ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பது போலவே இந்த அத்தியாயத்தைப் படியுங்கள்: புரளும் பக்கங்கள், நீங்கள் நிறுத்திய இடமும் சேமிக்கப்படும்.இந்த அத்தியாயத்தை நூலில் திறக்கவும்

அத்தியாயம் 11

நாம் அழைக்காத விருந்தினர்கள்

உன்னைப் பற்றி எதையும் சொல்லாத பயமுறுத்தும் எண்ணங்கள் ஏன் உன் மனதில் தோன்றுகின்றன?

படிக்கச் சுமார் 6 நிமிடங்கள்

சிறிய சட்டையின் கை

நேர்முகத் தேர்வு பற்றிய செய்தியை லீனா மூடினாள். சகோதரியின் கதவைத் தட்டுவதற்குமுன் கைப்பேசியைப் பைக்குள் வைத்தாள். புதன் மாலையை இன்னும் வடிவமைப்புப் பயிற்சிக்காக ஒதுக்கிவந்தாள். அவளுடைய சில தாள்கள் சிறிய படைப்புத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருந்தன. சில வாரங்களுக்குமுன் வேலை விண்ணப்பத்துடன் அதை அனுப்பியிருந்தாள். “சரியான நேரத்தில் வந்தாய்” என்றாள் வாசலில் சகோதரி.

சகோதரி தன் கைக்குழந்தையை லீனாவின் கரங்களில் வைத்துவிட்டுச் சமையலறைக்குத் திரும்பினாள். ஆறாவது மாதத்தில் குழந்தை கைக்கு எட்டியவற்றைப் பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. லீனாவின் சட்டைக் கையைப் பற்றித் தன் வாயை நோக்கி இழுத்தது. லீனா சிரித்தபடி துணியை மெதுவாக இழுத்தாள்.

பிறகு ஒரு கண நேரக் காட்சி மனதில் கடந்தது. குழந்தை அவள் கைகளிலிருந்து நழுவுவது. எதுவும் நடக்கவில்லை. குழந்தை சட்டைக் கையைப் பிடித்தபடி சிறு ஒலிகளை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது. லீனாவின் தொண்டையில் திடீரென்று எழுந்த குமட்டலுக்கும் அந்த ஒலிகளுக்கும் ஒற்றுமை இல்லை.

“துடைப்புத்தாள்கள் உன் பக்கத்தில் இருக்கு” என்று சமையலறையிலிருந்து சகோதரி அழைத்தாள். முதல் முறை பார்ப்பதுபோல் லீனா தன் கைகளைப் பார்த்தாள். விரல்கள் தளர்வதற்குப் பதிலாகக் குழந்தையின் முதுகைச் சுற்றி விரிந்தன. சகோதரியை அழைக்க நினைத்தாள். ஆனால் எதுவுமே நடக்காத ஒரு நொடியைப் பற்றி என்ன சொல்வாள்?

லீனா குழந்தையைச் சகோதரியிடம் திருப்பிக்கொடுத்தாள். தண்ணீர் வேண்டும் என்றாள். அடுத்த முறை சென்றபோது தொட்டிலருகில் அமர்வதைத் தவிர்த்தாள். தேநீர் தயாரித்து முடிக்கும்வரை குழந்தையைத் தூக்குமாறு சகோதரி கேட்டாள். “முதுகு வலிக்குது” என்றாள்.

அந்தக் காட்சியை விரும்பவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த மனதில் மீண்டும் ஓட்டிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாள். தனக்கு ஆறுதல் சொன்னாள். பிறகு சோதனையை மீண்டும் செய்தாள். ஒவ்வொரு முறையும் அதிக நேரம் எடுத்தது. துடைப்புத்தாள் ஒன்றை எடுத்துத் தன் முழங்கால்மீது இருமுறை மடித்தாள். “சர்க்கரை?” என்று சமையலறையிலிருந்து சகோதரி கேட்பது காதில் விழுந்தது. “கொஞ்சம்” என்றாள். இந்த வருகைக்குத் தன்னை மீண்டும் அழைத்துவரக்கூடிய எளிய கேள்வி ஒன்று இருந்தது. ஆனால் தானே உருவாக்கிய கேள்விக்கான பதிலைத் தொடர்ந்து தேடினாள்.

