Mas Mabuti ang Kalagayan Mo Kaysa kay Haring Louis

Isang Puwesto Malapit sa Bintana

Nang matanggap si Lina sa trabahong pagdidisenyo, pagkaraan ng mga taon sa accounting, tinawagan niya ang lahat ng kakilala maliban sa isa. Nasa itaas ng talaan ng tawag ang pangalan nito, dahil tumatawag ito tuwing may sira, pero hindi niya pinindot. Tanong ng asawa niya: “Paano ang tatay mo?” Sabi niya: “Malapit na.” Nang gabing iyon, nangako siya sa sarili ng dalawampung minuto tuwing gabi para sa disenyong kanya lang, na walang humihiling sa kanya.

Sa unang umaga sa bagong trabaho, itinakda niya ang alarm dalawang oras bago ang takdang oras. Malapit sa bintana ang puwesto niya. Tumatama sa papel niya ang liwanag bago mag-alas-diyes. Inayos niya ang mga lapis ayon sa haba, gaya ng ginagawa niya sa mesa sa bahay. Lumipas ang araw nang hindi siya tumitingin sa oras. Pagsapit ng gabi, binuksan niya ang file ng disenyo niya at lumampas sa dalawampung minuto nang hindi napapansin, siya na walang numerong pinalalampas.

Pagkaraan ng dalawang linggo, puwesto na lang ang puwesto. Dumarating siya, binubuksan ang computer, at hindi na tumitingin sa bintana. Hindi lang ang puwesto ang naging karaniwan: nitong mga huling linggo, ang isang oras tuwing Sabado sa ama niyang sampung minuto ang layo ay naging apatnapung minuto, saka dalawampu't lima, saka sampu, kasinghaba ng biyahe papunta roon. Ang kuwento ng unang trabaho nito, na pinutol nito ilang buwan na ang nakaraan sa pagsabing “Sa susunod na Sabado”, ay naghihintay pa rin ng mas mahabang Sabado. Sa bahay, sampung gabing nanatiling sarado ang file ng disenyo niya. Tanong ng asawa: “Hindi mo ba bubuksan?” Sabi niya: “Walang sulit.” Saka niya napansin ang sinabi niya, habang nasa trabahong hinintay niya mula pa noong kolehiyo.

Maaaring maabot mo ang hinintay mo, saka magtanong pagkaraan ng ilang linggo kung saan napunta ang saya. Nawala ba ang bagay, o nawala lang sa pansin mo? Nararapat suriin ang tunay na pagod. Pero hindi masasabi ng listahan ng mga kulang lamang kung ano ang magagamit mo ngayon para tuparin ang isang pangako.

Hindi natin sinasabing mas malawak ang kapangyarihan mo kaysa kay Louis XIV, hari ng France. Ang ibig nating sabihin, may kalusugan, ginhawa, at seguridad sa araw mo, kapag naaabot mo ang mga ito, na hindi niya tinaglay sa kabila ng lahat ng nasa kanya.

Nagkaroon si Louis XIV ng anim na anak sa asawa niyang si Marie-Thérèse. Ang panganay lang ang umabot sa hustong gulang¹. Nagkaroon siya ng mga komplikasyon sa pagbunot ng ngipin noong 1685², at namatay sa gangrenang hindi nagamot ng mga doktor niya³. Hindi nabili ng pera ang hindi pa alam ng kanyang panahon.

Sa France naman, mula 1750 hanggang 1780, matapos ang kanyang paghahari, umabot sa humigit-kumulang 45% ang mga batang namatay bago maglabinlimang taong gulang, ayon sa Our World in Data⁴. Maaaring hindi napapansin ng may pagkakataong makagamit ng serbisyong medikal at mamuhay nang ligtas ngayon ang mga ito.

Inihahambing ng The Rational Optimist ang mga serbisyong natatanggap ng hari sa natatanggap ng isang tao ngayon⁵. Nakikinabang ka sa gawain ng mga taong hindi mo nakilala kahit wala kang palasyo. Ang pagtingin sa naging pamilyar na ay pumipigil sa larawan ng kakulangan na sakupin ang buong larawan.

Ang Linyang Gumagalaw Kasama Mo

Bahagi ito ng tinatawag na pag-angkop sa kasiyahan: humihina ang epekto ng pangyayaring dating pumupuno sa pansin natin, at nagiging bahagi ng karaniwang antas na batayan natin sa mga susunod na mangyayari. Pero ipinapaalala ng pagsusuri nina Diener, Lucas, at Scollon na magkakaiba ang mga tao sa pag-angkop, at maaaring magbago maging ang batayang antas mismo⁶.

