மரபாகப் பெற்றேன். நான் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை

இலையுதிர்காலத்தின் இறுதியில் ஓர் இரவு விடுதி மேசையில் அமர்ந்தான் கரீம். வீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்த விதிகளைப் பிரித்துப் பார்க்க: எவை தனக்கானவை? எவை அப்பாவுக்கு மட்டுமானவை?

இழுப்பறையைத் திறந்தான். அங்கே வைத்ததிலிருந்து முதன்முறையாக அப்பாவின் கடித உறையை எடுத்தான். கையில் திருப்பிப் பார்த்தான். ஒருவேளை அதில் இன்னும் சில விதிகள் இருக்கலாம். மூடியபடியே இழுப்பறைக்குள் வைத்தான். இன்றிரவுக்குத் தெரிந்த விதிகளே போதும்.

ஒரு வெள்ளைத் தாளை எடுத்தான். மேலே “அப்பாவுக்காகவா. எனக்காகவா” என்று எழுதினான். பிறகு நீண்ட கோட்டால் “அப்பாவுக்காக”, “எனக்காக” என்ற இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரித்தான்.

“அப்பாவுக்காக” என்பதற்குக் கீழே தயங்காமல் எழுதினான்: “விளையாட்டை நிறுத்தும் நேரம்: பத்து மணி”. வீட்டுக் குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்த அட்டவணையிலிருந்து வந்த அப்பாவின் விதி அது. அதற்குக் கீழே சிறிய விதிகளை வேகமாகச் சேர்த்தான்.

பிறகு ஓட்டத்தின் முறை வந்தது. அது சந்தேகமின்றி அவனுக்கானது. அறை நண்பனுடன் ஒப்புக்கொண்டது: ஒவ்வொரு ஞாயிறும் காலை ஆறு மணிக்கு. மேசைக்கு மேலே தொங்கும் ஓட்டத் தாளில் அதற்கான குறிகள் இருந்தன. “எனக்காக” பகுதியில் பேனாவை வைத்தான். பிறகு நின்றான். ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை காலையும் அறைக் கதவைத் தட்டும் அப்பா நினைவுக்கு வந்தார்: “எழுந்திரு. உடம்பை அசை”. பல ஆண்டுகளாக அப்பா அதைச் சொல்லியிருந்தார். கரீம் போர்வைக்குள் சலித்துக்கொண்டிருந்தான்.

தானே தேர்ந்தெடுத்த ஓட்டம்தான் அப்பா அவனிடம் கேட்டுவந்தது. அப்பாவிடமிருந்து தொடங்கியது. பிறகு அவனுடையதானது. இன்றிரவுக்கு முன் அதைக் கவனிக்கவில்லை. பிரிக்கும் கோட்டின் மேலேயே “ஓட்டம்” என்று எழுதினான். பாதிச் சொல் “அப்பாவுக்காக” பகுதியில். மற்றப் பாதி “எனக்காக” பகுதியில்.

ஒவ்வொரு விதியும் எங்கே சேரும் என்று தெரிந்ததும் கையொப்பமிடத் தாளின் கீழே ஒரு வரியை விட்டான். ஆனால் கையொப்பமிடவில்லை. விளையாட்டை நிறுத்தும் நேரம் இன்னும் “அப்பாவுக்காக” பகுதியில் இருந்தது. அதை என்ன செய்வது என்று இன்னும் தெரியவில்லை.

நீயும் எழுதாமலே “அப்பாவுக்காக” என்ற பகுதியைச் சுமக்கலாம்.

இந்தப் படிப்புத் துறையை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தாய் என்று கேட்கும் படிவத்தை நிரப்புகிறாய். கை நின்றுவிடுகிறது. நீயே தேர்ந்தெடுத்த தருணம் நினைவில்லை. வேறொருவர் உறுதியாக நம்பியதும் நீ ஒப்புக்கொண்டதும்தான் நினைவிருக்கிறது. பொதுவான ஒரு வாக்கியத்தை எழுதுகிறாய். உண்மையான கேள்விக்கு விடை தருவதில்லை.

முதன்முதலில் உன் கையில் யார் வைத்தார்கள் என்று தெரியாமல் இப்போது எத்தனை நம்பிக்கைகளைச் சுமக்கிறாய்?

ஆஸ்கர் வைல்ட் “De Profundis” நூலில் எழுதினார்: “பெரும்பாலானோர் மற்றவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்களின் எண்ணங்கள் வேறொருவரின் கருத்துகள். அவர்களின் வாழ்க்கை ஒரு பின்பற்றல். அவர்களின் தீவிர விருப்பங்கள் ஒரு மேற்கோள்”¹.