அமைதியான அரங்கில் கத்தும் எண்ணம் உன்னைக் கடக்கலாம். அப்படிச் செய்ய நீ விரும்பாமல் இருக்கலாம். அந்த எண்ணம் உன் விருப்பத்தை விவரிக்கிறதா? அல்லது மனதில் கடந்த ஒன்றையா? இந்த விருந்தினர் உன்னை அதிர்ச்சியடையச் செய்யும்போது என்ன செய்கிறாய்? அதைத் துரத்துகிறாயா? உன்னைப் பற்றி அது என்ன சொல்கிறது என ஆராய உன் நாளை நிறுத்துகிறாயா?

எண்ணம் கடப்பது அதை விரும்புவதாகாது

இப்படி ஓர் எண்ணம் மனதில் கடப்பது நீ உண்மையில் அதை விரும்புகிறாய் என்று பொருளா? உனக்குள் மறைந்திருப்பதைக் காட்டுகிறதா? இரண்டுமே உண்மையல்ல.

நாளெல்லாம் உன் மனம் சீரற்ற எண்ணங்களை உருவாக்குகிறது. சில இனிமையானவை. சில விசித்திரமானவை. சில மிகவும் தொந்தரவு செய்பவை. பெரும்பாலானவை நாம் கவனிக்காமலே கடந்துவிடுகின்றன. சில நம்மை அதிர்ச்சியடையச் செய்கின்றன. அவற்றிடம் நீண்ட நேரம் நிற்கிறோம்.

ஒரு பழைய ஆய்வில் ஜாக் ராக்மனும் பத்மல் டி சில்வாவும் நோயாளிகளிடம் அல்லாமல் சாதாரண மனிதர்களிடம் கேட்டனர். தொந்தரவு செய்யும், தாக்குதல் சார்ந்த அல்லது விசித்திரமான எண்ணங்கள் அவர்களிடம் கடக்கின்றனவா என்று அறிய விரும்பினர்¹

சுமார் 80% பேர் ஆம் என்றனர். அவர்களின் எண்ணங்களின் வடிவத்திலும் சில உள்ளடக்கங்களிலும் கட்டாய எண்ணச் செயல் கோளாறால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணங்களுடன் ஒற்றுமை இருந்தது. ஆனால் எவ்வளவு அடிக்கடி வந்தன, எவ்வளவு நேரம் நீடித்தன, அவற்றின் தீவிரம், விளைவுகள் ஆகியவற்றில் வேறுபட்டன.

பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு பன்னாட்டு ஆய்வுக் குழு ஆறு கண்டங்களில் உள்ள 13 நாடுகளில் நூற்றுக்கணக்கான பல்கலைக்கழக மாணவர்களிடமிருந்து தரவுகளைச் சேகரித்தது². 90% க்கும் அதிகமானவர்கள் அவ்வப்போது விரும்பாத எண்ணங்கள் வருவதை உறுதிப்படுத்தினர். சில சமயம் தீங்கு பற்றியவை. சந்தேகம் பற்றியவை. பார்க்க விரும்பாத காட்சிகள். வெளியிலிருந்து எவ்வளவு அமைதியாகத் தெரிந்தாலும் இதிலிருந்து விதிவிலக்கானவர்கள் ஏறத்தாழ யாருமில்லை.

சில எண்ணங்கள் உன்னை ஆக்கிரமித்திருப்பவற்றின் அல்லது நீ அக்கறையுடன் காக்க நினைப்பவற்றின் நிறத்தை ஏற்கின்றன. சில உன்னால் காரணம் கண்டறிய முடியாமல் கடந்துசெல்கின்றன. ஓர் எண்ணத்தைக் கடக்க விடுவதற்கு அதன் காரணத்தை அறிந்தாக வேண்டியதில்லை.

