريو، ان کان اڳ جو معاملو وڏو ٿي وڃي. هتي ٽي جملا آهن جيڪي «مون سڀ ڪجهه برباد ڪري ڇڏيو» واري جملي جي جاءِ وٺن ٿا، ۽ ٻه قدم آهن جيڪي انهن کي مڪمل ڪن ٿا:

ڪڏهن استعمال ڪجي: عادت ڇڏائجي وڃڻ کان پوءِ پهرين منٽ اندر، يا جڏهن توهان موٽڻ کي ان وقت تائين ملتوي ڪريو جيستائين پنهنجي پراڻي تصوير بحال نه ڪري وٺو. مدو: لکڻ لاءِ پنج منٽ، ۽ واپسيءَ جو هڪ قدم جنهن جو وقت توهان اڄ مقرر ڪريو، جيترو به توهان جي حالت اجازت ڏئي.

وضاحتي جملو: جيڪو ڪجهه پيش آيو ان کي ان جي اصل ماپ ۾ بيان ڪريو، نه ڪي ان احساس جي ماپ مطابق جيڪو توهان ان بابت محسوس ڪريو ٿا. «مان بيماريءَ سبب ٻه هفتا رڪجي ويس، پوءِ موٽڻ ۾ ڪيترائي مهينا دير ڪيم» هڪ صحيح جملو آهي. «مون سڀ ڪجهه وڃائي ڇڏيو» هڪ وڌاءُ وارو جملو آهي.
ڌار ڪرڻ وارو جملو: لکو: ٿاٻو هڪ حادثو آهي، نئين سڃاڻپ ناهي. توهان ٻن هفتن اندر سست ناهيو بڻجي ويا، بلڪل ائين جيئن توهان گذريل چئن مهينن دوران ڪو هيرو نه هئا.
واپسيءَ جو جملو: هفتي جي شروعات جو انتظار نه ڪريو، ۽ نه پنهنجي مڪمل «اڳوڻي سگهه» جي موٽڻ جو انتظار ڪريو. اڄ ئي واپس اچو، سڀ کان ننڍي ممڪن صورت سان: پوري ڪلاڪ بدران ڏهه منٽ.
واپسيءَ جو ئي شاهد چونڊيو، نه ڪي بي عيب تسلسل جو: ڪنهن دوست کي ٻڌايو: «مان اڄ موٽي آيس، ڀلي هڪ ننڍڙي قدم سان ئي سهي»، ان بدران جو توهان لڪي وڃو تان جو مڪمل تيار ٿي وڃو.
بيماريءَ سبب مڙهيل رڪاوٽ ۽ پنهنجي مرضيءَ واري رڪاوٽ جي وچ ۾ فرق ڪريو: پهرين شيءِ تي ڪنهن به انسان تي ملامت نٿي ٿئي. ۽ ٻئي تي توهان پشيمان ٿي سگهو ٿا، بنا ان جي ته پنهنجي پوري صلاحيت تي آخري فيصلو جاري ڪريو. ۽ ٻنهي صورتن ۾، پنهنجي اڄوڪي سگهه مطابق واپسيءَ جو قدم کڻو، نه ڪي رڪجڻ کان اڳ واري سگهه مطابق.

جيڪڏهن توهان گري پئو: وضاحتي جملو ورجايو، ننڍڙي قدم لاءِ ويجهو موقعو طئي ڪريو، ۽ پنهنجي شاهد کان وري سهڪار جي گهر ڪريو.