நாம் சுமப்பவற்றில் சில திணிக்கப்பட்டன. அதனால் எதிர்க்கத் தொடங்கினோம். சில அமைதியாக வந்தன. நம் தேர்வு என்றே நினைத்தோம். இரண்டிலும் கேள்வி மீதமிருக்கிறது: அந்த முடிவில் நீ எங்கே இருக்கிறாய்?

நம் நம்பிக்கைகளை அச்சமின்றி மறுபரிசீலனை செய்வதன் மதிப்புக்காக ஆடம் கிரான்ட் தனது Think Again நூலை அர்ப்பணிக்கிறார். உன் கருத்தைச் சந்தேகித்தாலும் சிந்திக்கும் ஆற்றலில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் திறனை “நம்பிக்கையுள்ள பணிவு” என்கிறார். அதை மறைக்க வேண்டிய பலவீனமாக அல்லாமல் கற்கக்கூடிய திறனாகப் பார்க்கிறார்².

குளிர்சாதனப் பெட்டியில் ஓர் அட்டவணை

கரீமின் வீட்டுக் குளிர்சாதனப் பெட்டியில் அப்பாவின் நேரான கையெழுத்தில் ஓர் அட்டவணை இருந்தது. கடைசி வரி: “பத்து மணி. திரை அணைக்கப்பட வேண்டும்”. எட்டு வயதில் கரீம் அதன் முன் நின்று “ஏன் பத்து மணி?” என்று கேட்டான். “நான் சொன்னதால்” என்றார் அப்பா. அன்று முதல் ஒரு விதியைப் பற்றி “ஏன்?” என்று கேட்கும்போதெல்லாம் அதே பதில் வந்தது. இறுதியில் கேட்பதை நிறுத்தினான். “நன்றாகச் செய்தாய்” என்று கேட்ட ஒவ்வொரு முறையும் பின்னால் “ஆனால்” வந்தது.

அப்பா விழித்திருந்தவரை கரீம் பத்து மணி விதிக்குக் கீழ்ப்படிந்தான். வீட்டில் இருந்த கடைசி ஆண்டுகளில் அப்பா தூங்கிய பிறகு விளையாட்டுக்காக அரை மணி நேரத்தைத் திருடத் தொடங்கினான். சில சமயம் இன்னும் அதிகம். பிறகு விடுதி வந்தது. அங்கே குளிர்சாதனப் பெட்டியும் இல்லை. அட்டவணையும் இல்லை. முதல் வாரங்களில் சாளரத்தில் வெளிச்சத்தைப் பார்க்கும்வரை விழித்திருந்தான். அத்தனை ஆண்டுகளும் அப்பா பார்க்காதது இதுதான்: ஒவ்வொரு மாலையும் அவர் முன்னே இருந்த அமைதி மகனின் நம்பிக்கையால் வரவில்லை. அவர் அங்கே இருந்ததால் வந்தது.

சுதந்திரத்துக்குத் தூங்காத ஒரு கண் உண்டு. அது அச்சுறுத்தப்படுவதாக உணரும்போது அதை மீட்க மனிதன் செயல்படுகிறான். தனக்கு நல்லதற்கு நேர்மாறாகச் செய்வதே அதன் விலையாக இருந்தாலும். உளவியலாளர் ஜாக் பிரெம் இந்தப் போக்கை “உளவியல் எதிர்வினை” என்று அழைத்தார்³. ஒருவரின் தேர்வை நாம் எவ்வளவு நெருக்குகிறோமோ அவ்வளவு தடை செய்யப்பட்ட அதே தேர்வின்மீது அவரது விருப்பம் அதிகரிக்கிறது. குறிப்பாக இது ஏன் நடக்கிறது? தடைசெய்த தேர்வு சிறந்தது என்பதால் அல்ல. அச்சுறுத்தப்பட்ட சுதந்திரத்தின் அடையாளமாக அது மாறியதால்.

மகனைப் பற்றிய பயத்தாலும் தான் வளர்க்கப்பட்ட முறையாலும் அப்பா அதைச் செய்திருக்கலாம். நீ ஒருவரை வளர்க்கிறாய் என்றால் காரணத்தை விளக்கு. கேள்விக்கு இடம் கொடு. நீ அங்கே இருப்பது மட்டும் அவருக்கு நம்பிக்கையை உருவாக்காது.

