பகுதி 3
யாரிடமும் நாம் சொல்லாதவை
ஒவ்வொரு இரவும் உன்னைக் குற்றம்சாட்டும் குரல். விழுங்கிவிட்டு வெடித்துச் சிதறும் கோபம். பயமுறுத்தும் திடீர் எண்ணம். தூக்கத்தைத் திருடும் “இப்படி இருந்திருந்தால்”. இவை நமக்கு மட்டுமே உரியவைபோல் மறைக்கிறோம். இந்தப் பகுதியில் அவற்றை மேசையில் வைக்கிறோம். நடப்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம். நம்மால் செய்யக்கூடியவற்றையும் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதவற்றையும் பிரித்துப் பார்க்கிறோம்.
அத்தியாயம் 9
ஒவ்வொரு இரவும் உன்னைத் திட்டும் குரல்
நம்மிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்வது ஏன் நம்மைச் சீராக்குவதில்லை?
பதிவிறக்கப் பட்டை
கரீம் அந்த விளையாட்டை மீண்டும் தன் கைப்பேசியில் நிறுவினான். சந்திக்க விரும்பாத ஒருவரிடமிருந்து செய்தியை எதிர்பார்ப்பதுபோல் பதிவிறக்கப் பட்டையைக் காத்திருந்தான். ஒரு வாரத்துக்கு முன்புதான் அதை நீக்கியிருந்தான். “அப்பாவுக்காகவா. எனக்காகவா” என்ற தாளை எழுதிய இரவில் கைப்பேசியைத் தலையணையிலிருந்து தள்ளி வைத்திருந்தான்.
இப்போது மணி ஒன்றைக் கடந்துவிட்டது. அணியில் ஒருவர் “உன் இடம் இன்னும் இருக்கிறது” என்று எழுதினார். கரீம் அறைத் தோழனின் படுக்கையைப் பார்த்தான். போர்வை அசையவில்லை. முகம் சுவரை நோக்கியிருந்தது. உள்ளே நுழையும் பொத்தானை அழுத்தினான்.
சுற்று முடிந்தது. படுக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்து கைப்பேசியை முழங்கால்களுக்கு இடையில் வைத்தான். தூங்குவதற்குமுன் எடுத்துப்போடுவதாகச் சொன்ன உணவுப் பொட்டலத்தின் உறை அவன் காலடியில் தரையில் கிடந்தது. “உன்னால் எந்தப் பயனும் இல்லை” என்றது அந்தக் குரல். சிறிய வாக்கியம். அப்பாவின் பேச்சிலிருந்து அறிந்த அதே இடைவெளி அதிலும் இருந்தது.
ஒரு தாள் எடுக்க இழுப்பறையைத் திறந்தான். பயணத்தின்போது அப்பா கொடுத்த கடித உறை அடியில் இருந்தது. அதற்குள்ளும் இந்தக் குரல் சொல்வதே இருக்குமோ என்று அஞ்சினான்.
மற்ற படுக்கையில் போர்வை அசைந்தது. “தூங்கலையா?” என்றான் அறைத் தோழன். “இப்போ” என்றான் கரீம். அசையவில்லை. திரையில் காத்திருப்புக் கணக்கி உயர்ந்தது. அடுத்த சுற்றுக்கான அழைப்பு தோன்றியது.
கரீம் விளையாட்டை மறுபடியும் நீக்கினான். அதன் குறியீடு மறைந்ததும் நிம்மதியடைந்தான். தாளை இழுத்து “நான்…” என்று எழுதினான். அதன்பிறகு ஏற்கெனவே மனப்பாடமான சொற்களைத்தான் கண்டான்.
அதே தவறைச் செய்த நண்பனுக்குப் பதில் எழுதிப் பார்த்தான். கனிவான வாக்கியம் வந்தது. அதை அடித்துவிட்டான். நாளை மீண்டும் செய்யத் தனக்கே அனுமதி கொடுப்பதுபோல் தோன்றியது. தீர்ப்பிலிருந்து தற்காப்புக்குச் சென்றான். மீண்டும் தீர்ப்புக்குத் திரும்பினான். விளக்கை அணைக்க எழுந்தான். தாளில் இன்னும் நேரமோ செயலோ அடுத்த அடியோ இல்லை.