Sa kabanata 13, paghahambing ang humaharang sa paningin mo. Dito, pagkasanay naman. Maaari nitong maipagpaliban ang isang pangakong kaya nang simulan, habang naghihintay ang may pangako ng ibang buhay. Hindi pinupunan ng mga minutong magagamit at tahimik na lugar ang kulang sa iyo, pero kasama ang mga ito sa pagtutuos ng kaya mong gawin.

Ang Hindi Nakikita sa Larawan

Sa pamantayang modelong kosmolohikal ng mga resulta ng Planck noong 2018, humigit-kumulang 5% ng kabuuang materya at enerhiya ang ordinaryong materya. Ang natitira ay dark matter at dark energy, na nahihinuha natin mula sa mga epekto nito⁷. Ganoon din ang mayroon tayo: hindi nakikita ng mata ang lahat, at nahihinuha natin mula sa epekto. Hindi nawala ang puwesto ni Lina malapit sa bintana nang tumigil siyang pansinin iyon.

Nang gabing iyon, matapos sabihing “Walang sulit”, binuksan ni Lina ang kuwadernong sinusulatan niya pagkatapos ng hapunan ng isang linya tungkol sa pinakamagandang nangyari sa araw. Iisa ang sinasabi ng huling apat na linya: “Karaniwang araw.” Isinulat niya sa ilalim: “Nagpapasalamat ako sa bago kong trabaho.” Binasa niya ang pangungusap nang dalawang beses. Totoo iyon, pero wala itong pinukaw sa kanya. Iniharap niya ang kuwaderno sa asawa at sinabi: “Isinulat ko na, pero walang nagbago.” Saka niya isinara iyon, at hindi binuksan ang file ng disenyo.

Pagtingin sa Maaaring Hindi Nangyari

Sinubok nina Koo, Algoe, Wilson, at Gilbert ang “pagbabawas sa isip”: pag-isipang maaaring hindi nangyari ang isang positibong pangyayari, sa halip na alalahanin lamang na nangyari ito. Sa mga eksperimento nila, nakatulong ito sa pagpapabuti ng positibong damdamin⁸. Para kay Lina, maaaring magsimula ang tanong sa kursong muntik na niyang palampasin, saka bumalik sa pagkakataong nasa kamay na niya. Hindi kailangang mag-isip ng sakuna.

Kasunod nito ang tiyak na pasasalamat: pangalanan ang isang detalye, sa halip na magsulat ng pangkalahatang pamagat na tulad ng “trabaho ko”. Sa mga eksperimento nina Emmons at McCullough, bumuti ang ilang panukat ng mabuting kalagayan sa mga grupong nagsulat ng mga bagay na pinahahalagahan nila⁹.

Nang sumunod na gabi, hindi niya isinulat ang “Nagpapasalamat”. Isinulat niya: “Kung hindi ako nag-enrol sa kurso…” Saka itinuloy na parang pagkumpleto ng kuwenta: walang kurso, walang portfolio; walang portfolio, walang interbyu; walang interbyu, walang trabaho. Mananatili siyang accountant, at ang lumang pangungusap ay lilipat kasama niya mula sa isang telepono tungo sa isa: “Kapag kumalma na ang lahat, sisimulan ko ang kurso sa disenyo.”

Saka niya binalikan ang mayroon siya ngayon, at hindi isinulat ang “trabaho ko”. Isang detalye ang isinulat: ang puwesto malapit sa bintana, at ang liwanag na tumatama sa papel niya bago mag-alas-diyes. Binasa ng asawa ang linya mula sa ibabaw ng balikat niya at sinabi: “Puwesto?” Sabi niya: “Puwestong hinintay ko mula pa noong kolehiyo.” Saka niya binuksan ang file ng disenyong sampung gabing nakasara, itinakda ang timer ng telepono sa dalawampung minuto, at nagtrabaho hanggang tumunog iyon.

Pagkaraan ng isang linggo, natagalan siya sa trabaho at nakatulog bago buksan ang file. Nang sumunod na gabi, binalikan niya ang linyang “Kung madapa ka” at nagsulat ng isang detalye: ang unang disenyo niya na ipinadala ng kompanya sa kliyente. Saka niya itinakda ang timer sa dalawampung minuto pa. Kinaumagahan, tumingin siya sa bintana bago buksan ang computer.

Maaari nating tandaan ang kasangkapan nang ganito: “Ang nakikita mo sa mayroon ka − ang kinaiinggitan mo sa iba.” Paalala para sa pansin, hindi siyentipikong ekwasyon ng kaligayahan. Pangalanan ang mayroon ka, saka gamitin para tuparin ang isang pangako. Mas malapit ito sa iyo kaysa maghintay ng palasyo.

Huwebes ng gabi, bumaba si Karim sa bus sa tapat ng bahay ng ama niya. Bukas ang ilaw sa pinto, gaya ng pag-iiwan dito ng ama niya gabi-gabi. Nakarating siya sa may pintuan bago pa makalayo ang bus sa likuran niya.