விருந்தினரை நம்பும்போது அல்லது பலவந்தமாகத் துரத்தும்போது

முதல் தவறு விருந்தினரை நம்புவது. எண்ணம் உண்மையான உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதாக நினைப்பது. சிகிச்சையாளர் ரஸ் ஹாரிஸ் இதை எண்ணத்துடன் ஒன்றிப்போதல் என்கிறார். அவரது The Happiness Trap³ நூலில், எண்ணம் உன்னுடன் ஒட்டிக்கொள்ளும்போது மனதைக் கடந்த எண்ணமாகவோ காட்சியாகவோ இருப்பதற்குப் பதிலாக அது நீயாகவே மாறிவிடுகிறது என்று விளக்குகிறார்.

இதன் மாற்று எண்ணத்திலிருந்து விலகிப் பார்த்தல்: எண்ணத்தைச் சற்றுத் தள்ளியிருந்து கவனிப்பது. “இப்படி நினைத்ததை நான் கவனிக்கிறேன்” என்று உன்னிடம் சொல்வது. “நான் இப்படிப்பட்டவன்” என்று அல்ல. அந்த இடைவெளியே அதன் பிடியைத் தளர்த்துகிறது. கடந்துசெல்லும் விருந்தினருக்கு நம்மீது தீர்ப்பளிக்கும் அதிகாரத்தை ஏன் தருகிறோம்?

இரண்டாவது தவறு விருந்தினரைப் பலவந்தமாகத் துரத்துவது. இதை நினைக்காதே, இதை நினைக்காதே என்று நம்மிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறோம். இங்கே முரண் நிகழ்கிறது.

உளவியலாளர் டேனியல் வெக்னர் தனது «White Bears and Other Unwanted Thoughts»⁴ நூலில் எண்ணத்தை விரட்டுவது ஏன் கடினம் என விளக்குகிறார். ஐந்து நிமிடங்கள் வெள்ளைக் கரடியை நினைக்காமல் இருக்கவும், ஒவ்வொரு முறை நினைக்கும்போதும் மணி அடிக்கவும் ஒரு குழுவிடம் கேட்டார்⁵. கடுமையாக முயன்றார்கள். இருந்தும் மீண்டும் மீண்டும் மணி அடித்தார்கள். இன்னும் விசித்திரமாக, பிறகு அதைப் பற்றி நினைக்கச் சொன்னபோது, ஆரம்பத்திலிருந்தே அதைப் பற்றி நினைக்கச் சொன்ன குழுவைவிட அதிகமாக நினைத்தார்கள்.

அடக்குவதற்கும் எண்ணத்திலிருந்து விலகிப் பார்ப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு சிறிய விவரம் அல்ல. விரட்டுவது எண்ணத்திடம் “வெளியே போ” என்கிறது. அது மட்டுமே உன் கவனத்தை அதனிடம் கட்டிப்போடுகிறது. விலகிப் பார்ப்பதோ “விரும்பினால் கடந்து போ. நான் தடுக்கவும் மாட்டேன். பின்தொடரவும் மாட்டேன்” என்கிறது. உடனே நிம்மதி கிடைக்க வேண்டுமென்பது நிபந்தனை அல்ல. எண்ணம் இருக்கும்போதே உனக்கு முக்கியமானதைத் தொடர்வதே நீ பழகும் மாற்றம்.

கேள்வி வெளியே கேட்கப்பட்டபோது

நபி ﷺ அவர்களின் தோழர்கள் சிலர் தங்களுக்குள் எழுவதையும் அதைச் சொல்லவே மிகக் கடினமாக உணர்வதையும் பற்றி அவர்களிடம் கேட்க வந்ததாக அபூ ஹுரைரா அறிவிக்கிறார். அதை அவர்கள் உண்மையில் உணர்ந்தார்களா எனக் கேட்டார்கள். ஆம் என்றனர். அறிவிப்பு கேள்வியையும் பதிலையும் குறிப்பிடுகிறது. எண்ணங்கள் வந்தவர்களின் பெயர்களைச் சொல்லவில்லை. அவர்களின் எண்ணங்களை ஒவ்வொன்றாக விவரிக்கவும் இல்லை⁶.