இந்த விசாரணையை நீ அறிந்திருக்கலாம். தவறு செய்கிறாய். பிறகு நீ எதற்கும் உதவாதவன் என்பதற்கான சான்றுகளை அடுக்கத் தொடங்குகிறாய். தீர்ப்புக்குப் பிறகு என்ன நடக்கிறது? அதே செயலுக்குத்தான் அது உன்னைத் திருப்புகிறதென்றால், இன்னும் கடுமையான நீதிபதி தேவையா? அல்லது திருத்துவதற்கு ஒரு செயலை உன்னிடம் விட்டுச் செல்லும் வாக்கியம் தேவையா?
இரண்டு வாக்கியங்கள். அவற்றுக்கிடையில் ஓராண்டு தூரம்
“நான் தவறு செய்தேன்”, “நான் மோசமானவன்” இரண்டும் சிறிய வாக்கியங்கள். ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றுகின்றன. அவற்றின் வேறுபாடு எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது.
“நான் தவறு செய்தேன்” என்பது ஒரு செயலை விவரிக்கிறது. குறிப்பிட்ட தருணத்தில் நிகழ்ந்த செயல். அதன் விளைவைச் சரிசெய்ய முயலலாம். மன்னிப்புக் கேட்கலாம். அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.
“நான் மோசமானவன்” என்பது உன்னை முழுமையாகத் தீர்ப்பிடுகிறது. அதற்கு முடிவில்லை. திருத்துவதற்கும் வழியில்லை. அது ஒரு செயலைப் பற்றிப் பேசவில்லை. உன்னைப் பற்றிப் பேசுகிறது.
பெயரளவில் நெருக்கமாகவும் விளைவுகளில் வெகுதூரமாகவும் இருக்கும் இரண்டு உணர்வுகளை உளவியலாளர்கள் பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள். குற்றவுணர்வு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட செயலைப் பற்றிய வருத்தம். அவமான உணர்வு என்பது தன்னை முழுமையாகப் பற்றிய வருத்தம்.
ஆய்வாளர்கள் ஜூன் டாங்னியும் ரோண்டா டியரிங்கும் இந்த வேறுபாடு பற்றிப் பல பத்தாண்டுகளில் நடந்த ஆய்வுகளைத் தொகுத்தனர்1. ஏறத்தாழ நிலையான ஓர் அமைப்பைக் கண்டனர். அவமான உணர்வைவிடக் குற்றவுணர்வுக்கு அதிகம் ஆட்படுபவர்கள் பொதுவாக மன்னிப்புக் கேட்பதையும் திருத்துவதையும் அதே செயலை மீண்டும் செய்யாமல் முயல்வதையும் நோக்கிச் செல்கிறார்கள்.
அவமான உணர்வில் மூழ்குபவர்கள் மறுப்பதையோ பிறர்மீது பழி போடுவதையோ தங்கள் தவறை நினைவூட்டுபவர்மீது கோபப்படுவதையோ அதிகம் நாடுகிறார்கள். சில நேரம் அதே செயலையே மீண்டும் செய்கிறார்கள். அவமான உணர்விலிருந்து தப்பிக்கவே.
கடுமையான பழிப்பு ஏன் உன்னை அதே இடத்துக்குத் திருப்புகிறது?
உளவியலாளர் பால் கில்பர்ட் “கருணையை மையமாகக் கொண்ட சிகிச்சை” என்பதன் நிறுவனர். அவரது The Compassionate Mind நூலில் முதலில் கேட்கும்போது விசித்திரமாகத் தோன்றும் கேள்வியை எழுப்புகிறார்2: உள்ளிருந்து வரும் கடுமையான சொல்லை வெளியிலிருந்து வரும் உண்மையான ஆபத்துபோல் உன் உடல் ஏன் எதிர்கொள்கிறது? கடுமையான சுயவிமர்சனம் உண்மையான ஆபத்துக்கு உடல் காட்டும் எதிர்வினையை ஒத்த எதிர்வினையைத் தூண்டுகிறது என்பதே பதில்.