سومر جي صبح، ڪريم هڪ پني تي لکيو: بيماريءَ سبب ٻه هفتا رڪجي ويس، پوءِ موٽڻ ۾ مهينا دير ڪيم. هن ان هيٺان هڪ سٽ ڇڏي: بيماري هڪ واقعو هو، ۽ ان کان پوءِ منهنجو فيصلو هڪ ٻيو واقعو هو. ۽ جڏهن سندس روم ميٽ ٻاهر نڪرڻ لڳو، تڏهن هن سڏ ڪيو: «اڄ مون سان گڏ هل، رڳو ڏهه منٽ». سندس روم ميٽ پڇيو: «ڇا اسان آچر جو انتظار نه ڪريون؟». چيائين: «مان اڄ جيتري سگهه اٿم ان سان موٽان پيو». اهي ويجهي موڙ تائين ٻاهر نڪتا. ڏهن منٽن جي پڄاڻيءَ کان اڳ ئي سندس ساهه چڙهي ويو، تنهنڪري روم ميٽ سندس ڀرسان هلڻ لڳو، ۽ اهي باقي رستو پيادل هليا. ۽ ڪمري ۾ هن لکيو: ڏهه منٽ ٻاهر نڪتس؛ اڌ پنڌ هو. هو پهرين هفتي ۾ ٻه ڀيرا ڊوڙڻ لاءِ نڪتو. ۽ ٻئي هفتي ۾ دير سان سمهيو ۽ هڪ ڏينهن رهجي ويو. روم ميٽ جو نياپو آيو: «هيٺ لهان؟». هن هٿ وڌايو ته لکي: هفتو پورو ٿي ويو. هو رڪجي ويو، ۽ «جيڪڏهن توهان گري پئو» واري سٽ ڏانهن موٽي آيو. هن لکيو: «هڪ ڏينهن رهجي ويو. سڀاڻي ڏهه منٽ». هن جتي دروازي وٽ رکي، ۽ هن ڀيري سمهڻ کان اڳ ئي ان جي ڳنڍ کولي ڇڏي. ٻئي ڏينهن هو روم ميٽ کان اڳ ئي چؤڪٺ تي بيٺو هو.

جڏهن شاهد پوئتي هٽي وڃي

ٻاهريون شاهد هڪ ٿنڀو آهي، ڪا ڀت ناهي. هو اوهان جي مدد ڪري ٿو تان جو اڏاوت مضبوط ٿئي، پوءِ آهستي پوئتي هٽي وڃي ٿو.

۽ هڪ رات جڏهن ڪريم اهڙن نامعلوم ماڻهن سان کيڏيو جن کي هو سڃاڻندو به نه هو، ته هو راند کان پوءِ پنهنجن ميسيجز ڏانهن موٽيو، ۽ هڪ اهڙو جملو درست ڪيائين جنهن کي سندس باقاعده ٽيم مان ڪو به پڙهڻ وارو نه هو. هن ڀيري کائنس ڪنهن به نه پڇيو هو؛ هن پاڻ کان پڇيو: جيڪڏهن انهن کي منهنجو نالو معلوم هجي ها ته ڇا مان ائين ئي لکان ها؟ شاهد جو طريقو هي آهي: سوال شروع ٿئي ٿو، پوءِ انسان اهو سوال پاڻ کان پڇڻ سکي وٺندو آهي.

باب 8 ۾ اسان ڏٺو ته ورثي ۾ ملي چڪي شين جو جائزو وٺڻ ڪيئن شروع ٿئي ٿو ان کان اڳ جو توهان پنهنجي هٿ سان صحيح ڪري چونڊيو. ۽ ساڳي ڳالهه توهان جي واعدي تي به لاڳو ٿئي ٿي جڏهن توهان ڄاڻو ٿا ته توهان اهو واعدو ڇو نڀائي رهيا آهيو، نه ڪي ڪنهن لاءِ نڀائي رهيا آهيو. هي اهو عمل آهي جنهن کي باب 1 ۾ ماهر نفسيات «اندريون انتظام» سڏيو هو.

پنهنجي دوست جي پڇا ڳاڇا کي پنهنجي ضرورت آهر گهٽ ڪريو، نه ڪي ڪنهن پابند وقت مطابق: هر روز کان وٺي هفتي ۾ هڪ ڀيرو، پوءِ اتي تائين جو توهان خود کيس ٻڌايو. توهان جو رجسٽر ۽ اها سٽ باقي رهندي: ويس، يا نه ويس. ۽ جيڪڏهن توهان ٿاٻو کائو، ته ان کان نئين سر سهڪار گهرو.