அவர்கள் வந்து கேட்டார்கள். தங்களுக்குள் உணர்ந்தது கேட்கக்கூடிய கேள்வியாகியது. ஒவ்வொருவரும் தனியாகத் தன்மீது வழங்கும் தீர்ப்பாக நிற்கவில்லை.

“அதுவே தெளிவான இறைநம்பிக்கை” (முஸ்லிம் 132)

வாய்விட்டுச் சொல்லவே வெட்கப்படும் எண்ணங்களைப் பற்றி முறையிட வந்த தோழர்களிடம் நபி ﷺ இதைச் சொன்னார்கள். அவர்களைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை. ஆறுதல் அளித்தார்கள். அந்த எண்ணத்தைக் கடுமையாகக் கருதி வருந்துவது தூய இறைநம்பிக்கையே. அதன் எதிரல்ல. மற்றோர் இடத்தில் மனதைக் கடக்கும் ஊசலாட்டங்களுக்கு ஒரு நடைமுறை அடி இருக்கிறது: “அல்லாஹ்விடம் பாதுகாப்புத் தேடட்டும். நிறுத்திக்கொள்ளட்டும்” (புகாரி 3276)⁷. அதாவது வாதாடி எண்ணத்தைப் பின்தொடர்வதை நிறுத்து. அதனுடன் முடிவில்லாத உரையாடலைத் திறக்காதே.

கடந்துசெல்லும் விருந்தினர்

எப்போது பயன்படுத்துவது: தொந்தரவு செய்யும் எண்ணத்தை உன் நோக்கத்தையோ உன்னையோ பற்றிய தீர்ப்பாக மாற்றும்போது. தேவைப்படும் நேரம்: பெயரிட ஒரு கணம். பிறகு செய்துகொண்டிருக்கும் செயலுக்குத் திரும்புதல். அது மறைவதற்குக் குறிப்பிட்ட நேரத்தைக் காத்திருக்காதே.

அதைக் கடக்க விடு. அது எப்போது போகிறது என்பதைக் கண்காணிக்க உன் நாளை நிறுத்தாதே.

எண்ணம் என்று பெயரிடு. உண்மை என்று அல்ல: தொந்தரவு செய்யும் எண்ணம் கடக்கும்போது மனதுக்குள் “இது கடந்துசெல்லும் எண்ணம்” என்று சொல். “இதுதான் நான்” என்று அல்ல. முதல் வாக்கியம் இடைவெளியைத் திறக்கிறது. இரண்டாவது மூடுகிறது.
அதனுடன் வாதாடாதே: ஏன் இதை நினைத்தேன்? உண்மையில் அதை விரும்பினால் என்ன? என்று மீண்டும் மீண்டும் விசாரிக்காதே. ஒவ்வொரு எண்ணத்திலிருந்தும் உறுதியைப் பறிக்க வேண்டிய கட்டாயம் உனக்கில்லை.
அதை விரட்டாதே: உன் கவனம் முழுவதையும் கொடுக்காமலும், ஒவ்வொரு கணமும் மறைந்துவிட்டதா எனக் கண்காணிக்காமலும் அது இருக்கட்டும்.
ஒரு தெளிவான செயலுக்குத் திரும்பு: வாசித்துக்கொண்டிருந்த பக்கத்தை முடி. விரிவுரைக்குத் திரும்பு. அல்லது துவைத்த துணிகளை மடிப்பதைத் தொடர். உன் நாளைத் தொடர எண்ணம் மறைவதற்காகக் காத்திருக்காதே.
இன்றிரவு முயன்று பார்: அடுத்த முறை தொந்தரவு செய்யும் எண்ணம் வரும்போது “கடந்துசெல்லும் விருந்தினர்” என்று பெயரிடு. சிறிது வருத்தம் மீதமிருந்தாலும் செய்துகொண்டிருந்ததைத் தொடர்.