இந்தத் தற்காப்பு அமைப்பை கில்பர்ட் “அச்சுறுத்தல் அமைப்பு” என்கிறார். செயலை எதிர்கொள்வதைவிட உணர்விலிருந்து தப்பிக்க உன் உடல் விரும்புகிறது. தப்பிப்பதற்கான அருகிலுள்ள வழி, சில கணங்களுக்காவது அதை மரத்துப்போகச் செய்யும் என்று நீ அறிந்த பழக்கம்தான்.
அதற்கு மாறாக மற்றோர் அமைப்பையும் கில்பர்ட் விவரிக்கிறார். அதை “அமைதிப்படுத்தும் அமைப்பு” என்கிறார். அதில் தவறை ஆராயும் அளவுக்கு உடல் அமைதியடைகிறது. தவறிலிருந்தும் தன்னிடமிருந்தும் தப்பி ஓடுவதில்லை.
இந்த அச்சுறுத்தல் அமைப்புக்கு மாற்று என்ன? ஆய்வாளர் கிறிஸ்டின் நெஃப் தன்னிடம் கனிவாக இருப்பது குறித்த ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கியவர். தனது Self-Compassion நூலில் இந்தக் கனிவை ஒரு எளிய எடுத்துக்காட்டால் விளக்குகிறார்3: தவறுக்குப் பிறகு, தவறுசெய்த நண்பனை நடத்துவதுபோல் உன்னை நடத்து. தன்னிடம் கனிவாக இருப்பது செயலை நியாயப்படுத்துவதோ அதற்காக வருந்துவதை நிறுத்துவதோ அல்ல. அதை அமைதியாக ஒப்புக்கொள்வது. உன் மதிப்பு முழுவதையும் பற்றிய தீர்ப்பாக அதை மாற்றாமல் இருப்பது.
ஆய்வாளர்கள் ஜூலியானா பிரைன்ஸும் செரீனா சென்னும் வெவ்வேறு பரிசோதனைகளில் இந்தக் கருத்தைச் சோதித்தனர். ஒன்றில், பிறருக்குத் தவறிழைத்த நிகழ்வை நினைவுகூருமாறு பங்கேற்பாளர்களைக் கேட்டனர். மற்றொன்றில், அவர்கள் நன்றாகச் செயல்பட முடியாத கடினமான தேர்வைக் கொடுத்தனர்.
கனிவான மொழியில் எழுதியது தவறைச் சரிசெய்யும் விருப்பத்தை அதிகரித்தது. தன்னிடம் கனிவாக இருக்க ஊக்குவித்தது அடுத்த தேர்வுக்காகப் பங்கேற்பாளர்கள் படித்த நேரத்தை அதிகரித்தது. பரிசோதனைக்கு ஏற்ப, சுயமதிப்பை ஊக்குவித்த குழுக்கள், நேர்மறையாகக் கவனத்தைத் திசைதிருப்பிய குழுக்கள் அல்லது எந்தத் தலையீடும் பெறாத குழுக்களுடன் ஒப்பிடப்பட்டது4.
ஆய்வகத்தில் ஒரு தருணத்துடன் இந்த முடிவு நின்றுவிடவில்லை. ஆய்வாளர் மைக்கேல் வோலும் அவரது இரு சக ஆய்வாளர்களும் ஒரே பாடத்தில் அடுத்தடுத்து நடந்த இரண்டு தேர்வுகளுக்கு முன் பல்கலைக்கழக மாணவர்களைப் பின்தொடர்ந்து ஆராய்ந்தனர்5. முதல் தேர்வுக்குப் படிப்பதைத் தள்ளிப்போட்டதற்காகத் தன்னை மன்னித்துக்கொள்வது, அடுத்த தேர்வுக்கு முன் மாணவர்கள் தெரிவித்த தள்ளிப்போடுதல் குறைவுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது. இங்கே மன்னிப்பு மேலும் தள்ளிப்போடுவதுடன் தொடர்புபடவில்லை. படிப்புக்கு விரைவாகத் திரும்புவதுடன் தொடர்புபட்டது.