அத்தியாயம் 1 இல் நம்மிடம் இல்லாதிருந்த “உள்புற ஒழுங்குபடுத்தல்” இதுதான்: ஒருவர் கண்காணிப்பதால் அல்லாமல் உனக்குள் ஒரு பகுதியாகிவிட்டதால் நீடிக்கும் உறுதி.

இப்போது வளர்ந்த அந்த மகனாக நீ இருந்தால் ஏற்பட்ட காயத்தைச் சொல்லவும் அதற்கு எல்லைகள் வைக்கவும் உனக்கு உரிமை உண்டு. உன் முடிவை மீட்கக் குற்றம் சாட்டுவதிலேயே நிற்க வேண்டியதில்லை. அமைதியாகக் கேள்: புரிந்துகொண்டதால் இன்னும் எந்த விதிகளைச் சுமக்கிறேன்? பயத்தால் மட்டுமே கீழ்ப்படிந்து முதல் வாய்ப்பிலேயே விலகியவை எவை?

தயாராகக் கையில் தரப்படும் அடையாளம்

உளவியலாளர் ஜேம்ஸ் மார்சியா அடையாளம் பற்றிய எரிக்சனின் கோட்பாட்டை விரிவாக்கினார். “ஆராயாமல் ஏற்றுக்கொண்ட அடையாளத்தை” விவரித்தார்: மாற்றுகளை ஆராயாமல் ஒரு மதிப்பு, பாதை அல்லது தொழிலில் வலுவான உறுதி. பெரும்பாலும் பெற்றோரோ சுற்றத்தாரோ தேர்ந்தெடுத்ததை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதன் வழியாக⁴.

இதற்கு எதிராக அவர் “அடைந்த அடையாளம்” என்று அழைப்பதை வைக்கிறார்: சில நேரங்களில் அதே மதிப்பில் உறுதி. ஆனால் உண்மையாக மற்ற மாற்றுகளை ஆராய்ந்த பிறகு. வெளியே தெரியும் முடிவு முற்றிலும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கலாம். உள்ளிருக்கும் உறுதியோ முற்றிலும் வேறு.

காலப்போக்கைப் பின்தொடரும் ஆய்வுகள், ஒரே காலத்தில் வெவ்வேறு குழுக்களைப் பார்க்கும் ஆய்வுகள் என நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுகளைத் தொகுத்த மீளாய்வு இந்த நிலைகள் விதி அல்ல என்பதைக் கண்டது. பலர் ஆண்டுகளாக அதே இடத்தில் இருக்கிறார்கள். பலர் மாறுகிறார்கள். பின்செல்வதைவிட முதிர்ந்த ஆராய்ச்சியையும் உறுதியையும் நோக்கி நகர்வது பொதுவாக இருந்தது⁵. மறுபரிசீலனை செய்ய ஒரு நெருக்கடி வர வேண்டியதில்லை. ஒரு கேள்வியே போதும்.

கணக்கு அட்டவணை முன்னே ஒரு கேள்வி

மேல்நிலைப் பள்ளியில் இருந்தபோது கணக்கியல் படிக்க வேண்டும் என்று அப்பா முடிவெடுத்த நாளை லீனா நினைத்தாள். “உறுதியான தொழில்” என்றார் அன்று.

அவளது கருத்தை விரிவாகக் கேட்கவில்லை. அவளும் தன்னிடம் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை.

கல்லூரிக்குச் சென்றாள். பட்டம் பெற்றாள். கணக்காளராக வேலை செய்தாள். அவள் பிறக்கும் முன்பே பாதை வரையப்பட்டதுபோல இருந்தது.

புதன்கிழமை வகுப்புக்குத் திரும்பிய பிறகு ஒரு நாள் கணக்கு அட்டவணை முன்னே லீனா நின்றாள்.

எளிமையானதும் அதிர்ச்சியானதுமான ஒரு கேள்வியைத் தனக்குக் கேட்டாள்: “இன்று புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னால் இதைத் தேர்ந்தெடுப்பேனா?”

விரைவான பதில் கிடைக்கவில்லை. தன் தொழிலை வெறுக்கவில்லை.

ஆனால் பதினாறு வயதிலும் சரி. அதற்குப் பிறகும் சரி. அந்தக் கேள்வியை ஒருபோதும் கேட்டதில்லை என்று உணர்ந்தாள்.