۽ ٿنڀن جي آخر ۾، جڏهن هر شاهد پوئتي هٽي وڃي، توهان اڪيلا نٿا رهو. ۽ احسان جو مفهوم باقي رهي ٿو: «جيڪڏهن تون کيس ڏسي نٿو سگهين ته هو توکي ڏسي رهيو آهي» (البخاري 50، مسلم 8). اهو شاهد جيڪو ڪڏهن غائب نٿو ٿئي، جنهن کي اوگهه نٿي اچي، ۽ جيڪو هر اڱاري ڏينهن ڪنهن نياپي جو انتظار نٿو ڪري. ڪتاب جي شروعات ۾ اسان انسانن مان شاهد اڌارا ورتا هئا، ڇاڪاڻ ته اسان ان کان سواءِ ڪنهن ٻئي تي تربيت نه ورتي هئي. ۽ ان جي آخر ۾ اسان کيس ياد ڪريون ٿا جيڪو سڄو وقت اسان کي ڏسي رهيو هو.

توهان کي موٽڻ جو حق حاصل ڪرڻ لاءِ پنهنجن ٿاٻن کي ڳڻڻ جي ضرورت ناهي. توهان کي صرف هڪ اهڙي قدم جي ضرورت آهي جيڪو هينئر توهان لاءِ مناسب هجي، نه ڪي اهڙي قدم جي جيڪو ڪنهن اهڙي شخص کي سونهين جنهن ڪڏهن ٿاٻو کاڌو ئي نه هجي.

ٿاٻو کائڻ کان پوءِ جا پهريان منٽ

آزمائڻ لاءِ نئين ٿاٻي جو انتظار نه ڪريو. پنهنجي اها آخري عادت کڻو جنهن کان توهان رڪجي ويا هئا، ۽ ڪنهن ڊائريءَ ۾ يا جتي ڪا شيءِ توهان جو ڌيان نه ڀٽڪائي، ان بابت رڳو ٽي جملا لکو: حقيقي انگن اکرن سان هڪ وضاحتي جملو، جيئن ڪريم ڪيو هو. ۽ هڪ ڌار ڪرڻ وارو جملو: ڇا هڪ واقعو هو، ۽ ڇا توهان ان کي فيصلو بڻائي ڇڏيو؟ ۽ هڪ واپسيءَ جو جملو، سڀ کان ننڍي ممڪن صورت سان جيڪا توهان ايندڙ ڪلاڪ اندر ڪري سگهو.

پوءِ ڪتاب بند ڪرڻ کان اڳ هي جملو پورو ڪريو: «ايندڙ ڀيري جڏهن مان ٿاٻو کائيندس، ته پهرين ڳالهه جيڪا مان پاڻ کي چوندس اها هيءَ هوندي ته…».

بهانا توهان کي ڪنهن به منزل تي نٿا رسائن. توهان کي اها ثابت قدمي وٺي وڃي ٿي جيڪا ناڪامين مان لنگهي ٿي.

هي صفحا توهان کي ٿاٻو کائڻ کان نٿا روڪين، پر اهي ٿاٻي ۽ اٿڻ جي وچ وارو فاصلو گهٽائي سگهن ٿا. ۽ اهو قدم جيڪو توهان هينئر لکيو آهي اهو ئي شروعات آهي.

۽ پڙهائي شروع ٿيڻ کان اڳ واري آخري هفتي جي موڪلن ۾، ڪريم پنهنجي گهر وارن وٽ آيو، ۽ پاڙي جي ڇوڪرن کيس ويجهي ڪيفي ۾ تاش جي محفل جي دعوت ڏني؛ اهي ٽي ڄڻا هئا، ۽ کين چوٿين جي کوٽ هئي. انهن مان هڪ پتا ورهايا، ۽ ميز جي پاسي تي سگريٽن جي کليل دٻي رکيل هئي، بلڪل ساڳئي رنگ جي جنهن کي هو سڃاڻندو هو. ٻن رائونڊن کان پوءِ پراڻي دوست سندس اڳيان دٻي وڌائي: «هڪڙي؟». ڪريم پنهنجو هٿ پنهنجي بٽوي تي رکيو، ۽ آڱرين هيٺان اها گٺل ڪارڊ هئي؛ هو ان جي سٽ کي ان کي ڪڍڻ کانسواءِ ئي ڄاڻندو هو.

ڪريم چيو: «مان سگريٽ نه پيئندو آهيان».