﴿قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ﴾ “என் அடியார்களே! (உங்களில்) எவரும் வரம்பு மீறி தமக்குத்தாமே தீங்கிழைத்துக் கொண்ட போதிலும், அல்லாஹ்வுடைய ரஹ்மத்தில் அவர் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாம்” (என்று நான் கூறியதை நபியே!) நீர் கூறுவீராக. (அஸ்-ஸுமர்: 53)6
யாரிடம் பேசப்படுகிறது என்பதைக் கவனி. “நல்லவர்கள்” அல்ல. “தங்களுக்கே தீங்கிழைக்கும் அளவுக்கு வரம்பு மீறியவர்கள்”. அதாவது ஒருமுறை அல்ல, பலமுறை தவறிழைத்தவர்கள். இருந்தும் “என் அடியார்களே” என்று உரை தொடங்குகிறது. கடுமையான வேறொரு சொல்லால் அல்ல.
நண்பனின் குரல்
எப்போது பயன்படுத்துவது: ஒரு தவறை உன்னை முழுமையாகப் பற்றிய தீர்ப்பாக மாற்றிய பிறகு. தேவைப்படும் நேரம்: எழுத ஐந்து நிமிடங்கள். பிறகு அடுத்த ஒரு மணிநேரத்துக்குள் ஓர் அடி.
உன் உள்ளக் குரல் உன்னை விசாரிக்கும்போது இந்தக் கருவியை முயன்று பார்:
- குரலுக்குப் பெயரிடு. “என்னால் எந்தப் பயனும் இல்லை” போன்ற வாக்கியத்தைக் கேட்கும்போது ஒரு கணம் நில். “இது தீர்ப்பின் குரல். உண்மையின் குரல் அல்ல” என்று உன்னிடம் சொல்.
- கேள்: நண்பனிடம் என்ன சொல்வேன்? நீ நேசிக்கும் நண்பன் வந்து இதே செயலைச் செய்ததாகச் சொல்வதைக் கற்பனை செய். அவனுக்குப் பதிலாக நீ சொல்லியிருக்கும் வாக்கியத்தை எழுது. பெரும்பாலும் அது “உன்னால் எந்தப் பயனும் இல்லை” என்பதாக இருக்காது.
- செயலை விவரி. அடையாளத்தை அல்ல. நடந்ததை உண்மைகளைச் சொல்லும் வாக்கியமாக எழுது. தீர்ப்பாக அல்ல. “இந்த நேரத்தில் இதைச் செய்தேன்”. “நான் தோல்வியடைந்தவன்” என்று அல்ல.
- நீ தனியாக இல்லை என்பதை நினைவுகொள். இதே பழைய பழக்கத்துக்குத் திரும்புதலை அனுபவித்த பலர் இருக்கிறார்கள். உன்னிடம் சொல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். இது செயலை நியாயப்படுத்தாது. நீ மட்டுமே விதிவிலக்கு என்ற மாயையை அகற்றுகிறது.
- இப்போது ஒரு சிறிய அடியைத் தேர்ந்தெடு. முழுமைக்கான வாக்குறுதி அல்ல. அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில் செய்யக்கூடிய ஒரு தெளிவான செயல். தூங்குவது, சிறிது நடப்பது அல்லது நண்பனுக்குச் செய்தி அனுப்புவது.
நீ விழுந்தால்: புதிய செயலை ஒரு வரியில் விவரி. அடுத்த அடியைத் தேர்ந்தெடு. உன்னைப் பற்றிய தீர்ப்பை மீண்டும் எழுதாதே.
இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு கடினமான ஓர் இரவில் கரீம் விளையாட்டுக்குத் திரும்பினான். பழைய வாக்கியத்தைக் கேட்டான். அதற்குப் பதில் எழுதத் தொடங்கினான். அரைப்பக்கத்தை நிரப்பிய பிறகுதான் கவனித்தான். இன்னொரு விசாரணையைத் தொடங்கியிருந்தான். சற்றே அமைதியான குரலில். அவ்வளவுதான்.
“நீ விழுந்தால்” என்ற வரியை வாசித்தான். எழுதியவற்றுக்குக் கீழே கோடிட்டு “ஒரு மணி பத்து நிமிடத்தில் விளையாட்டைத் திறந்தேன். நாற்பது நிமிடங்கள் இருந்தேன்” என்று எழுதினான். நடந்ததற்குப் பெயரிட்டான். கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். தண்ணீர் குடித்துவிட்டுத் தூங்குவது அவனது அடுத்த அடி.
சமையலறையில் அறைத் தோழன் தண்ணீர் கொதிக்கக் காத்திருந்தான். “தொடரப் போறியா?” என்று கேட்டான். “இல்லை. நாற்பது நிமிடங்கள் போயின. இரவு முழுவதும் இல்லை” என்றான் கரீம். கோப்பையை நிரப்பினான். கடந்த ஆண்டுகளின் பட்டியல்களைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. “திரும்பிப் போகும்போது நடைபாதை விளக்கை அணைச்சிடு” என்றான் தோழன்.
நடைபாதை விளக்கை அணைத்துவிட்டு மேசையைக் கடந்து சென்றான். கடித உறை இழுப்பறையிலேயே இருந்தது. அதைத் திறப்பது இந்த இரவின் அடி அல்ல. போர்வையைத் தோள்கள்வரை இழுத்துக்கொண்டு தூங்கினான்.
தூங்குவதற்குமுன்
குறிப்பேட்டிலோ கவனத்தைச் சிதறவிடாத வேறொரு வழியிலோ எழுது. நேர்மையாகப் பதிலளி:
- தவறுக்குப் பிறகு உன் கடுமையான குரல் வழக்கமாக என்ன சொல்கிறது? கேட்பதை அப்படியே எழுது.
- உன் முன் நண்பன் தன்னைப் பற்றி அதைச் சொன்னால் என்ன பதில் சொல்வாய்?
- இறுதித் தீர்ப்பை வழங்குவதற்குப் பதிலாக இன்றிரவு செய்யக்கூடிய சிறிய அடி என்ன?
வீட்டுக்குப் பயணிக்கும் இரவில் விளக்கை அணைப்பதற்குமுன் கரீம் மூன்றுமுறை இழுப்பறையைப் பார்த்தான். பையை வாசலுக்கு எடுத்துச் சென்றான். கைப்பேசி சார்ஜரை எடுக்கத் திரும்பிவந்தான். கடித உறையை அங்கேயே விட்டுச் சென்றான்.
மேற்கோள்கள் (6)
- 1Tangney, J. P., & Dearing, R. L. (2002). Shame and Guilt. Guilford Press.
- 2Gilbert, P. (2009). The Compassionate Mind: A New Approach to Life's Challenges. Constable.
- 3Neff, K. (2011). Self-Compassion: The Proven Power of Being Kind to Yourself. William Morrow.
- 4Breines, J. G., & Chen, S. (2012). Self-compassion increases self-improvement motivation. Personality and Social Psychology Bulletin, 38(9), 1133–1143.
- 5Wohl, M. J. A., Pychyl, T. A., & Bennett, S. H. (2010). I forgive myself, now I can study: How self-forgiveness for procrastinating can reduce future procrastination. Personality and Individual Differences, 48(7), 803–808.
- 6திருக்குர்ஆன், அஸ்-ஸுமர்: 53. வசன உரை.