நீ விழுந்தால்: எண்ணத்துடன் மீண்டும் வாதாடினால் அதைக் கவனித்துவிட்டு அதே செயலுக்குத் திரும்பு. முதல் விசாரணை நீண்டதால் இரண்டாவது விசாரணையைத் தொடங்காதே.

லீனா குழந்தையை மீண்டும் தூக்கியபோது காட்சியும் திரும்பியது. “இப்படி நினைத்ததை நான் கவனிக்கிறேன்” என்று மனதுக்குள் சொன்னாள். உடனே சரியான முறையில்தான் சொன்னோமா என்று தன்னைக் கேட்டாள். பழைய முயற்சியைச் சரிபார்க்க புதிய முயற்சியைத் தொடங்கினாள்.

செய்வதைக் கவனித்தாள். “நீ விழுந்தால்” என்ற வரிக்குத் திரும்பினாள். வாதத்தை விடுவது. செயலைத் தொடர்வது. குழந்தையின் சட்டைக் கையைச் சரிசெய்தாள். தேநீரில் போட்ட சர்க்கரையின் அளவு பற்றிச் சகோதரியுடன் பேசத் தொடங்கினாள். சிறிது வருத்தம் மீதமிருந்தது. அவளும் அங்கேயே இருந்தாள்.

புறப்படுவதற்குமுன் சகோதரியிடம் “என் கையிலிருந்து அவள் விழும் காட்சி மனதில் வந்தது. பயந்துவிட்டேன். அதை நான் விரும்பவில்லை” என்றாள். கரண்டியைத் தட்டில் வைத்துவிட்டு சகோதரி அமர்ந்தாள். “என்னிடம் ஏன் சொல்லலை?” என்றாள். “அந்தக் காட்சி வந்ததே என்னைப் பற்றி ஏதோ சொல்கிறது என்று நினைத்தேன்” என்றாள் லீனா.

நேர்முகத் தேர்வுச் செய்தியையும் சொன்னாள். அதன் நேரம் லீனாவின் கணவருக்கும் தோழிக்கும் மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. இன்னும் “மதிப்பான நிறுவனத்தில் கணக்காளர்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அப்பாவுக்குப் பயிற்சியும் நேர்முகத் தேர்வும் தெரிந்திருக்கவில்லை. நடைபாதையில் “எண்ணம் கடக்கிறது. நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்” என்றாள் லீனா. கைகளை நீட்டிக் குழந்தையைத் தூக்கி விடைபெற்றாள்.

எப்போது உதவி நாடுவது?

மேற்கண்டவை பெரும்பாலானோர் அனுபவிக்கும் செயல்முறையை விவரிக்கின்றன. நோய்நிலையை அல்ல. ஆனால் இந்த எண்ணங்களோ நிம்மதிக்காக மீண்டும் மீண்டும் செய்யும் சடங்குகளோ குறிப்பிடத்தக்க துயரத்தைத் தருகின்றன, வாழ்க்கையை முடக்குகின்றன அல்லது அதிக நேரத்தை விழுங்குகின்றன என்றால், மதிப்பிடுவதற்கு நிபுணரை அணுகு. இந்த அறிகுறிகள் அனைத்தும் சேர்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை. சடங்குகள் எப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் சரிபார்ப்பதைப் போன்ற வெளிப்படையான செயல்களாக இருப்பதில்லை. முழுவதும் மனதிலேயே இருக்கலாம். முடிவில்லாத மீளாய்வு. வராத உறுதியைத் தேடுதல். நிபுணர்கள் கட்டாய எண்ணச் செயல் கோளாறு என்று அழைப்பது இதுவாக இருக்கலாம். மதிப்பிடுவது நிபுணரின் வேலை. நூலின் வேலை அல்ல. “எதிர்கொள்ளச் செய்தலும் எதிர்வினையைத் தடுத்தலும்” என்ற அறியப்பட்ட பயனுள்ள சிகிச்சை அதற்கு உண்டு. சில நேரம் அது மதம் சார்ந்த வடிவம் எடுக்கிறது. வழிபாட்டையோ நோக்கத்தையோ மிகுந்த அக்கறையுடன் கடைப்பிடித்தும் அவை செல்லாததாகிவிடுமோ என்ற தொடர்ந்த பயம். அதற்காக உதவி நாடுவது இறைநம்பிக்கையின் பலவீனம் அல்ல. ஒவ்வொரு மனிதனும் பெறத் தகுதியுள்ள நிம்மதிக்கான ஓர் அடி. இது முந்தைய அடிகளை நீக்குவதில்லை. அவற்றைவிட அதிகம் தேவைப்படுபவர்களுக்கு உதவியைச் சேர்க்கிறது.