அட்டவணைக்காகக் காத்திருந்த சக ஊழியரை நோக்கி நிமிர்ந்தாள். வழக்கம்போல எண் முழுமை பெறும் முன்பே தவறைக் கண்டாள் லீனா. பெட்டியைச் சரிசெய்தாள். கோப்பை அனுப்பினாள். பிறகு ஒரு சிறு தாளில் கேள்வியை எழுதினாள். அப்பாவை அழைக்கவில்லை. தாளை மடித்துப் பையில் வைத்தாள்.

இதனால் நீ மரபாகப் பெற்றதெல்லாம் தவறா? முற்றிலும் இல்லை. நாம் பெறுபவற்றில் பல சரியானவை. அழகானவை. அப்படியே நீடிக்கத் தகுதியானவை. பிரச்சினை அவை எங்கிருந்து வந்தன என்பதில் இல்லை. ஒருமுறைகூட நாமே அவற்றைப் பரிசோதிக்கவில்லை என்பதில்தான். உண்மையில் நாம் விரும்புவது அதுதானா? அல்லது வேறெதையும் பார்க்காததால் பழகிவிட்டதா என்று தெரிந்துகொள்ளவில்லை.

லீனாவின் தோழி தன் அம்மா செய்வதைப் பார்த்ததால் திங்கட்கிழமையும் வியாழக்கிழமையும் நோன்பு நோற்றாள். காரணத்தை லீனா கேட்டபோது நோன்பின் பொருளைவிட அதன் நாட்களைத்தான் அதிகம் தெரிந்திருந்ததைத் தோழி கண்டாள். அதன் அடிப்படையையும் பொருளையும் கேட்டாள். புரிந்துகொள்ள உதவும் வாசிப்பைச் செய்தாள். அடுத்த முறை நோன்பு இன்னும் பிரியமானது: எப்படி நோன்பு நோற்பது மட்டுமல்ல. ஏன் நோற்கிறாள் என்றும் தெரிந்தது. செயல் அதேதான். இப்போது சொல்லக்கூடிய ஒரு காரணம் அவளிடம் இருந்தது.

பாதையைத் திறக்கும் கேள்வி

அல் அன்பியா அத்தியாயத்தில் இப்ராஹீம் தன் தந்தையிடமும் மக்களிடமும் அவர்கள் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் சிலைகளைப் பற்றிக் கேட்கிறார். தங்கள் முன்னோர் அவற்றை வழிபட்டதைக் கண்டதாகப் பதிலளிக்கிறார்கள். அந்தப் பதிலைக் கேள்வியின் முடிவாக இப்ராஹீம் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர் உண்மையில்தான் பேசுகிறாரா என்று கேட்கும்போது அவர்களின் இறைவன் வானங்களையும் பூமியையும் படைத்த அவற்றின் இறைவன் என்று பதிலளிக்கிறார்⁶.

மற்றொரு காட்சியில் அல் பகரா அத்தியாயத்தில் அல்லாஹ் இறந்தவர்களை எப்படி உயிர்ப்பிக்கிறான் என்று கேட்கிறார். அவரது நம்பிக்கை பற்றிக் கேட்கப்படுகிறது. தன் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்தி மன அமைதியை நாடுவதாகச் சொல்கிறார். பிறகு செயல் அடங்கிய பதில் வருகிறது: நான்கு பறவைகளை எடுத்துக்கொண்டு கட்டளையிடப்பட்டபடி செய்கிறார்⁷.

இரண்டு காட்சிகளிலும் கேள்வி தொடர்ச்சி இல்லாத ஒரு சொல்லல்ல. முதலாவதில் முன்னோரின் தடயத்திலிருந்து நம்பிக்கையின் அடிப்படைக்கு உரையாடல் நகர்கிறது. இரண்டாவதில் தன் நம்பிக்கையை வெளிப்படையாகச் சொல்லும் நம்பிக்கையாளரிடமிருந்து புரிந்துகொள்ளும் விருப்பம் வருகிறது.

அத்தியாயத்தின் கருவி ஒரு கேள்வியைப் பெயரிட்டு ஆராயச் சொல்கிறது. ஒருவர் முன்னே நம்பிக்கை கொண்டவனாக நடிக்கச் சொல்வதில்லை.

﴿رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِي الْمَوْتَى قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِنْ قَالَ بَلَى وَلَكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي﴾ “என் இறைவா! இறந்தவர்களை நீ எவ்வாறு உயிர்ப்பிக்கிறாய் என்பதை எனக்குக் காண்பிப்பாயாக!” எனக் கோரியபோது, அவன், நீர் (இதை) நம்ப வில்லையா?” எனக் கேட்டான்; “மெய்(யாக நம்புகிறேன்!) ஆனால் என் இதயம் அமைதிபெறும் பொருட்டே (இவ்வாறு கேட்கிறேன்)” என்று கூறினார் (அல் பகரா: 260).