விருந்தினர் குறிப்பேடு

குறிப்பேட்டிலோ கவனத்தைச் சிதறவிடாத வழியிலோ எழுது. நேரம் எடுத்துக்கொள். சில கேள்விகளுக்கு மற்றவற்றைவிட அதிக நேர்மை தேவை:

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை வந்து, நீ யாரிடமும் சொல்லாத எண்ணம் என்ன?
இப்படி ஓர் எண்ணம் வரும்போது வழக்கமாக என்ன செய்கிறாய்? அதனுடன் வாதாடுகிறாயா? பலவந்தமாக விரட்டுகிறாயா? அல்லது கடக்க விடுகிறாயா?
“இந்த எண்ணம் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது?” என்ற கேள்வியை இப்போது பதிலின்றி விட்டுவிட்டு, நீ தேர்ந்தெடுக்கும் செயலுக்குத் திரும்ப முடியுமா?

நேர்முகத் தேர்வுக்கு முந்தைய இரவில் பத்து மணிக்கு லீனா விளக்கை அணைத்தாள். தூங்கப்போவதாகத் தன்னிடம் சொன்னாள். காலணிகளைக் கதவுக்குப் பக்கத்தில் ஒழுங்காக வைத்தாள். பைக்கு மேல் படைப்புத் தொகுப்பை வைத்தாள். கைப்பேசி கைக்கு எட்டுமிடத்தில் இருக்கப் படுத்தாள்.

மேற்கோள்கள் (7)

1Rachman, S., & de Silva, P. (1978). Abnormal and normal obsessions. Behaviour Research and Therapy, 16(4), 233–248.
2Radomsky, A. S., Alcolado, G. M., Abramowitz, J. S., et al. (2014). Part 1—You can run but you can't hide: Intrusive thoughts on six continents. Journal of Obsessive-Compulsive and Related Disorders, 3(3), 269–279.
3Harris, R. (2008). The Happiness Trap: How to Stop Struggling and Start Living. Trumpeter.
4Wegner, D. M. (1989). White Bears and Other Unwanted Thoughts: Suppression, Obsession, and the Psychology of Mental Control. Viking.
5Wegner, D. M., Schneider, D. J., Carter, S. R., & White, T. L. (1987). Paradoxical effects of thought suppression. Journal of Personality and Social Psychology, 53(1), 5–13.
6முஸ்லிம், ஸஹீஹ், ஹதீஸ் 132. அபூ ஹுரைரா அறிவிப்பு. சொல்லவே கடினமாகக் கருதியதைப் பற்றித் தோழர்களின் கேள்வி. ஆதாரபூர்வமானது. ஹதீஸ் உரை.
7புகாரி, ஸஹீஹ், ஹதீஸ் 3276. அபூ ஹுரைரா அறிவிப்பு. “அல்லாஹ்விடம் பாதுகாப்புத் தேடட்டும். நிறுத்திக்கொள்ளட்டும்”. ஆதாரபூர்வமானது. ஹதீஸ் உரை.