கேள்வி ஒரு நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தலாம். அதில் ஒன்றைத் திருத்தலாம். அல்லது இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று காட்டலாம். ஆராய்வதன் மதிப்பு அதன் நேர்மையிலும் அடிப்படைகளின் தரத்திலும் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கருத்தும் உள்ளே சென்றபடியே திரும்புவதில் இல்லை.

இரண்டாவது கையொப்பம்

மரபாகப் பெற்றவற்றை உன்னுடையதாக்க எல்லாவற்றையும் மறுக்க வேண்டியதில்லை. ஒருவர் திணித்தார் என்பதற்காகவே ஒன்றை மறுக்கவும் வேண்டியதில்லை. அது உன்னை வந்தடைந்த முறையிலிருந்து முடிவைப் பிரித்துப் பார். அதைப் புரிந்துகொள். பிறகு உன் கையெழுத்தில் மீண்டும் கையொப்பமிடு.

அடுத்த இரவு தாளில் கையொப்பமிட முயன்றான் கரீம். வேறொரு தாளில் தன் பெயரின் முதல் எழுத்தை எழுதினான். பிறகு ஆராயத் தேர்ந்தெடுத்த விதிக்குத் திரும்பினான்: விளையாட்டை நிறுத்தும் நேரம். “அப்பா கட்டளையிட்டதால் இதை மறுக்கிறேன்” என்று அறை நண்பனிடம் சொன்னான். “காலை விரிவுரை?” என்று நண்பன் கேட்டான்.

“நீ விழுந்தால்” என்ற வரிக்குத் திரும்பினான். விளையாட்டை நிறுத்தும் நேரத்தைத் தவிர எல்லா விதிகளையும் உள்ளங்கையால் மூடினான். கீழே எழுதினான்: “ஐந்து அலாரம் ஒத்திவைப்புகள் இல்லாமல் விழிக்க விரும்புகிறேன்”. அதற்குக் கீழே தன் உறக்கத்துக்குத் தேவையான நேரம் பற்றிய கேள்வி. கையொப்பமிடவில்லை. இந்த முறை விதியை முழுவதுமாக அப்பாவின் பகுதியில் விடாமல் கேள்வியை வைத்திருந்தான். “எனக்குத் தெரிந்த காரணத்துக்காகத் தேர்ந்தெடுப்பேன். அவரை எதிர்ப்பதற்காக அல்ல” என்றான்.

புதன்கிழமை மாலை வகுப்புக்கு முன் லீனா குறிப்பேட்டில் எழுதினாள்: “என் வேலையில் எனக்குப் பிடித்ததைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். மீதியைப் பற்றிக் கேட்கிறேன்”. “இந்த வாக்கியம் யாருக்காக?” என்று கணவன் கேட்டான். எழுதியதைப் படித்தாள். “இப்போது எனக்காக” என்றாள். அப்பாவை அழைக்கவில்லை. வாக்கியத்துக்குக் கீழே சொல்லாத ஒரு கேள்வியை வைத்தாள்: “எனக்குக் கணக்கியல் துறையை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தாய் அப்பா?” கேள்விப் பக்கத்தை மூடினாள். வகுப்பின் பக்கத்தைத் திறந்தாள்.

உன் பெயரில் ஓர் ஆவணம்

சிறுவயதிலிருந்து சுமக்கும் ஒரு நம்பிக்கையைத் தேர்ந்தெடு. உன் கையெழுத்தில் முடி:

“…… இடமிருந்து …… ஐ மரபாகப் பெற்றேன். இன்று அதன் காரணத்தை ஆராய்ந்தபோது …… என்பதை அறிந்தேன்”.

ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு வாக்கியத்தை மீண்டும் படி: என்ன புரிந்துகொண்டாய்? இன்னும் எதற்குப் பதில் தேவை?

“யாரும் பார்க்காதபோதும் என்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் விதி… ஏனெனில்…”.

குளிர்காலத்தின் முதல் குளிரான இரவில் பத்து மணிக்குப் பிறகு விளையாட்டைத் திறந்தான் கரீம். கையொப்பமிடாத தாள் விளக்குக்குக் கீழே இருந்தது. காதுகளில் காதொலிகளை மாட்டினான். தலைக்குள் அப்பாவின் குரலில் ஒரு சிறு வாக்கியத்தைக் கேட்டான்.